Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (13)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Boddah
Legacy Member
Santa| zei:
Blasphemy!!
Ga terug naar uwe constant gardener kerel
Nee, echt. Crouching Tiger vind ik fantastisch. Het verschil met Hero is dat deze veel echter is, met echte personages en echte emoties en met een beter uitgewerkt verhaal. De vechtscenes passen ook mooi in het geheel en het is niet zo van 'tijd voor de volgende vecht sequence'.
De natuurbeelden, het melancholische einde, de soundtrack (!!) ... nee, Crouching Tiger blijft voor mij een topfilm.
Macresco
Legacy Member
Boddah zei:Blasphemy!!
Ga terug naar uwe constant gardener kerel
Nee, echt. Crouching Tiger vind ik fantastisch. Het verschil met Hero is dat deze veel echter is, met echte personages en echte emoties en met een beter uitgewerkt verhaal. De vechtscenes passen ook mooi in het geheel en het is niet zo van 'tijd voor de volgende vecht sequence'.
De natuurbeelden, het melancholische einde, de soundtrack (!!) ... nee, Crouching Tiger blijft voor mij een topfilm.
Ge bedoelt dat de 5 plottwisten in Hero aan u voorbij zijn gegaan?
Santa
Legacy Member
Macresco zei:
Inderdaad. Het verhaal van Hero vond ik toch wel een heel deel beter ze. In CTHD hebt ge wel zo een cool twist"je" als ineens blijkt dat die huishoudster die Jade Vos is enzo, maar niets echt zalig ofzo vind ik.
Hero was gewoon vet door de plottwists, door de betere muziek imo én vooral door de geniale gevechten in die kleurenpracht die er altijd mee samen hing
boogje
Legacy Member
Brotherhood of war (Taegukgi hwinalrimyeo)
in één woord: A-ma-zing! Ik ga er nu veel op hun tenen trappen denk ik, maar vergeleken met de andere 3 "toppers" in oorlogsfilms, zijnde Saving private ryan, platoon & Apocalypse now is dit tonnen beter.
Waarom?
1. Het heeft de vlotheid en goede coördinatie van Saving private ryan :
De gevechten in SPR waren altijd boeiend, en zo weergegeven dat de kijker steeds wist waar de positie was van de 2 rivalen. In tegenstelling tot Platoon. Hier waren maar 2 gevechten goed gecoördineerd : het mini-gevecht wanneer het hoofdpersonnage de wacht moet houden in het begin, en het eindgevecht. De rest van de gevechten in Platoon zijn niet echt geweldig te noemen. Je ziet wat bomen en geknal, maar ze houden het totaal niet boeiend. Er zijn geen sleutelmomenten in de gevechten die de kijker terug op het goede pad stuurt. The brotherhood heeft-net zoals Saving private ryan- zeer goede coördinatie. Je weet steeds waar een persoon zich bevindt tegenover de andere persoon/team. Je kan het gevecht zelf goed meevolgen.
2. Het heeft de dramatiek van Platoon:
SPR had dan wel goede gevechten, maar de oorlog werd in mijn ogen iets te mooi voorgesteld. Oké, er waren wel een paar drama-momenten, maar die sleepten je gewoonweg niet mee (buiten dan het einde.). Het was zoiets van : "He,mijn beste vriend is dood. Sigaret hebben?". Platoon slaagde dan wel in zijn dramatiek. De combinatie van de immens goede soundtrack (gecomponeerd in 1903) en de vreselijke beelden waren een echte voltreffer. De scène die die het haalde als de algemene cover van Platoon was ook een knap staaltje "traantjewegpinken"-werk. Dit heeft the brotherhood of war ook, maar gewoonweg ietsjes beter. Niet enkel maken we de gruwel mee van de oorlog zoals in Platoon aan bod komt, maar er wordt méér aandacht besteed aan de persoonlijke relaties onderling in deze film dan in Platoon, waardoor het een veel emotionelere film is. De film voor de eerste keer bekijken staat garant voor een brok in je keel!
3. Veel gevarieerder:
Terwijl alle andere films een beetje saai worden. (Vechten, overwinnen, let's go home) , blijft the brotherhood of war boeien. Hij is veel gevarieerder. Er zijn niet enkel scènes met gewoonweg veldslagen (gelukkig), maar er wordt zelfs méér tijd ingestoken rond heel de omkaderingen: 2 broers die in een oorlog zitten, en hun eigen relatie verslechtert, maar uiteindelijk houden ze wel van elkaar etc. Ik denk daarbij aan de scène waar de broers verzeild geraken in een lastige situatie ( als communist dan nog wel!), de scène waar de ene broer de andere wil redden, De strijd van één van de broers tegen de andere om zijn beste vriend levend te houden enzovoort. Deze film bolt als een rollercoaster en hij is gedaan voor je het beseft!
4. De presentatie:
Deze film is beter in het presenteren van het verhaal: zalige special effects, meesterlijk gebruik gemaakt van de soundtrack, de slow-motion scènes, de bevende en onvaste camera, de immense massa van mensen, de opeenvolging van scènes : machtig!
oh, nu ik erover nadenk: ik kan niet spreken over Apocalypse now. Ik heb hem eens lang gleden op tv gezien, maar herriner me er weinig van. Ik heb AN vandaag gekocht en zie hem morgen. Hoewel AN me niet zo is bijgebleven, verwacht ik niet dat ie beter is dan TBOW
in één woord: A-ma-zing! Ik ga er nu veel op hun tenen trappen denk ik, maar vergeleken met de andere 3 "toppers" in oorlogsfilms, zijnde Saving private ryan, platoon & Apocalypse now is dit tonnen beter.
Waarom?
1. Het heeft de vlotheid en goede coördinatie van Saving private ryan :
De gevechten in SPR waren altijd boeiend, en zo weergegeven dat de kijker steeds wist waar de positie was van de 2 rivalen. In tegenstelling tot Platoon. Hier waren maar 2 gevechten goed gecoördineerd : het mini-gevecht wanneer het hoofdpersonnage de wacht moet houden in het begin, en het eindgevecht. De rest van de gevechten in Platoon zijn niet echt geweldig te noemen. Je ziet wat bomen en geknal, maar ze houden het totaal niet boeiend. Er zijn geen sleutelmomenten in de gevechten die de kijker terug op het goede pad stuurt. The brotherhood heeft-net zoals Saving private ryan- zeer goede coördinatie. Je weet steeds waar een persoon zich bevindt tegenover de andere persoon/team. Je kan het gevecht zelf goed meevolgen.
2. Het heeft de dramatiek van Platoon:
SPR had dan wel goede gevechten, maar de oorlog werd in mijn ogen iets te mooi voorgesteld. Oké, er waren wel een paar drama-momenten, maar die sleepten je gewoonweg niet mee (buiten dan het einde.). Het was zoiets van : "He,mijn beste vriend is dood. Sigaret hebben?". Platoon slaagde dan wel in zijn dramatiek. De combinatie van de immens goede soundtrack (gecomponeerd in 1903) en de vreselijke beelden waren een echte voltreffer. De scène die die het haalde als de algemene cover van Platoon was ook een knap staaltje "traantjewegpinken"-werk. Dit heeft the brotherhood of war ook, maar gewoonweg ietsjes beter. Niet enkel maken we de gruwel mee van de oorlog zoals in Platoon aan bod komt, maar er wordt méér aandacht besteed aan de persoonlijke relaties onderling in deze film dan in Platoon, waardoor het een veel emotionelere film is. De film voor de eerste keer bekijken staat garant voor een brok in je keel!
3. Veel gevarieerder:
Terwijl alle andere films een beetje saai worden. (Vechten, overwinnen, let's go home) , blijft the brotherhood of war boeien. Hij is veel gevarieerder. Er zijn niet enkel scènes met gewoonweg veldslagen (gelukkig), maar er wordt zelfs méér tijd ingestoken rond heel de omkaderingen: 2 broers die in een oorlog zitten, en hun eigen relatie verslechtert, maar uiteindelijk houden ze wel van elkaar etc. Ik denk daarbij aan de scène waar de broers verzeild geraken in een lastige situatie ( als communist dan nog wel!), de scène waar de ene broer de andere wil redden, De strijd van één van de broers tegen de andere om zijn beste vriend levend te houden enzovoort. Deze film bolt als een rollercoaster en hij is gedaan voor je het beseft!
4. De presentatie:
Deze film is beter in het presenteren van het verhaal: zalige special effects, meesterlijk gebruik gemaakt van de soundtrack, de slow-motion scènes, de bevende en onvaste camera, de immense massa van mensen, de opeenvolging van scènes : machtig!
oh, nu ik erover nadenk: ik kan niet spreken over Apocalypse now. Ik heb hem eens lang gleden op tv gezien, maar herriner me er weinig van. Ik heb AN vandaag gekocht en zie hem morgen. Hoewel AN me niet zo is bijgebleven, verwacht ik niet dat ie beter is dan TBOW
V!$u4L
Legacy Member
Het is tijdje geweest dat ik nog wat nuttige posts maakte, maar dat wil niet zeggen dat ik niks heb gezien... dus nu een Gavineuze samenvatting à la Anal mijnentwege.
The Simpsons Movie
Aye caramba!
Hoewel ik satirische verfilmingen van South Park en Family Guy wel sterker vond, krijgt deze een eervolle vermelding als de best cartoon movie ever!
8/10
The Hitchhiker's Guide to the Galaxy
Ik ben een ontzettende fan geworden van deze lollige sci-fi... heb hem zelfs meteen opnieuw willen zien met de commentary. Vervolgens alle extra’s gezien, dan nogmaals gewoon gezien en er nog steeds niet van genoeg krijgen. Ik lijd aan HHGTTG-fanboyisme (zie avatar), maar gegrond hoor.
Creep, onze reviewer van dienst met wie ik ooit in de klas zat, heeft er ooit een review van geschreven. Gezien ik geen die-hard fan was van het oeuvre van Douglas Adams, gewoonweg omdat ik het niet kende, was de zeer toegankelijke verfilming een citrusverfrissend stukje cinema. De film zou behoorlijk wat steken laten vallen volgens de fans, en nieuwelingen zouden de hype nooit begrijpen, maar ik ben verkocht.
De art department krijgt van mij een staande ovatie, vooral de grafici die verantwoordelijk waren voor de elektronische gids en de in Vogon verklede puppeteers.
Zooey Deschanel, jebus! Ze is niet de allerknapste vrouwmens in het universum, maar sex-appeal heeft ze toch verdomme… in Elf met Ferrell had ik ze ook al in de mot. De film is te lollig alleen al voor Marvin, the Paranoid Android, een depressieve robot. Sam Rockwell is te grappig als obnoxious President van het heelal en Mos Def als dorky lifter is verrassend naturel. Je zou de film ook wel willen zien, al was het maar om John Malkovich iets onnozel te zien doen. Uiteindelijk is Martin Freeman een overtuigende hoofdpersonage, Arthur Dent genaamd.
Erg grappig, absurd en satirisch. Bij momenten wel wat melig. Maar panikeer niet, het is onschuldig en heeft vooral een hart van goud. Ik zou iedereen de film net als een onmisbare handdoek willen aanraden.
Onwaarschijnlijk leuk. (Wie vindt alle puns terug?…
8/10
Garden State
De titel heeft betrekking op de staat New Jersey, elke staat in de VS heeft wel een bijnaam. En daar speelt het zich uiteindelijk af, daarvan afkomstig ontpopt Zach Braff zich als regisserend en schrijvend revelatie. Alsof die 2 functies niet volstaan, neemt hij het acteren ook nog op zich. Vaker hebben we dit gezien, maar zo egocentrisch en zelfingenomen als Shyamalan is er niemand.
Garden State heeft een intrigerende openingsscene en bewijst al hoe visueel aangelegd Braff wel is. Verdere grappige shots en rakende scenes beamen dat.
De film heeft uiteindelijk niet zo veel te bieden, buiten de ongewone kijk op een ordinair leven van een tot gevoelloos gedrogeerde twintiger met een jeugdtrauma. De nogal vreemde humor en oprechtheid maken de film iets uitzonderlijks. Het is ook een romantische film, in de zin van een liefdesideaal die je in het echte leven maar al te zelden terugvindt, maar niet meteen een corny modern sprookje. Ik heb moeite met het meeleven in irreële romantiek, dus hier wringde het ook wel een beetje.
Braff pakt de film aan met een bescheiden flair. Het is te zeggen dat Garden State boordevol continuïteitsfouten zit, maar de acteerprestaties zijn onberispelijk en de aandacht voor compositie is erg hoog. Natalie Portman, Peter Sarsgaard, Ian Holm en Zach Braff zijn herkenbaar, menselijk en dat komt door hun vlotte, natuurlijke prestatie.
Het beeld van New Jersey in m’n hoofd werd gevormd door Kevin Smith en Conan O’Brien die de marginaliteit hard en komisch benadrukken, maar nu heeft Braff een genuanceerder en ingetogener beeld kunnen herstellen. Het is in deze omgeving dat zijn personage van zijn medicatie afziet en langzaamaan terug in voeling komt met de wereld, met emoties, met relaties. Een levenloos personage dat tot catharsis (God I love that word) komt dankzij liefde.
Garden State draagt een behoorlijk verfijnde soundtrack, en als je de indie scene een beetje kan smaken, kom je zeker aan je trekken. Een fijne film… fuck that. Een mooie film, punt.
8/10
The Simpsons Movie
Aye caramba!
Hoewel ik satirische verfilmingen van South Park en Family Guy wel sterker vond, krijgt deze een eervolle vermelding als de best cartoon movie ever!
8/10
The Hitchhiker's Guide to the Galaxy
Ik ben een ontzettende fan geworden van deze lollige sci-fi... heb hem zelfs meteen opnieuw willen zien met de commentary. Vervolgens alle extra’s gezien, dan nogmaals gewoon gezien en er nog steeds niet van genoeg krijgen. Ik lijd aan HHGTTG-fanboyisme (zie avatar), maar gegrond hoor.
Creep, onze reviewer van dienst met wie ik ooit in de klas zat, heeft er ooit een review van geschreven. Gezien ik geen die-hard fan was van het oeuvre van Douglas Adams, gewoonweg omdat ik het niet kende, was de zeer toegankelijke verfilming een citrusverfrissend stukje cinema. De film zou behoorlijk wat steken laten vallen volgens de fans, en nieuwelingen zouden de hype nooit begrijpen, maar ik ben verkocht.
De art department krijgt van mij een staande ovatie, vooral de grafici die verantwoordelijk waren voor de elektronische gids en de in Vogon verklede puppeteers.
Zooey Deschanel, jebus! Ze is niet de allerknapste vrouwmens in het universum, maar sex-appeal heeft ze toch verdomme… in Elf met Ferrell had ik ze ook al in de mot. De film is te lollig alleen al voor Marvin, the Paranoid Android, een depressieve robot. Sam Rockwell is te grappig als obnoxious President van het heelal en Mos Def als dorky lifter is verrassend naturel. Je zou de film ook wel willen zien, al was het maar om John Malkovich iets onnozel te zien doen. Uiteindelijk is Martin Freeman een overtuigende hoofdpersonage, Arthur Dent genaamd.
Erg grappig, absurd en satirisch. Bij momenten wel wat melig. Maar panikeer niet, het is onschuldig en heeft vooral een hart van goud. Ik zou iedereen de film net als een onmisbare handdoek willen aanraden.
Onwaarschijnlijk leuk. (Wie vindt alle puns terug?…
8/10
Garden State
De titel heeft betrekking op de staat New Jersey, elke staat in de VS heeft wel een bijnaam. En daar speelt het zich uiteindelijk af, daarvan afkomstig ontpopt Zach Braff zich als regisserend en schrijvend revelatie. Alsof die 2 functies niet volstaan, neemt hij het acteren ook nog op zich. Vaker hebben we dit gezien, maar zo egocentrisch en zelfingenomen als Shyamalan is er niemand.
Garden State heeft een intrigerende openingsscene en bewijst al hoe visueel aangelegd Braff wel is. Verdere grappige shots en rakende scenes beamen dat.
De film heeft uiteindelijk niet zo veel te bieden, buiten de ongewone kijk op een ordinair leven van een tot gevoelloos gedrogeerde twintiger met een jeugdtrauma. De nogal vreemde humor en oprechtheid maken de film iets uitzonderlijks. Het is ook een romantische film, in de zin van een liefdesideaal die je in het echte leven maar al te zelden terugvindt, maar niet meteen een corny modern sprookje. Ik heb moeite met het meeleven in irreële romantiek, dus hier wringde het ook wel een beetje.
Braff pakt de film aan met een bescheiden flair. Het is te zeggen dat Garden State boordevol continuïteitsfouten zit, maar de acteerprestaties zijn onberispelijk en de aandacht voor compositie is erg hoog. Natalie Portman, Peter Sarsgaard, Ian Holm en Zach Braff zijn herkenbaar, menselijk en dat komt door hun vlotte, natuurlijke prestatie.
Het beeld van New Jersey in m’n hoofd werd gevormd door Kevin Smith en Conan O’Brien die de marginaliteit hard en komisch benadrukken, maar nu heeft Braff een genuanceerder en ingetogener beeld kunnen herstellen. Het is in deze omgeving dat zijn personage van zijn medicatie afziet en langzaamaan terug in voeling komt met de wereld, met emoties, met relaties. Een levenloos personage dat tot catharsis (God I love that word) komt dankzij liefde.
Garden State draagt een behoorlijk verfijnde soundtrack, en als je de indie scene een beetje kan smaken, kom je zeker aan je trekken. Een fijne film… fuck that. Een mooie film, punt.
8/10
nTFs
Legacy Member
The Reaping
Het gegeven om plagen los te laten op de mensheid kan iets moois worden in een film. Alleen niet in deze film. Swank moet de meubelen redden en slaagt er ook wel in maar het blijft een clichématig thrillertje waar er de laatste tijd véél te véél van worden gemaakt.
Het gegeven om plagen los te laten op de mensheid kan iets moois worden in een film. Alleen niet in deze film. Swank moet de meubelen redden en slaagt er ook wel in maar het blijft een clichématig thrillertje waar er de laatste tijd véél te véél van worden gemaakt.
Denmilitair
Legacy Member
Critical Decision: cool actiefilmpke mee hally berry in aar jonge tijd, zeer entertained, pretty good: 8/10
dan ebbek nog een stukske van U-Turn nog gezien, khad em al gezien: raar maar goe filmpke, Jennifer from the block is snel!
goof: stukske met Joaqin Phoenix in de cafe met als achtergrondmuziek Ring Of Fire van Johhny Cash, viel me wel op
dan ebbek nog een stukske van U-Turn nog gezien, khad em al gezien: raar maar goe filmpke, Jennifer from the block is snel!
goof: stukske met Joaqin Phoenix in de cafe met als achtergrondmuziek Ring Of Fire van Johhny Cash, viel me wel op
V!$u4L
Legacy Member
Euh ja, was dat niet duidelijk de zin ervoor?Macresco zei:
Hoe dan ook, het is dus een adaptatie die nogal verschilt van het boek (serie), radioshow en televisieserie...(Bron)V!$u4L zei:
En zoals ik zei, de film is m'n eerste kennismaking, dus geen flauw idee hoe de originele vormen waren. Maar zoals de meeste gevallen zijn verfilmingen altijd wel veel te vrij... Ik wil maar zeggen dat ik het erg kon smaken.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.