Devilman: De anime's waren redelijk goed, vooral de tweede, Demon Bird, die was fantastisch, maar spijtig genoeg gaat dat niet op voor de live action versie van deze manga. Het probleem is vooral dat ze iets teveel hooi op hun vork proberen te nemen met een X-men achtige "mutants vs normal people", alleen zijn de mutanten hier vervangen door demonen en is het aantal uitgewerkte personages veel lager.
Veruit het beste punt van deze film zijn alle gevechten waarin Devilman zijn ware gelaat kan tonen en als een CGI demoon andere CGI demonen te lijf kan gaan, waaronder de Demon Bird Siren uit de anime bvb. De CGI blijft weliswaar steken op het niveau Final Fantasy en steekt dus nogal sterk af tegen echte personages, maar meestal zorgen ze er dan wel voor dat hij het kan opnemen tegen een gelijkaardige CGI tegenstander zodat het allemaal een pak aanvaardbaarder wordt. Enfin, ik vond het aanvaardbaar als zijnde een artistieke keuze, zeker omdat er zelfs hier en daar traditionele animatie doorheen kwam piepen. Al deze CGI monsters zijn pure kunstwerkjes en hun gevechten zijn visueel zeer interessant gebracht. De finale is prachtig maar toont daarmee nog maar eens hoe zwak de rest van de film tussen het gevecht met Siren en die finale eigenlijk is...
De rest van de film heeft de neiging te vervelen door verrassend oninteressante scenes over een aan de gang zijnde oorlog tussen de mensen en de demonen. Het wordt allemaal nogal rap rap tussen de soep en de patatten door afgehaspeld, onder andere door de meest ongeloofwaardige nieuwslezer ooit, de genaamde Bob Sapp, een reus van een vent die razend populair is in Japan als een soortement ultimate fighter. Eerder al te zien in Miike's Izo en in Elektra waar hij net niet sterk genoeg was om een vallende boom op te vangen. Ook om een geloofwaardige nieuwslezer neer te zetten heeft hij niet de juiste kwaliteiten...
Beste momenten uit de film: elke keer een Japanner Devilman, oftewel "Debiruman" zegt...
) en bijgevolg haunted worden door de geesten in die graven. Reken daar nog eens bij dat ze toevallig (hoe kan het ook anders) stonden te dansen op de graven van de psychopaten van de stad en het feest kan beginnen. Vanzelfsprekend krijgen we natuurlijk een opeenvolging van suspense momenten die niets nieuws toe te voegen hebben aan het genre en zo hier en daar eens een opstootje van paranormale activiteit. Dus waarom niet meteen een professor inhuren die gespecialiseerd is in dit soort dingen (op de meeste universiteiten spendeert men blijkbaar grote sommen geld aan paranormaal onderzoek, logisch toch). Eigenlijk gebeurt er grotendeels geen hol in deze film tot aan de laatste 20 minuten waar het tempo ineens enorm begint toe te nemen tot aan de totaal over the top en van de pot gerukte climax van de film (het is ook duidellijk dat zowat het hele budget in die laatste 20 minuten is gegaan). Dat laatste gedeelte zou voor mij de film dan ook best wel fun hebben gemaakt ware het niet dat deze film zichzelf ongelooflijk serieus neemt waardoor het allemaal eerder idioot overkomt.