De actiescènes zijn tot in het belachelijke gechoreografeerd en dat neemt de spanning weg van de gehele film. Het hoofdpersonage teleporteert zichzelf en kan in de toekomst kijken waardoor hij een geniaal, maar o zo flauw bedacht plannetje kan bedenken om de 100 agenten aanwezig in de val te lokken. Nog zo iets: de sfeer in Léon en de manier waarop het gefilmd werd laat helemaal niet zo'n overdreven over-the-top actiescènes toe. De sombere, donkere sfeer wordt teniet gedaan door dat bombastisch gedoe. Het personage van Portman werd goed geacteerd, maar is qua personage geen hol waard, vooral omdat je bedenkt dat het een meisje van twaalf jaar is. Daar hadden ze veel meer mee kunnen aanvangen, kijk maar naar Jodie Foster (Iris) in Taxi Driver dat een enorm goed uitgewerkte persoonlijkheid bezit. Nu krijgen we te maken met een flat character van 12 jaar dat op stap gaat met een huurmoordenaar die zich in een onmogelijke situatie weet te redden. Flauwe boel dus. Drama is aanwezig, maar vrij goedkoop. Motieven zijn af en toe compleet ongeloofwaardig en zelfs ondenkbaar. Léon is in mijn ogen een film met een degelijke cinematografie en een prent dat ook wel goed geacteerd is, maar het is een vat vol met explosieven dat op ontploffen staat. De structuur van het verhaal valt nog mee, maar de proporties drama en actie, en de aard van de actie, worden naar mijn inziens helemaal niet degelijk gecontroleerd. Het is een veel te geromantiseerd verhaaltje, en dat botst met alles wat in Léon voor de rest aanwezig is.
De film doet zich voor als een harde, kille prent, maar buiten de scène waar het meisje haar familie ziet na de slachting, is het een even kille prent als Spy Kids. Het doet maar wat.
En Jacob's Ladder vond ik eerder dramatisch dan creepy... Buiten dan een paar scènes die me echt deden huiveren (in de metro!).
