Ohayô - 9/10 (Yasujiro Ozu, 1959)
Wauw zeg, wat een pracht van een film was dit. Dit was ongeveer de eerste Japanse film die ik zag dieniet door Akira Kurosawa werd geregisseerd. Voor de een of andere reden sprak Ozu mij helemaal niet aan, maar de laatste tijd las ik meer en meer over zijn films en zijn stijl intrigeerde me. Dus ik besloot om er een film van te zien, en de keuze was tussen deze en Late Spring. Ik heb dan maar gekozen voor Ohayô omdat die in kleur was en ik had meer goesting in een kleurrijk paletje. Echt briljant gefilmd (prachtig gebruik van lange lenzen btw, heel erg geslaagd); het kan niet anders dan opvallen hoe'n stijl Ozu heeft als het op cinematografie, mise en scene en montage aankomt. Het verhaal zelf was ook heel erg leuk en toonde op een luchtige en aangename manier een typische fase in het leven van kinderen, nl. het rebelleren tegen de ouders en hun omgeving als ze absoluut iets willen. In dit geval gaat het om twee (ongelooflijk schattige) broers die absoluut een TV willen hebben thuis en besluiten een 'vow of silence' te nemen. De film werkt op elk vlak, zet vanaf het allerbegin een glimlach op je gezicht en laat die erop staan tot lang na de film gedaan is.