Allez, na een tijdje erover te hebben gepiekerd dan toch maar. Quentin Tarantino (wat een naam toch, al even flashy als zijn filmstijl. Doorgestoken kaart volgens mij, er was nooit zulk een hype geweest moest hij Jan Peters geheten hebben) perst er nog eens een stijlorgie uit met sterrencast.
4 uur lang wordt geteerd op één der simpelste intriges: wraak op iemand die je heeft gekwetst (understatement ftw!). Het is ongetwijfeld niet het punt van deze films om er een verwikkeling van vijf ton te vermalen in 240 minuten. Maar als ik Bay zijn zeikfilms er op afreken, dan moet ik consrquent en zeggen dat het hier nu toch echt wel magertjes was. Wat doen we als we niet genoeg inhoud hebben? Juist, alle truccen van de foor bovenhalen om de verpakking de bovenhand te laten nemen en er zo toch nog mee weg te komen.
Deel 1 kon mij de eerste kijkbeurt maar matig boeien. Natuurlijk is het spektakel van de bovenste plank en natuurlijk zal je niet vlug iets beters voorgeschoteld krijgen op dat vlak. Het is een losbandige slemppartij van geweld en grijnsmopjes/momenten. Het is dankbaar om het verhaal even door Thurmans standpunt te vertellen om zo de totale sympathie van de kijker los te weken waardoor je qua sickness gerechtvaardigd ver kan gaan. En dat gaat, of het nu in tekenstijl of real action is. Het lijkt wel of je bij elke amputatie een quadruple orgasme moet krijgen van de overdreven gestileerde geweldpleging die daarmee gepaard gaat. En daar dient deel 1 dan ook voor. Het ontbeert die clevere oorlogsvoering in dialoog, maar blinkt uit in gewelddaad. Door de smeltkroes van stijlen en filmkenmerken kan herhaling zich niet echt meester maken over eender welke scene.
Deel 2 leek me te gaan ontgoochelen. Klein halfuurtje langer dan het eerste deel, maar dit stuk werd over een compleet andere boeg gegooid. Geen enkele scene hierin zal ook maar schoenveters mogen binden van de Grand final waar de trawanten van de Crazy 88 gedissecteerd of gespankt worden onder luid gejuich van de geweldjunks. Het eerste uur (Madsen zijn stuk) was er echt te veel aan..dit was gewoon saai. Stylish, ongetwijfeld, maar vrij saai. De draad wordt terug opgepikt bij de doodskistscene. Pai Mei (meest overdreven en tegelijk flauwe beunhaas van de film) loodst ze terug op weg naar Bill. het is de actie die het weer wat doet opfleuren, want het hele eerste deel ervan miste panache en intellect. De gebruikelijke opluchtende payoff tegen de big boss komt er echter niet. Een halfuur lang draait het eerder uit op een beschaafd gesprek, wat nostalgische 'hoe het had kunnen zijn' sprookjesverhalen opdisselen, een kleine verantwoording voor hoe het plot tot stand kwam en dan een klein handgemeen later is het pleit beslecht op een ongetwijfeld gefrustreerde manier.
Toch zit de beste passage in dit laatste halfuur, het verhaaltje over de goudvis en de dochter (niet dat ik een toejuicher van deze twist was hoor). Zo geweldig neergezet. Carradine met een zoetgevooisd timbre, een relevant abstract begrip beschrijvend op een perfect moment in een uiterst stylish en geile omgeving. Dat hele gezeur in Carradines huis vond ik uiteindelijk het beste uit de hele runtime, ook al was het verre van perfect, te lang, zonder voldoening en gelardeerd met wannebe intelligente opmerkingen. Misschien omdat het zo fel afstak tegenover de rest van de film. Of omdat het toen echt even een defebrillatie leek toe te dienen aan het stervende hart van een film die eigenlijk geen hart behoefde? Of omdat een vrouw werkelijk een waarheidsserum nodig heeft eer dat men haar op haar woord mag geloven? Ik weet het niet. Feit is dat ik het goedgevonden vond om het zo uit te spelen, en dat ik ermee weg was.
Kill Bill is er omdat Tarantino een paar bekende namen en een dozijn Aziaten wou laten afslachten in alle mogelijke stijlen, kleuren en cameratricks, en het moet gezegd worden: als stylish motherfucker is het tiptop in orde. Alleen wat te lang en te licht uitwegend op zijn dialoogcinema.
)
.
Ik hoor da echt door m'n hoofd gaan. 