!nsomn!a zei:
Magnolia
Sorry tommo, meer dan 3u is toch niet aan mij besteed, dat gezegd zijnde is deze film wel een meesterwerk. Ik heb dan wel 5u gedaan over deze film met een paar pauzes, voor mij is dat niet iets dat afdoet aan de ervaring van de film. Ik denk wel dat dit zo'n film is die je meerdere keren moet zien om hem eigenlijk volledig te appreciëren.
P.T. Anderson is een held en Boogie Nights staat hier al ergens klaar voor hopelijk een van de volgende dagen!
Nice! Welk was je favoriete personage?
En inderdaad, het is zeker nodig om de film meermaals te zien; het is echt onmogelijk anders om de grandeur ervan helemaal op te nemen.
Heb je Punch-Drunk Love al gezien?
The Professionals - 7.5/10 (Richard Brooks, 1966)
Toch nog een goede western, al had ik me die net iets meer visueel indrukwekkend verwacht. Dit is de eerste film gefotografeerd door Conrad Hall die ik niet buitengewoon mooi vind. Maar dat terzijde gelaten is de film zeker en vast om van te genieten. Het begon nogal 'meh' en de eerste twintig minuten deden vermoeden dat het ging om een soort Wild Bunch meets Magnificent Seven situatie, maar het werd al snel beter dan The Magnificent Seven waarvoor ik erg blij was. Het verhaal is vrij simpel: vier professionelen worden ingehuurd om de ontvoerde vrouw van een rijke Amerikaan te redden uit de klauwen van een Mexicaanse revolutionair. Er zijn enkele erg coole dynamiet-scenes evenals enkele lekkere shoot-outs. Het duo Lee Marvin en Burt Lancaster werkt hier best goed, en Claudia Cardinale straalt weer, als gewoonlijk.
Prima western, maar niet een om van te juichen als vele anderen van m'n favorieten.
Pierrot Le Fou - 9.5/10 (Jean-Luc Godard, 1965)
Wauw, dit was echt totaal niet wat ik had verwacht. De vierde film van Godard die ik zie, na A Bout De Souffle, Alphaville en Sympathy For The Devil. De deze is zeker voorlopig mijn favoriete film van Godard, hoewel ik niet echt weet of ik buiten de visuele pracht van deze film er echt geweldig veel appreciatie voor ga hebben. Waarschijnlijk wel, omwille van de steeds terugkerende referenties naar populaire Amerikaanse cultuur en naar zichzelf als film. Daarom kijk ik nu al uit naar de volgende kijkbeurt, omdat ik dan net iets meer aandacht ga kunnen besteden aan de echte inhoud van het dialoog en eventueel ook een plot moest ik dat gemist hebben deze keer (alhoewel ik betwijfel of er effectief sprake kan zijn van een plot). De cameo van Samuel Fuller was geweldig, en hij legt zichzelf hier goed uit; want zijn opvattingen over cinema zijn erg duidelijk na het zien van enkele van zijn films en het verbaast me dan ook niets dat Godard ze zo graag heeft. Pierrot Le Fou getuigt hier van een soort haat-liefde relatie met conventionele Hollywood cinema en de mensen erachter, maar zelfs wanneer die ietwat pessimistisch behandeld wordt, is er nog steeds sprake van een soort poetisch respect.
Pierrot Le Fou komt zeker in de buurt van mijn favoriete Franse film (alhoewel ik niet denk dat ze het zal halen boven La Règle Du Jeu), en wanneer ik Les 400 Coups en L'Année Dernière A Marienbad nog eens bekijk zal ik het zeker kunnen zeggen.
Next up: Le Mépris!