De twee voornaamste redenen zijn de cinematografie van Stanley Cortez en de ongelooflijke presence van het hoofdpersonage, Reverend Harry Powell. En het is duidelijk dat beiden niet echt dicht aanleunen bij de realiteit: de fotografie is absoluut geen correcte representatie van de waarheid en er is no way dat er iemand praat, zingt en preekt de manier waarop Robert Mitchum dat doet. Deze afstand die de film neemt tot de werkelijkheid en wat geloofwaardig is, maakt de film voor mij erg speciaal. En het zijn dus die keuzes die Charles Laughton maakt die de film die bizarre air geven. Ten eerste vind ik het al erg lovenswaardig dat iemand er bewust voor zou kiezen om de film zo vol te proppen met scenes/beelden/dialogen etc die er niet thuishoren. Maar daarbij vind ik ook dat die keuzes van Charles Laughton stuk voor stuk werken en bijdragen aan de pracht van de film. Zonder al de quirkiness zou ik deze film zeker een stuk rotzooi vinden.
Het begint al met enkele koppen in de sterrenhemel en een oude vrouw die haar kinderen waarschuwt voor valse profeten en wolven in schapenkleren. Dit geldt als introductie voor Harry Powell: de gemene preacher die het land doorkruist en vrouwen vermoordt omdat hij "the Word" zo interpreteert. Dit is al duidelijk van de eerste minuut, en het is dan al dat de bizarre toon van de film wordt gezet. Wanneer je in een crane shot kinderen "hide & seek" ziet spelen en een van de jongens kijkt in een schuur. Tijdens dit shot zegt de VO: "Ye shall know them by their fruits" en het volgende dat je ziet is een dolly in op een lijk van een vrouw. Hierna krijg je voor het eerst Robert Mitchum te zien die tegen de Heer aan't praten is. "Well now, what's it to be, Lord? Another widow?"
Dat soort spel tussen beeld en dialoog, versterkt door de geweldige kop van Robert Mitchum vind ik heel erg aangenaam om naar te kijken en zet een glimlachje/grijns op m'n gezicht die niet weggaat tot het einde.
De scenes met de twee kinderen vind ik ook heel erg interessant om naar te kijken, want deze zijn net zo vreemd en van de realiteit verwijderd als de scenes met Robert Mitchum. Je hebt de jongen, die overdreven hard opkijkt naar zijn vader die eigenlijk maar een dief/moordenaar was, en het meisje, Pearl, die waanzinnig naief is en het haar niets kan schelen wat er gebeurt met het geld en dat Mitchum op de kinderen uit is. Het toppunt hiervan de scene waar ze de pop opensnijdt en het geld overal rondstrooit en verknipt. Waarom doet ze dit? Ik zou het absoluut niet weten, maar toch vind ik het zalig dat ze ervoor kiest om de pop open te snijden.D
De conversaties tussen die kinderen en dan Powell die zich er mee komt moeien zorgen voor heel wat geladen situaties. Het feit dat je de opbouw van het verhaal (door de interplay tussen Harry en de kinderen) niet spannend vond, vind ik tbh volledig buiten de kwestie. Voor mij gaat het hem helemaal niet over de spanning; voor mij gaat het om de stijl en vorm die gegeven wordt aan de film, wat eigenlijk kan gelden als een soort ‘substitutie’ voor de spanning. Het geweldige spel van schaduwen, muziek, donkere huizen en een achtervolgende moordenaar werkt alleen maar als je het naast je kan zetten dat de conventies van thrillers en misdaadfilms volledig terzijde wordt gelaten. Er wordt geprobeerd enkel de essentie van het verhaal te tonen (wat op zich echt weinig is) en de rest op te vullen met uitstekende beelden (bv. zoals je al opmerkte, de prachtige bootscene met stille shots van allerlei planten en beesten aan de bank van de rivier), mooi opgebouwde frames, uiterst geniale belichting (hier denk ik aan de fameuze wifekill scene waar Powell in zijn kamer zijn mes bovenhaalt) en het oneindige charisma van Robert Mitchum.
Hoe kan je nu niet aan het scherm genageld zijn als Harry Powell zijn uitleg geeft over LOVE en HATE? Of hoe kan het dat je hart niet smelt wanneer hij “Leaning on the everlasting arms” zingt? Hoe kan je het niet schitterend vinden dat hij de kinderen te paard achtervolgt? Ik vind het vreemd dat je dit niet opvat als iets geweldigs, maar zoals ik al zei; het is hoogst persoonlijk en ik kan het je dus niet kwalijk nemen dat je er niet van houdt zoals ik dat doe. Je bent dan ook niet alleen; de film was een flop en Charles Laughton heeft nooit meer een film gemaakt. Ik hoop gewoon dat je een beetje kan begrijpen wat ik zie in die film en waarom ik zo’n persoonlijke ‘band’ heb met daarmee. Je kan toch serieus niet ontkennen dat die film iets heel erg speciaals heeft?
Ik zou nog een hele hoop scenes kunnen ‘analyseren’ en beelden kunnen uploaden waar ik steeds van moet kwijlen als ik ze zie, maar jij hebt de film tenslotte al gezien en ik denk niet dat ik je kan overtuigen met enkele shots die je toch gaat terugvoeren naar Duiste expressionistsiche films en stellen dat ze toen beter waren
ad: De film heeft mijn verwachtingen echt niet ingelost. De film wrijft de Duits expressionistische invloeden er vingerdik op, wat wel enkele mooie beelden oplevert, en ook de bootscenes zijn mooi. Maar ik vond de film echt niet spannend. De spanningsopbouw was zo artificieel (en de muziek hielp hier echt niet bij) en de bad guy is toch echt niet angstwekkend. Het einde vond ik al helemaal storend. Tommorello, help mij. Waarom vind je deze film goed???
