FreakyJP
Legacy Member
Thirst 8/10
Chan Park-Wook's eigenzinnige adaptatie van Zola's Thérèse Raquin, met vampieren
Ik had de film veel serieuzer verwacht, en hij was dan ook grappiger dan verwacht, met tal van overdreven beelden en geluidseffecten. Cinematografie is ook weer prachtig.
Valhalla Rising 5/10
Ok, ik ga me even proberen in te beelden hoe de regisseur aan deze film begonnen is. 'Hm, hoe maak ik een succesvolle mix van art-house en genrefilm? Pak wat extreem gore scenes (liefst niet te veel), en meng dit met de sfeer en symboliek (kruizen, ...) van Tarkovsky's Stalker, het gebrek aan dialoog, trage tempo en het gevoel van vervreemding van Antonioni, gooi er wat Aguirre (Herzog) bij en gebruik Pasolini's close-up's op een inefficiënte manier. Gegarandeerd succes, neen?'
En inderdaad, het is imo toch wel neen. De film mist gewoon inhoud. Van een deftig verhaal is er bijna geen sprake, maar op zich is dat niet storend. Wat ik wel erg vind, is dat de stijl totaal geen doel had, en tot het overdrijven toe gebruikt werd. De hele tijd had ik een gevoel van 'waarom; echt, waarom??' Vaak waren de beelden ook heel onscherp, Refn had hier veel beter gewerkt mùet deepfocus. De film was verder wel mooi, dat wel, maar voor de rest? Achja, misschien heb ik het gewoon gemist (het feit dat het BIFFF publiek de film heel de tijd belachelijk zat te maken hielp wrs ook niet), vandaar voorlopig een 5/10. Mogelijk dat dit nog stijgt (of zelfs daalt) na een tweede kijkbeurt.
Chan Park-Wook's eigenzinnige adaptatie van Zola's Thérèse Raquin, met vampieren
Ik had de film veel serieuzer verwacht, en hij was dan ook grappiger dan verwacht, met tal van overdreven beelden en geluidseffecten. Cinematografie is ook weer prachtig.Valhalla Rising 5/10
Ok, ik ga me even proberen in te beelden hoe de regisseur aan deze film begonnen is. 'Hm, hoe maak ik een succesvolle mix van art-house en genrefilm? Pak wat extreem gore scenes (liefst niet te veel), en meng dit met de sfeer en symboliek (kruizen, ...) van Tarkovsky's Stalker, het gebrek aan dialoog, trage tempo en het gevoel van vervreemding van Antonioni, gooi er wat Aguirre (Herzog) bij en gebruik Pasolini's close-up's op een inefficiënte manier. Gegarandeerd succes, neen?'
En inderdaad, het is imo toch wel neen. De film mist gewoon inhoud. Van een deftig verhaal is er bijna geen sprake, maar op zich is dat niet storend. Wat ik wel erg vind, is dat de stijl totaal geen doel had, en tot het overdrijven toe gebruikt werd. De hele tijd had ik een gevoel van 'waarom; echt, waarom??' Vaak waren de beelden ook heel onscherp, Refn had hier veel beter gewerkt mùet deepfocus. De film was verder wel mooi, dat wel, maar voor de rest? Achja, misschien heb ik het gewoon gemist (het feit dat het BIFFF publiek de film heel de tijd belachelijk zat te maken hielp wrs ook niet), vandaar voorlopig een 5/10. Mogelijk dat dit nog stijgt (of zelfs daalt) na een tweede kijkbeurt.

Waarom koopt ge de gewone dan niet... En ik gok dat je het boek niet hebt gelezen, want ik zou doodgraag die scènes willen zien.
Anders is het inderdaad idioot.