Het is al weer even geleden dat ik nog reviews heb gepost... even achterstand inhalen.
Klute – 6.5/10 (Alan J. Pakula, 1971)
Er waren erg veel redenen voor mij om deze film te zien. Ten eerste, het wordt vaak bezien als een van de betere neo-noirs, ten tweede, de film werd geregisseerd door Alan J. Pakula, en ten derde, Gordon Willis was de DP van dienst. Geen van deze drie elementen maakten de film speciaal voor mij. Het was zeker niet slecht, en Jane Fonda speelde haar rol goed (Donald Sutherland de zijne niet echt...), maar de richting waar het verhaal soms naartoe ging was niet altijd naar mijn goesting. Het was vooral dankzij de behandelde onderwerpen dat ik van de film heb kunnen genieten. Een belangrijk aspect van Klute is surveillance en dus ook invasie van privacy. De film introduceert als het ware een moderne technologie in film, en doet dat erg stijlvol. Het valt gewoon niet te ontkennen dat latere films die zulk een thema hadden, echt wel pakken beter waren. Voor mij is het onmogelijk om Klute los te koppelen van films als The Conversation of All The President’s Men, films die veel stijlvoller en aangrijpender omgaan met dat thema.
Raging Bull – 9/10 (Martin Scorsese, 1980)
Ik was echt vergeten wat een meesterwerk deze film is. Vanaf de opening credits waar La Motta in de ring huppelt en in de lucht bokst tot het schaamtelijke einde van Jake La Motta’s carriere was ik aan het scherm genageld. Dit kwam door de simplistische kracht van sommige beelden, van sommige shots en van sommige hele scenes die samen een bijzonder interessant personage in beeld brachten. En niet alleen dat, het werd ook meesterlijk gespeeld door De Niro. La Motta is een ware smeerlap en een lafaard, en daarbij is hij nog eens hels jaloers ook. Maar ondanks al deze negatieve karaktertrekken, slaagt hij er toch nog in om een vorm van sympathie op te wekken. Niet dat ik akkoord ga met zijn handelingen of dat ik op een of andere manier kan identificeren met zijn karakter, maar simpelweg door het feit dat hij niet al te snugger is. Zijn sterktes liggen elders en daardoor gaat hij ten onder. Nu, ik kan niet praten over Jake La Motta/De Niro zonder Joe La Motta/Joe Pesci te vernoemen. Hoe geniaal La Motta ook geschreven en gespeeld werd; zijn ware kracht moet gemeten worden in relatie tot zijn broer, want het is door Joey dat we het personage van Jake leren kennen. En Joe Pesci speelt het dan ook even goed als De Niro, maar met minder screen time. Fantastische cinema waarin alle talenten prachtig genuanceerd zijn. Schitterend werk van Scorsese en het niet eens zijn beste film imo.
Mr. Deeds Goes To Town – 8.5/10 (Frank Capra, 1936)
Weer een geweldig staaltje Capra… Een jonge Simple Simpleton uit een ministadje erft een fortuin en geniet van roem en rijkdom in de grootstad. Het probleem is echter dat hij niet direct de slimste is en er zijn heel wat mensen die op zijn geld uit zijn. Ongeveer al wat je kan verwachten van een Capra film komt hier in voor, maar dit keer is Capra’s speelse stijl echt geconcentreerd in één personage en is dat gewoon zijn karakteromschrijving: Mr. Deeds speelt tuba, hij glijdt van trapleuningen en hij speelt met de paarden die hij in de stad tegenkomt. Zo charmeert hij zowel medepersonages als de kijker. Het is haast onmogelijk geen sympathie te hebben met zo iemand, en daar speelt Capra erg goed op in; Deeds tegenstanders zijn dan ook ware smeerlappen, net zoals de bad guys in It’s A Wonderful Life en Mr. Smith Goes To Town (en waarschijnlijk ook nog heel wat andere films van Capra)
Alice In Wonderland – 3/10 (Tim Burton, 2010)
Bah. Ik had niet veel hoop meer in Alice In Wonderland de week voordat ik ze ging zien, maar ik was toch serieus niet voorbereid op wat zou komen. Ik vond het een serieus zwakke film die nu eens echt niet gemaakt hoefde te worden; als dat alles was wat Burton uit het verhaal van Alice In Wonderland kon halendan ben ik nu eens echt niet onder de indruk. Het verhaal was echt geweldig ondermaats en niet half zo interessant en sinister als ik had gedacht dat het zou zijn. Met het concept waar de film vanuit vertrekt kan toch zo veel meer bereikt worden in plaats van een half-assed rehash van het bestaande verhaal dat eigenlijk al bijna perfect verfilmd is geweest en geen nood had aan een ‘opvolger’. Zowat alle art design uit de nieuwe Alice zag er bijzonder lelijk uit, zowel mens, beest als plant. En dat was dan hetgeen waar ik het meeste naar uitkeek. Want waarom ga je anders kijken naar een film van Tim Burton? Het lijkt me echt alsof hij al zijn eigen cliché’s in een film heeft gegoten om te zien of mensen het zouden aanvaarden en hij dan maar films kan blijven maken zonder enige moeite te doen. Wat jammer.
The Great Dictator – 8.5/10 (Charles Chaplin, 1940)
Na de eerste minuut had ik al door dat deze film bijzonder grappig en bijzonder goed ging zijn (alhoewel ik nooit iets anders had verwacht). En warempel, ze ontpopt zich dan toch tot een prachtig, grappig, emotioneel, didactisch en maatschappijkritisch meesterwerk. Serieus, Hitler kan hier niet al te content me geweest zijn, want de anti-Nazi boodschap was nooit sterker. Het is duidelijk een hoogst persoonlijke film voor Chaplin en maar goed ook, want moest hij niet zijn hartverwarmende speech erbij hebben gegoten op het einde, had de kracht van The Great Dictator heel wat minder geweest.
. De eerste is gewoon superspannend. Spanning wordt heel goed opgebouwd. De tweede is anders, maar zeker evengoed. Ook spannend maar ook meer actie.
.
, vond ik hem wel heel origineel.
