Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (17)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Foose
Legacy Member
U.S. Marshals
Op papier een beetje een cheesy actiefilm met meer van hetzelde als The Fugitive, maar in mijn ogen is dit echt een goede film. Alweer een schitterende Tommy Lee Jones als leider van zijn team, dat een spannende klopjacht houdt op Wesley Snipes. De actie vind ik grotendeels realistisch overkomen (op enkele details na), het gaat de hele film door aan een hoog tempo en het zit enorm lekker in elkaar. Net dat is het wat deze film zo goed maakt vind ik, samen met een geweldige Jones.
8/10
Op papier een beetje een cheesy actiefilm met meer van hetzelde als The Fugitive, maar in mijn ogen is dit echt een goede film. Alweer een schitterende Tommy Lee Jones als leider van zijn team, dat een spannende klopjacht houdt op Wesley Snipes. De actie vind ik grotendeels realistisch overkomen (op enkele details na), het gaat de hele film door aan een hoog tempo en het zit enorm lekker in elkaar. Net dat is het wat deze film zo goed maakt vind ik, samen met een geweldige Jones.
8/10
Conradus
Legacy Member
FreakyJP zei:
Er zijn een aantal cuts, volgens imdb blijkbaar omdat er niet genoeg film op een rol kon ofzo om de hele film in één cut te maken. Die gecamoufleerde vallen dan ook soms wel wat op (bv inzoomen op de rug van een personage tot je enkel dat ziet en dan weer weggaan). Maar toch blijft een prima film en het gevoel is er.
Ik zei dan ook precies één cut omdat het er op lijkt, neit omdat het er maar één zou zijn
Edit, nu toch net hetzelfde voorbeeld als tommo aangehaald
Hayrus
Legacy Member
Sunshine
Na lang afwachten heb ik dan eindelijk een tweede keer gekeken. Toch keek ik enorm uit naar dit moment, maar ik heb zoiets van: elke film die je een tweede keer ziet, had een nieuwe film kunnen zijn + hoe langer je wacht, hoe meer genieten van het moment zelf.
En genieten deed ik! De film nam me opnieuw mee van in het begin en de fantastische muziek zit daar voor een groot stuk tussen. Het beeldmateriaal (vooral de beelden van binnenin het schip en expliciet: de zuurstofkamer) is gewoonweg prachtig. Beelden van the surface of the sun met gelijknamige titel uit de soundtrack
it!
Naar het einde toe vond ik de minder realistische (you know...) scènes net iets storender dan de eerste viewing. Maar dit wordt onmiddellijk weer vergeten door die laatste beelden. Ik had precies dezelfde gevoelens als voorheen: gelukkig zijn. Ik vind het echt prachtig hoe deze film het uiterste, pure geluk voorstelt. Een man wiens enige droom werkelijkheid wordt. Het één zijn met de zon, een ster, en de enorme kracht die zij uitstraalt. En dát is het moment waarop je kunt sterven. Gelukkiger dan dit zal je nooit meer worden, nu kun je rustig sterven. Dit geheel wordt versterkt door de muziek, die exact dezelfde gevoelens meegeeft en doorheen alles nog sterkere emoties losmaakt.
Goed, tijd om de gedachtenstroom te onderbreken anders zou deze post een hele pagina in beslag kunnen nemen.
Vele mensen hebben net een totaal omgekeerde visie over Sunshine. Ik vermoed dat het à la hate it or love it is. Voor mij ongetwijfeld het tweede!
9/10
Kiki's Delivery Service
Na een kleine pauze in mijn Japanse tekenfilmsperiode werd het tijd om verder te kijken naar het hele oeuvre van Studio Ghibli. Net als alle andere kijkt de film heel vlotjes weg. Het gaat door van begin tot einde en weet je te boeien met eenvoudige dingen. De film is luchtiger dan pakweg Mononoke Hime, maar gaat toch niet vervelen. Leuk filmpje, niks bijzonders.
7/10
Na lang afwachten heb ik dan eindelijk een tweede keer gekeken. Toch keek ik enorm uit naar dit moment, maar ik heb zoiets van: elke film die je een tweede keer ziet, had een nieuwe film kunnen zijn + hoe langer je wacht, hoe meer genieten van het moment zelf.
En genieten deed ik! De film nam me opnieuw mee van in het begin en de fantastische muziek zit daar voor een groot stuk tussen. Het beeldmateriaal (vooral de beelden van binnenin het schip en expliciet: de zuurstofkamer) is gewoonweg prachtig. Beelden van the surface of the sun met gelijknamige titel uit de soundtrack
it! Naar het einde toe vond ik de minder realistische (you know...) scènes net iets storender dan de eerste viewing. Maar dit wordt onmiddellijk weer vergeten door die laatste beelden. Ik had precies dezelfde gevoelens als voorheen: gelukkig zijn. Ik vind het echt prachtig hoe deze film het uiterste, pure geluk voorstelt. Een man wiens enige droom werkelijkheid wordt. Het één zijn met de zon, een ster, en de enorme kracht die zij uitstraalt. En dát is het moment waarop je kunt sterven. Gelukkiger dan dit zal je nooit meer worden, nu kun je rustig sterven. Dit geheel wordt versterkt door de muziek, die exact dezelfde gevoelens meegeeft en doorheen alles nog sterkere emoties losmaakt.
Goed, tijd om de gedachtenstroom te onderbreken anders zou deze post een hele pagina in beslag kunnen nemen.
Vele mensen hebben net een totaal omgekeerde visie over Sunshine. Ik vermoed dat het à la hate it or love it is. Voor mij ongetwijfeld het tweede!
9/10
Kiki's Delivery Service
Na een kleine pauze in mijn Japanse tekenfilmsperiode werd het tijd om verder te kijken naar het hele oeuvre van Studio Ghibli. Net als alle andere kijkt de film heel vlotjes weg. Het gaat door van begin tot einde en weet je te boeien met eenvoudige dingen. De film is luchtiger dan pakweg Mononoke Hime, maar gaat toch niet vervelen. Leuk filmpje, niks bijzonders.
7/10
FreakyJP
Legacy Member
Conradus zei:Er zijn een aantal cuts, volgens imdb blijkbaar omdat er niet genoeg film op een rol kon ofzo om de hele film in één cut te maken. Die gecamoufleerde vallen dan ook soms wel wat op (bv inzoomen op de rug van een personage tot je enkel dat ziet en dan weer weggaan). Maar toch blijft een prima film en het gevoel is er.
Ik zei dan ook precies één cut omdat het er op lijkt, neit omdat het er maar één zou zijn
Edit, nu toch net hetzelfde voorbeeld als tommo aangehaald
Ik heb toch nooit het tegendeel beweert, ik weet heus wel dat in 1 take opnemen toen niet mogelijk was en dat Hitchcock de intentie had om het gevoel te creëren dat dit uit 1 opname bestond.
En A_A, die Running Time is blijkbaar ook geen film die uit 1 opname bestaat. Ze heeft net als Rope verborgen cuts en is opgenomen in 10 dagen blijkbaar.
João
Legacy Member
Public Enemies (2009)
Michael Mann (Heat, Manhunter,...) film over één van de beruchtste criminelen in de VS, John Dillinger.
De film stelt wat teleur, maar het laatste half uur is erg goed. Plus de actiescènes waren ook de moeite waard. Wel jammer dus dat het verhaal op niet veel trekt, je amper achtergrondinfo krijgt over JD en Marion Cotillard, dat mens kan niet acteren. Wat wel kan gezegd worden van Johnny Depp (in mindere mate), Christian Bale en vooral Stephen Lang. Die is friggin' awesome in deze film.
John Dillinger: [nodding at money on a table] That's your money, mister?
Bank Teller: [nervously] Yes.
John Dillinger: We're here for the bank's money, not yours. Put it away.
7/10
Michael Mann (Heat, Manhunter,...) film over één van de beruchtste criminelen in de VS, John Dillinger.
De film stelt wat teleur, maar het laatste half uur is erg goed. Plus de actiescènes waren ook de moeite waard. Wel jammer dus dat het verhaal op niet veel trekt, je amper achtergrondinfo krijgt over JD en Marion Cotillard, dat mens kan niet acteren. Wat wel kan gezegd worden van Johnny Depp (in mindere mate), Christian Bale en vooral Stephen Lang. Die is friggin' awesome in deze film.
John Dillinger: [nodding at money on a table] That's your money, mister?
Bank Teller: [nervously] Yes.
John Dillinger: We're here for the bank's money, not yours. Put it away.
7/10
Suphafly
Legacy Member
Menace II society
had er eigenlijk nog niet veel van gehoord wss omdat ie al redelijk oud is (1993) maar is zeker de moeite waard. je kan hem zowat vergelijken met American history X kwa sfeer, of toch het gevoel da ge derbij krijgt.
Ik kan toch moeilijk vatten dat het er echt zo aantoe gaat, als ik de reportage over Killadelphia zie van Louis Theroux zal het wel niet veel schelen.
Ik geef de film een dik verdiende 8/10.
had er eigenlijk nog niet veel van gehoord wss omdat ie al redelijk oud is (1993) maar is zeker de moeite waard. je kan hem zowat vergelijken met American history X kwa sfeer, of toch het gevoel da ge derbij krijgt.
Ik kan toch moeilijk vatten dat het er echt zo aantoe gaat, als ik de reportage over Killadelphia zie van Louis Theroux zal het wel niet veel schelen.
Ik geef de film een dik verdiende 8/10.
Conradus
Legacy Member
FreakyJP zei:
Gewoon om duidelijkheid te scheppen dan voor ik nog eens verkeerd begrepen wordt
Gisterenavond Star Wars Episode III: Revenge of the Sith opgezet
Ik had een avondje lui in de zetel nodig. De gevechten in deze film zijn echt wel nice, en hij breit de twee sagas aaneen, maar is natuurlijk verre van de top van de originele drie.
Newboy
Legacy Member
Bodyguards and Assassins
Met Donnie Yen en Nicholas Tse had ik een stevige portie actie verwacht. Niets is minder waar. Hoewel er actie in voorkomt is dit helemaal op het einde. De actiescenes zijn een been there, done that geval. 2/3 van de 2u20 durende film word er veel gepraat. Groot budget en sterke acteurs maar een beetje saai.
7/10
Minority Report
Eerste samenwerking tussen Tom Cruise en Spielberg is meteen een goeie! Geïnspireerd op een kortverhaal van Philip K. Dick. Meeslepend verhaal en de actie mag er ook wezen.
8/10
Met Donnie Yen en Nicholas Tse had ik een stevige portie actie verwacht. Niets is minder waar. Hoewel er actie in voorkomt is dit helemaal op het einde. De actiescenes zijn een been there, done that geval. 2/3 van de 2u20 durende film word er veel gepraat. Groot budget en sterke acteurs maar een beetje saai.
7/10
Minority Report
Eerste samenwerking tussen Tom Cruise en Spielberg is meteen een goeie! Geïnspireerd op een kortverhaal van Philip K. Dick. Meeslepend verhaal en de actie mag er ook wezen.
8/10
PBR Streetgang
Legacy Member
The Mirror (Zerkalo) – 8.5/10 (Andrei Tarkovsky, 1975)
De derde Tarkovsky die ik heb gezien, en ze worden er niet slechter op. The Mirror is zeker wel zijn meest uitdagende film om te kijken, niet alleen om het verhaal te begrijpen, maar ook om in te zien waarom hij de film op zo’n gefragmenteerde manier heeft geconstrueerd. Ik ben er zelf helemaal nog niet uit ofzo, maar de ambitie die in deze film gestoken werd, komt zeker wel tot uiting. Niet alleen is het een erg ambitieus project, het is ook echt een geweldige ervaring om zo’n persoonlijke film te zien. Het is duidelijk dat Tarkovsky hier heel veel van zijn eigen leven heeft ingegoten en een klein mozaiekje wil construeren van zijn eigen perceptie van zijn leven, dat van zijn familie en hun plaats in Rusland doorheen de jaren. Het is dan oook jammer dat ik de geschiedenis van Rusland helemaal niet zo goed ken, anders had ik hier nog wat meer kunnen uithalen. Niet dat dat stoorde, want net zoals ik verwachtte van Tarkovsky zijn er ook in deze film enkele ongelooflijke beelden te zien; het camerawerk en de framing gedurende heel de film zijn prachtig, maar ze staken er nooit bovenuit voor mij zoals sommige beelden uit Stalker en Solyaris dat wel deden. Dit is uiteraard persoonlijk, want in alledrie films valt het niet te ontkennen dat hij een serieus talent heeft voor het construeren van adembenemende shots.
La Double Vie De Véronique – 7/10 (Krzyzstof Kieslowski, 1991)
De cinema van Kieslowski was zowat de eerste niet-Engelstalige cinema waar ik mee geconfronteerd werd, toen ik nog vrij jong was. Bleu, Blanc, Rouge en een groot deel van de Dekalog waren dus erg belangrijk voor mij in het apprecieren van cinema. Ik ben dan altijd een groot fan geweest van Kieslowski en keek hier dan ook zwaar naar uit. Maar toch heeft Kieslowski mij hier wat teleurgesteld. Hoewel ik de film erg sterk vond en onder de indruk was van de talenten van Irene Jacob, miste hij heel wat in zijn verhaal om volledig tot zijn recht te komen. Het uitgangspunt van de film is echt prachtig, en het werkt ook in zijn voordeel dat er niet al te veel over wordt uitgewijd. Maar wat meer balans in het verhaal had zeker welkom geweest. Het werd voor mij nooit echt duidelijk hoe en waarom het dubbele bestaan van Veronique zo zwaar doorweegt. Het kan goed zijn dat dit de bedoeling was van Kieslowski, and that’s cool, maar toch had ik het graag anders gezien. Misschien duurde het gewoon even voor hem om zijn gehele stijl op punt te brengen. Wat wel perfect was doorheen de film, was de cinematografie. Wat een geweldig spel van kleuren, glazen en lenzen dat je te zien krijgt. Moest het niet zo lang geleden zijn geweest dat ik Bleu/Blanc/Rouge nog heb gezien, zou ik zeggen dat ze die daarin overtreft.
Once Upon A Time In America – 7/10 (Sergio Leone, 1984)
Gedurende heel de eerste helft van de film was ik volop aan’t genieten en had ik het gevoel dat dit eventueel mijn favoriete film van Leone kon worden. Maar dan kwam deel twee van de film en alles ging zowat omlaag. Het verhaal boeide me al niet zo veel meer, mede omdat de afloop ervan echt heel voorspelbaar was, waardoor de langgerokken Leone-scenes al een pak leuker worden om te bekijken... De scenes zagen er gewoon niet meer zo mooi uit, ik miste echt heel hard de indrukwekkende exteriors van in het begin van de film. Maar wat me het meeste stoorde, was de warboel van personages en zijverhaaltjes die volledig onderontwikkeld achterbleven. Om een anderhalf uur lang teleurgesteld te blijven is niet al te leuk en dit nam dus erg veel af van de ervaring. Maar het eerste deel van de film was wel schitterend, dus ik kan niet zeggen dat ik niet zwaar genoten heb van de film. Leone's westerns waren toch wel beter!
Days Of Heaven – 9/10 (Terrence Malick, 1978)
Ik ben zelden zo onder de indruk geweest van fotografie in een film. Days Of Heaven is net zoals Paris, Texas of The Searchers een film waarvan de pracht van de beelden een ongelooflijke drijfkracht is. Het moet zeker gezegd worden dat het verhaal en de karakterontwikkeling erg veel te wensen overlaten, maar ik kan niet zeggen dat dat me op eender welk moment in de film stoorde. Vanaf vrij vroeg in de film had ik door dat ik geen enkele diepgang moest zoeken buiten dan de indrukwekkende manier waarop de sfeer gecreëerd werd enkel en alleen door de camera. Ik kan al niet meer tellen hoe veel shots ik ben tegengekomen die m’n mond wagenwijd open hebben gezet. Ik heb nu wel benadrukt hoe onbelangrijk het verhaal zelf is doorheen de film, maar wat zeker gezegd moet worden is hoe geniaal de het geloof in de Amerikaanse ‘work ethic’ hier naar voren wordt gebracht. Hiermee bedoel ik dat erg belangrijke aspect van de Amerikaanse samenleving dat het volk drijft om goed en hard te werken, en dat dit op zijn beurt beloond zal worden. De scenes met de arbeiders op een trein die worden afgezet aan de boerderij, en dan de komende scenes waar je ze ziet oogsten maken dit erg duidelijk en hebben wat mij betreft een erg groot belang in de film. Days Of Heaven is dus duidelijk een korte tijd die je in de hemel doorbrengt, alleen moet je zelf maar uitmaken wat je verwachtingen ervan waren en of ze ingevuld werden.
De derde Tarkovsky die ik heb gezien, en ze worden er niet slechter op. The Mirror is zeker wel zijn meest uitdagende film om te kijken, niet alleen om het verhaal te begrijpen, maar ook om in te zien waarom hij de film op zo’n gefragmenteerde manier heeft geconstrueerd. Ik ben er zelf helemaal nog niet uit ofzo, maar de ambitie die in deze film gestoken werd, komt zeker wel tot uiting. Niet alleen is het een erg ambitieus project, het is ook echt een geweldige ervaring om zo’n persoonlijke film te zien. Het is duidelijk dat Tarkovsky hier heel veel van zijn eigen leven heeft ingegoten en een klein mozaiekje wil construeren van zijn eigen perceptie van zijn leven, dat van zijn familie en hun plaats in Rusland doorheen de jaren. Het is dan oook jammer dat ik de geschiedenis van Rusland helemaal niet zo goed ken, anders had ik hier nog wat meer kunnen uithalen. Niet dat dat stoorde, want net zoals ik verwachtte van Tarkovsky zijn er ook in deze film enkele ongelooflijke beelden te zien; het camerawerk en de framing gedurende heel de film zijn prachtig, maar ze staken er nooit bovenuit voor mij zoals sommige beelden uit Stalker en Solyaris dat wel deden. Dit is uiteraard persoonlijk, want in alledrie films valt het niet te ontkennen dat hij een serieus talent heeft voor het construeren van adembenemende shots.
La Double Vie De Véronique – 7/10 (Krzyzstof Kieslowski, 1991)
De cinema van Kieslowski was zowat de eerste niet-Engelstalige cinema waar ik mee geconfronteerd werd, toen ik nog vrij jong was. Bleu, Blanc, Rouge en een groot deel van de Dekalog waren dus erg belangrijk voor mij in het apprecieren van cinema. Ik ben dan altijd een groot fan geweest van Kieslowski en keek hier dan ook zwaar naar uit. Maar toch heeft Kieslowski mij hier wat teleurgesteld. Hoewel ik de film erg sterk vond en onder de indruk was van de talenten van Irene Jacob, miste hij heel wat in zijn verhaal om volledig tot zijn recht te komen. Het uitgangspunt van de film is echt prachtig, en het werkt ook in zijn voordeel dat er niet al te veel over wordt uitgewijd. Maar wat meer balans in het verhaal had zeker welkom geweest. Het werd voor mij nooit echt duidelijk hoe en waarom het dubbele bestaan van Veronique zo zwaar doorweegt. Het kan goed zijn dat dit de bedoeling was van Kieslowski, and that’s cool, maar toch had ik het graag anders gezien. Misschien duurde het gewoon even voor hem om zijn gehele stijl op punt te brengen. Wat wel perfect was doorheen de film, was de cinematografie. Wat een geweldig spel van kleuren, glazen en lenzen dat je te zien krijgt. Moest het niet zo lang geleden zijn geweest dat ik Bleu/Blanc/Rouge nog heb gezien, zou ik zeggen dat ze die daarin overtreft.
Once Upon A Time In America – 7/10 (Sergio Leone, 1984)
Gedurende heel de eerste helft van de film was ik volop aan’t genieten en had ik het gevoel dat dit eventueel mijn favoriete film van Leone kon worden. Maar dan kwam deel twee van de film en alles ging zowat omlaag. Het verhaal boeide me al niet zo veel meer, mede omdat de afloop ervan echt heel voorspelbaar was, waardoor de langgerokken Leone-scenes al een pak leuker worden om te bekijken... De scenes zagen er gewoon niet meer zo mooi uit, ik miste echt heel hard de indrukwekkende exteriors van in het begin van de film. Maar wat me het meeste stoorde, was de warboel van personages en zijverhaaltjes die volledig onderontwikkeld achterbleven. Om een anderhalf uur lang teleurgesteld te blijven is niet al te leuk en dit nam dus erg veel af van de ervaring. Maar het eerste deel van de film was wel schitterend, dus ik kan niet zeggen dat ik niet zwaar genoten heb van de film. Leone's westerns waren toch wel beter!
Days Of Heaven – 9/10 (Terrence Malick, 1978)
Ik ben zelden zo onder de indruk geweest van fotografie in een film. Days Of Heaven is net zoals Paris, Texas of The Searchers een film waarvan de pracht van de beelden een ongelooflijke drijfkracht is. Het moet zeker gezegd worden dat het verhaal en de karakterontwikkeling erg veel te wensen overlaten, maar ik kan niet zeggen dat dat me op eender welk moment in de film stoorde. Vanaf vrij vroeg in de film had ik door dat ik geen enkele diepgang moest zoeken buiten dan de indrukwekkende manier waarop de sfeer gecreëerd werd enkel en alleen door de camera. Ik kan al niet meer tellen hoe veel shots ik ben tegengekomen die m’n mond wagenwijd open hebben gezet. Ik heb nu wel benadrukt hoe onbelangrijk het verhaal zelf is doorheen de film, maar wat zeker gezegd moet worden is hoe geniaal de het geloof in de Amerikaanse ‘work ethic’ hier naar voren wordt gebracht. Hiermee bedoel ik dat erg belangrijke aspect van de Amerikaanse samenleving dat het volk drijft om goed en hard te werken, en dat dit op zijn beurt beloond zal worden. De scenes met de arbeiders op een trein die worden afgezet aan de boerderij, en dan de komende scenes waar je ze ziet oogsten maken dit erg duidelijk en hebben wat mij betreft een erg groot belang in de film. Days Of Heaven is dus duidelijk een korte tijd die je in de hemel doorbrengt, alleen moet je zelf maar uitmaken wat je verwachtingen ervan waren en of ze ingevuld werden.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.