Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (18)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Naradia
Legacy Member
EvilTwin zei:500 days of summer : leuke film. Ze willen iets anders brengen dan een love story, maar doen het omgekeerd, dus wees gewaarschuwd! De soundtrack was wel gepikt van Max and Mary (niet dat die slecht is, far from it)6/10.
@ winton : idd rampage viel imo heel goed mee. Ik had wel iets anders verwacht. Uwe Boll kan toch nog een average film maken. 7/10
Zeker als ge weet dat dit eigenlijk een verfilming is van het basisprincipe van GTA, wat volgens bepaalde mensen zijn bedoeling was.
Juist het einde klopte niet echt, waarom zou hij zijn identiteit bekend maken na al die jaren =s
Blanco
Legacy Member
Boogie Nights
Mja, er zijn er hier nog die hem onlangs gezien hebben, dus ik dacht waarom niet een tweede keer? De eerste keer dat ik hem zag, was in 1997 toen hij op video verscheen.
Het blijft een geweldige prent met een indrukkende cast: Burt Reynolds, Mark Wahlberg, Julianne Moore, Luis Guzmán, zelf een kleine rol voor Philip Seymour Hoffman en William H. Macy, die laatste werd enigsinds wat getypecast vond ik, want hij speelt wederom voor loser, pispaal. (maar dat kan hij zo goed
)
Zelf het noodzakelijk amateuristisch acteren was er pal op. Soms zo hilarisch... they are so full of shit dat het op de duur leek alsof ik naar een komedie aan het kijken was.
De muziek zat lekker fout, wat helemaal in de sfeer paste in het 70's /80's sfeertje. Het camerawerk was gewoon verbluffend. Er zitten zoveel complexe longtakes in, heerlijk om naar te kijken. (oa.: de openingsscene in de dansclub, de lange scene in Jack Horner zijn villa die naar het zwembad leidt en onder water eindigd,...) Zalig gedaan allemaal! Moet niet simpel zijn, de film dateert al van 1997 en ik denk niet dat ze toen al veel bezig waren met achteraf rails en kranen te verwijderen die in beeld kwamen tijdens zo'n ingewikkelde scene.
Ik wist dus niet meer dat Boogie Nights gebaseerd was op het leven van John Holmes. Pas als ik zoiets zag dat op de "Wonderland murders" leek, viel mijn euro. Ik kende die gebeurtenis namelijk nog, uit de gelijknamige film...
Let's get some of that Saturday night beaver!
8/10
Mja, er zijn er hier nog die hem onlangs gezien hebben, dus ik dacht waarom niet een tweede keer? De eerste keer dat ik hem zag, was in 1997 toen hij op video verscheen.
Het blijft een geweldige prent met een indrukkende cast: Burt Reynolds, Mark Wahlberg, Julianne Moore, Luis Guzmán, zelf een kleine rol voor Philip Seymour Hoffman en William H. Macy, die laatste werd enigsinds wat getypecast vond ik, want hij speelt wederom voor loser, pispaal. (maar dat kan hij zo goed
)Zelf het noodzakelijk amateuristisch acteren was er pal op. Soms zo hilarisch... they are so full of shit dat het op de duur leek alsof ik naar een komedie aan het kijken was.
als hij het probeerde als zanger in die studio, toen heb ik hier toch wel ff dubbel gelegen
De muziek zat lekker fout, wat helemaal in de sfeer paste in het 70's /80's sfeertje. Het camerawerk was gewoon verbluffend. Er zitten zoveel complexe longtakes in, heerlijk om naar te kijken. (oa.: de openingsscene in de dansclub, de lange scene in Jack Horner zijn villa die naar het zwembad leidt en onder water eindigd,...) Zalig gedaan allemaal! Moet niet simpel zijn, de film dateert al van 1997 en ik denk niet dat ze toen al veel bezig waren met achteraf rails en kranen te verwijderen die in beeld kwamen tijdens zo'n ingewikkelde scene.
Ik wist dus niet meer dat Boogie Nights gebaseerd was op het leven van John Holmes. Pas als ik zoiets zag dat op de "Wonderland murders" leek, viel mijn euro. Ik kende die gebeurtenis namelijk nog, uit de gelijknamige film...
Let's get some of that Saturday night beaver!
8/10
Lacuna
Legacy Member
Swing girls
voor de liefhebbers van Japanse cinema (and Japanese schoolgirls ). Het is een feel good komedie over een groepje studentes die per ongeluk het schoolorkest een voedselvergiftiging bezorgt. 
Daardoor worden ze verplicht om (dik tegen hun zin) hun plaats in te nemen. Daarbij ontdekken ze hun liefde voor de instrumenten en de jazz-muziek, en ze beslissen hun eigen big band op te richten. Dit gaat echter niet zonder slag of stoot.
Wat een zalig filmke gewoon. Juri Ueno is een zalige actrice en de film geeft je echt een goed gevoel op het einde.
voor de liefhebbers van Japanse cinema (and Japanese schoolgirls
). Het is een feel good komedie over een groepje studentes die per ongeluk het schoolorkest een voedselvergiftiging bezorgt. Daardoor worden ze verplicht om (dik tegen hun zin) hun plaats in te nemen. Daarbij ontdekken ze hun liefde voor de instrumenten en de jazz-muziek, en ze beslissen hun eigen big band op te richten. Dit gaat echter niet zonder slag of stoot. Wat een zalig filmke gewoon. Juri Ueno is een zalige actrice en de film geeft je echt een goed gevoel op het einde.
PBR Streetgang
Legacy Member
AbsoluutDennoman zei:
Ik heb daar stukken uit gezien, maar nooit de hele film. Ik herinner me wel dat ik er van genoten heb.Neoken zei:Hmmm, ik wist niet dat ze die verfilmd hebben. Ik ben wel benieuwd nu. En ik moet ik Lijmen/Het been ook nog eens zien.
En De Man... is zeker de moeite, maar als dit je eerste old school Vlaamse film is, dan ga je misschien wel wat vreemds opmerken... Ik heb gisteren trouwens de docu gezien over De Man..., maar het was eerder een portret van André Delvaux en het maken van van De Man..., en gaf niet echt een in-depth kijk op de film zelf. Maar toch interessant om te zien.
PBR Streetgang
Legacy Member
Animal Kingdom - 7/10 (David Michod, 2010)
Animal Kingdom won vorig jaar de Beste Film-prijs van de Australian Film Institute, dus ik vond het nodig om die eens te bekijken. Het verhaal gaat over een jongen die opgroeit in een familie vol misdadigers, en hoe hij onvermijdelijk een rol speelt in hun illegale praktijken. De film is eerder drama dan een doordeweekse misdaadfilm, wat best wel opmerkelijk was, maar vele scenes die dat drama accentueerden vond ik zelf overbodig, slecht geplaatst, of gewoon niet mooi om naar te kijken. Maar met behulp van een sterke cast, waaronder de onvergetelijke Guy Pearce, en verzorgde cinematografie blijft de film nog steeds interessant en zeer degelijk. Ik heb geen andere van de Australische films uit 2010 gezien, dus ik kan het uiteraard niet zeker weten, maar het lijkt me vreemd dat dit de beste was.
Animal Kingdom won vorig jaar de Beste Film-prijs van de Australian Film Institute, dus ik vond het nodig om die eens te bekijken. Het verhaal gaat over een jongen die opgroeit in een familie vol misdadigers, en hoe hij onvermijdelijk een rol speelt in hun illegale praktijken. De film is eerder drama dan een doordeweekse misdaadfilm, wat best wel opmerkelijk was, maar vele scenes die dat drama accentueerden vond ik zelf overbodig, slecht geplaatst, of gewoon niet mooi om naar te kijken. Maar met behulp van een sterke cast, waaronder de onvergetelijke Guy Pearce, en verzorgde cinematografie blijft de film nog steeds interessant en zeer degelijk. Ik heb geen andere van de Australische films uit 2010 gezien, dus ik kan het uiteraard niet zeker weten, maar het lijkt me vreemd dat dit de beste was.
PBR Streetgang
Legacy Member
Nog niet gezien... Die is een goei tien jaar later gemaakt, maar ik ga er vanuit dat dat wel vergelijkbaar is... Naar't schijnt is Brussels By Night zowat de film de look van Vlaamse films helemaal veranderd heeft, maar ik ken nog niet genoeg van Vlaamse cinema om dit te beamen.
What say you, John Doe?
What say you, John Doe?
John Doe
Legacy Member
Ik ben zelf nu niet bepaald de referentie maar zoals ik het versta moet Brussels by night een van de eerste films zijn geweest die zich liet inspireren op de leest van filmmakers zoals Scorsese en Woody Allen. Didden was meer nog als filmmaker een cultuurjournalist in die tijd en de New York-cinema was toen erg in, iets dat zich erg liet voelen in zijn debuut, toch zowat de eerste Belgische stadsfilm. Zeker de moeite om eens te bekijken en ondanks dat hij nu en dan wat oubollig overkomt, nog steeds een belangrijke stap geweest voor onze vaderlandse "filmindustrie."
FreakyJP
Legacy Member
Die Ehe der Maria Braun The Marriage of Maria Braun (R.W. Fassbinder, 1979) 8/10
Interessant drama van Fassbinder over de rol van de vrouwen in de heropbouw van het naoorlogse Duitsland, dit door het volgen van Maria Braun vanaf haar huwelijk tot haar symbolische einde. Fassbinder hanteert een filmstijl die lichtjes gebaseerd is op die van Douglas Sirk (dus deels melodramatisch) met een sierlijk bewegende camera en een sociaal bewust vorm en inhoud.
Rundskop (2011) 7.7/10
Over het algemeen een zeer sterke film inderdaad. Mooi geschoten, sterk geacteerd en een goed opgewekte sfeer. Maar ik had het gevoel dat er met het personage Jacky nog meer mee kon aangevangen worden, nog meer diepgang kon geven. De scenes met die Waalse garagisten en de politie/informant waren ook minder interessant, waardoor het spijtig is dat er dan net niet wat meer aandacht gegeven werd naar Jacky. Maar voor een Vlaamse debuutfilm is dit alvast dik in orde. Ook chapeau voor Nicolas Karakatsanis voor de knappe beelden.
Xiao Wu Pickpocket (J. Zhang Ke, 1997) 7/10
Langspeeldebuut van Jia Zhang Ke, één van de belangrijkste 6de generatie van Chinese regisseurs. Als de Engelstalige naam geen verwijzing is naar Robert Bresson, dan vertoont de film wel een aantal overeenkomsten met Bresson's stijl zoals het gebruik van niet-professionele acteurs, de rauwe, realistische strakke en vaak gefragmenteerde beelden en de existentiële thematiek. De film volgt Xiao Wu, een zakkenroller te weten komt dat een oude partner-in-crime een legale business met succes runt en op het punt staat te trouwen. Wanneer hij verliefd wordt op een hoertje, wordt hij geconfronteerd met zijn eigen levenstijl en begint deze in vraag te stellen. Zo schets de film een beeld van mensen die ontwricht lijken te zijn uit de Chinese maatschappij, doelloos rondlopen, niet bewust van de veranderingen om hen heen, in de steek gelaten door de wereld om hen heen.
Rabbit's Moon (K. Anger, 1950) 9/10
Iets langere review, geschreven voor een andere website:
Ook te bekijken op youtube, zeker eens bekijken: YouTube - Rabbit's Moon (Kenneth Anger, 1950) 1979
Anger Me (E. Gelmini, 2006)
Documentaire over het leven en werk van Kenneth Anger, voornamelijk bestaande uit een interview met hem. Uiteindelijk niet echt de moeite, want de meeste info kan je ook vinden in zijn boeken en de director's commentaries bij de kortfilms zelf. En het oogt nog eens vreselijk goedkoop ook. Hier viel veel meer mee te doen.
Hachikô monogatari (S. Kôyama, 1987) 7.3/10
De originele Japanse versie van het waargebeurde verhaal over de speciale band tussen de hond Hachi en zijn baasje, waarbij de hond elke dag zijn baasje opwachtte aan het treinstation. Dit zelfs nadat zijn baasje gestorven was. De film oogt zeer traditioneel en sereen (in tegenstelling tot de waarschijnlijk veel sentimentelere Amerikaanse versie uit 2009), maar desondanks blijft de film zeer pakkend, mede door de sterke muziek (die in de Amerikaanse lijkt overgenomen te zijn) en de hond Hachi die de show steelt. Geen gemakkelijke film voor dierenliefhebbers.
Interessant drama van Fassbinder over de rol van de vrouwen in de heropbouw van het naoorlogse Duitsland, dit door het volgen van Maria Braun vanaf haar huwelijk tot haar symbolische einde. Fassbinder hanteert een filmstijl die lichtjes gebaseerd is op die van Douglas Sirk (dus deels melodramatisch) met een sierlijk bewegende camera en een sociaal bewust vorm en inhoud.
Rundskop (2011) 7.7/10
Over het algemeen een zeer sterke film inderdaad. Mooi geschoten, sterk geacteerd en een goed opgewekte sfeer. Maar ik had het gevoel dat er met het personage Jacky nog meer mee kon aangevangen worden, nog meer diepgang kon geven. De scenes met die Waalse garagisten en de politie/informant waren ook minder interessant, waardoor het spijtig is dat er dan net niet wat meer aandacht gegeven werd naar Jacky. Maar voor een Vlaamse debuutfilm is dit alvast dik in orde. Ook chapeau voor Nicolas Karakatsanis voor de knappe beelden.
Xiao Wu Pickpocket (J. Zhang Ke, 1997) 7/10
Langspeeldebuut van Jia Zhang Ke, één van de belangrijkste 6de generatie van Chinese regisseurs. Als de Engelstalige naam geen verwijzing is naar Robert Bresson, dan vertoont de film wel een aantal overeenkomsten met Bresson's stijl zoals het gebruik van niet-professionele acteurs, de rauwe, realistische strakke en vaak gefragmenteerde beelden en de existentiële thematiek. De film volgt Xiao Wu, een zakkenroller te weten komt dat een oude partner-in-crime een legale business met succes runt en op het punt staat te trouwen. Wanneer hij verliefd wordt op een hoertje, wordt hij geconfronteerd met zijn eigen levenstijl en begint deze in vraag te stellen. Zo schets de film een beeld van mensen die ontwricht lijken te zijn uit de Chinese maatschappij, doelloos rondlopen, niet bewust van de veranderingen om hen heen, in de steek gelaten door de wereld om hen heen.
Rabbit's Moon (K. Anger, 1950) 9/10
Iets langere review, geschreven voor een andere website:
In 1950 filmde Anger Rabbit’s Moon, maar de pellicule die de Cinémathèque Française in bewaring had genomen, was immers zoekgeraakt. Gelukkig werd deze terug gevonden waardoor hij de film in 1971 alsnog de film kon vervolledigen. Meer zelfs, naast een 16 minuten durende versie heeft Anger ook een tweede versie van de film gemaakt, dit voor de 7de verjaardag van de zoon van Stan Brakhage, die andere grootmeester van de Amerikaanse underground cinema.
De naam Rabbit’s Moon verwijst naar de Japanse folklore, waarbij het geloof bestaat dat er in de maan een wit konijn leeft. Deze mythe vermengt Anger met een typisch comedia dell’arte verhaal en voegt hier de nodige dosis symboliek aan toe. Pierrot, de witte clown die in comedia dell’arte geïdentificeerd wordt met de maan, wordt wakker in een bos en wanneer hij de maan opmerkt in de lucht, probeert hij deze pakken. Iets dat we als kind allemaal wel eens geprobeerd hebben. Maar helaas ligt de maan buiten het bereik van onze handen, en aldus mislukt elke poging van Pierrot. Plots verschijnt Harlequin ten tonele en hij is een oplichter, de duivel in vermomming. Harlequin begint Pierrot te treiteren en wanneer hij zijn magische lantaarn bovenhaalt, projecteert deze Columbina, een verleidelijk meisje en fee op wie Pierrot verliefd wordt. Maar zij is ook de geliefde van Harlequin en na de avances van de naïeve Pierrot af te wijzen, treitert ze hem samen met Harlequin. Wanneer er plots een maansverduistering komt, vlucht Pierrot weg naar een andere dimensie om te slotte zelfmoord te plegen door van de maan te springen.
De twee versies van de film zijn grotendeels hetzelfde qua verhaal, de 1979 versie laat enkel het deel na de maansverduistering achterwege. Naast het gebruik van de echte maan in plaats van een getekende in de originele versie, zit het verschil vooral in het ritme van de films. De 1979 versie wordt de speelduur immers gereduceerd tot 7 minuten, door de snelheid te verdubbelen alsook het gebruik van skip-frame printing. Hierdoor ligt het tempo veel hoger en is de film dynamischer. Bovendien hebben de bewegingen van de personages hier veel weg van marionetten, waardoor het ook een speelser karakter krijgt. Ook de muziek werd hieraan aangepast, en kent met het liedje ‘It Came in the Night’ van A Raincoat een meer duistere, rock geörienteerde soundtrack in plaats van de 50’ies melancholische doo-wop muziek van de 1971 versie. Beide versies van de soundtrack passen echter perfect bij de sfeer die elk van hen probeert op te roepen en verwijzen op doordachte manier naar de maan of de nacht. Deze in beide gevallen magische en feeërieke sfeer wordt verder ondersteund door de blauw getinte zwart-wit beelden en de prachtige art design, gaande van de zelf-ontworpen kostuums tot de set decoratie die herinneringen oproept aan het betoverde bos uit A Midsummer Night’s Dream van Shakespeare. Binnen deze set verkent Anger het gebeuren vanuit alle mogelijke hoeken, en elke shot is dankzij de visuele stijl van de film als het ware een lust voor het oog. Enig punt van kritiek dat hier naar voren geschoven kan worden, is dat de camerabewegingen niet altijd vloeiend zijn. Maar laat dat ons niet tegenhouden om deze magische kortfilm een absoluut meesterwerk te noemen.
De naam Rabbit’s Moon verwijst naar de Japanse folklore, waarbij het geloof bestaat dat er in de maan een wit konijn leeft. Deze mythe vermengt Anger met een typisch comedia dell’arte verhaal en voegt hier de nodige dosis symboliek aan toe. Pierrot, de witte clown die in comedia dell’arte geïdentificeerd wordt met de maan, wordt wakker in een bos en wanneer hij de maan opmerkt in de lucht, probeert hij deze pakken. Iets dat we als kind allemaal wel eens geprobeerd hebben. Maar helaas ligt de maan buiten het bereik van onze handen, en aldus mislukt elke poging van Pierrot. Plots verschijnt Harlequin ten tonele en hij is een oplichter, de duivel in vermomming. Harlequin begint Pierrot te treiteren en wanneer hij zijn magische lantaarn bovenhaalt, projecteert deze Columbina, een verleidelijk meisje en fee op wie Pierrot verliefd wordt. Maar zij is ook de geliefde van Harlequin en na de avances van de naïeve Pierrot af te wijzen, treitert ze hem samen met Harlequin. Wanneer er plots een maansverduistering komt, vlucht Pierrot weg naar een andere dimensie om te slotte zelfmoord te plegen door van de maan te springen.
De twee versies van de film zijn grotendeels hetzelfde qua verhaal, de 1979 versie laat enkel het deel na de maansverduistering achterwege. Naast het gebruik van de echte maan in plaats van een getekende in de originele versie, zit het verschil vooral in het ritme van de films. De 1979 versie wordt de speelduur immers gereduceerd tot 7 minuten, door de snelheid te verdubbelen alsook het gebruik van skip-frame printing. Hierdoor ligt het tempo veel hoger en is de film dynamischer. Bovendien hebben de bewegingen van de personages hier veel weg van marionetten, waardoor het ook een speelser karakter krijgt. Ook de muziek werd hieraan aangepast, en kent met het liedje ‘It Came in the Night’ van A Raincoat een meer duistere, rock geörienteerde soundtrack in plaats van de 50’ies melancholische doo-wop muziek van de 1971 versie. Beide versies van de soundtrack passen echter perfect bij de sfeer die elk van hen probeert op te roepen en verwijzen op doordachte manier naar de maan of de nacht. Deze in beide gevallen magische en feeërieke sfeer wordt verder ondersteund door de blauw getinte zwart-wit beelden en de prachtige art design, gaande van de zelf-ontworpen kostuums tot de set decoratie die herinneringen oproept aan het betoverde bos uit A Midsummer Night’s Dream van Shakespeare. Binnen deze set verkent Anger het gebeuren vanuit alle mogelijke hoeken, en elke shot is dankzij de visuele stijl van de film als het ware een lust voor het oog. Enig punt van kritiek dat hier naar voren geschoven kan worden, is dat de camerabewegingen niet altijd vloeiend zijn. Maar laat dat ons niet tegenhouden om deze magische kortfilm een absoluut meesterwerk te noemen.
Anger Me (E. Gelmini, 2006)
Documentaire over het leven en werk van Kenneth Anger, voornamelijk bestaande uit een interview met hem. Uiteindelijk niet echt de moeite, want de meeste info kan je ook vinden in zijn boeken en de director's commentaries bij de kortfilms zelf. En het oogt nog eens vreselijk goedkoop ook. Hier viel veel meer mee te doen.
Hachikô monogatari (S. Kôyama, 1987) 7.3/10
De originele Japanse versie van het waargebeurde verhaal over de speciale band tussen de hond Hachi en zijn baasje, waarbij de hond elke dag zijn baasje opwachtte aan het treinstation. Dit zelfs nadat zijn baasje gestorven was. De film oogt zeer traditioneel en sereen (in tegenstelling tot de waarschijnlijk veel sentimentelere Amerikaanse versie uit 2009), maar desondanks blijft de film zeer pakkend, mede door de sterke muziek (die in de Amerikaanse lijkt overgenomen te zijn) en de hond Hachi die de show steelt. Geen gemakkelijke film voor dierenliefhebbers.
Daitaito
Legacy Member
Letters From Iwo Jima 2006:
Prachtige film gewoon.
Ik weet wel niet hoe accuraat deze film is.
Het is een film waarbij je ziet hoe het ongeveer (of was) aan de overkant zal ik maar zeggen.
Meestal zie je maar de kant van de geallieerden.
Hoe de bevolking werden gerekruteerd door gewoon aan huis te komen en te doen alsof je de lotto hebt gewonnen is toch erg.
Gefeliciteerd ja mag sterven voor je land!
ad:
Op het einde kreeg ik het toch wat moeilijk toen ik die brieven zag vallen.
Dit is gewoon een film die je moet zien.
House of Flying Daggers 2004
Ik zag deze film liggen en zag dat Takeshi Kaneshiro erin mee deed.
Herinnerde mij hem van Red Cliff 1-2 en vond hem fantastisch erin.
Maar wat zagen mijn oogskes.....Ziyi Zhang
, meenemen was de boodschap!
Conclusie:
Een leuke film.
Wat voorspelbaar maar ook dingen die ik totaal niet verwachte.
De typische chinese stunt/moves waren volop van de partij, de omgevingen prachtig.
Zeker de scenes in de bossen waren heel kleurrijk.
Het einde was wat minder toch.
Prachtige film gewoon.
Ik weet wel niet hoe accuraat deze film is.
Het is een film waarbij je ziet hoe het ongeveer (of was) aan de overkant zal ik maar zeggen.
Meestal zie je maar de kant van de geallieerden.
Hoe de bevolking werden gerekruteerd door gewoon aan huis te komen en te doen alsof je de lotto hebt gewonnen is toch erg.
Gefeliciteerd ja mag sterven voor je land!
ad:Op het einde kreeg ik het toch wat moeilijk toen ik die brieven zag vallen.
Dit is gewoon een film die je moet zien.
House of Flying Daggers 2004
Ik zag deze film liggen en zag dat Takeshi Kaneshiro erin mee deed.
Herinnerde mij hem van Red Cliff 1-2 en vond hem fantastisch erin.
Maar wat zagen mijn oogskes.....Ziyi Zhang
, meenemen was de boodschap!Conclusie:
Een leuke film.
Wat voorspelbaar maar ook dingen die ik totaal niet verwachte.
De typische chinese stunt/moves waren volop van de partij, de omgevingen prachtig.
Zeker de scenes in de bossen waren heel kleurrijk.
Het einde was wat minder toch.
Sapermun
Legacy Member
The perfume
Vriendin wou deze persé zien nadat ze enkele jaren geleden de boek had gelezen en deze zag staan in mn filmlijstje.
Moet eerlijk zeggen dat het een meeslepende film is..enorm mooi gefilmd. Enkel vind ik de scenes naar het einde toe, nogal verontrustend. doch een enorme aanrader.
2 Days in Paris
Over t algemeen een goeie film die toch wel een goed beeld geeft van wat Parijsse liefde inhoudt.
Paranormal activity 1 & 2
Ben sinds ik cloverfield heb gezien, nogal fan van die "homemade" films, en ookal ben ik niet zo enorm voor geesten en demon gedoe, vond ik het toch beiden eens de moeite om te kijken.. al zit ik op de duur meer te zoeken naar dingen die bewegen dan wat anders..wat op de duur wel vermoeiend is.
Due date
Bij de release in de cinema gezien en wist toen al dat ik deze ooit nog eens zou bekijken, en nog steeds een film die me geregel deed lachen en een leuke plot heeft.
How to lose friends & alienated people
Ook niets negatiefs over te zeggen: subtiele grappen, wat romantiek erbij en een leuk verhaal. Meer had ik vandaag niet nodig.
Red
Een niet zo unieke plot, maar toch een leuke cast waaronder Bruce Willis en Morgan freeman. Leuke actie/gevechtscenes gecombineerd met de droge humor van Willis zijn altijd welkom.
Vriendin wou deze persé zien nadat ze enkele jaren geleden de boek had gelezen en deze zag staan in mn filmlijstje.
Moet eerlijk zeggen dat het een meeslepende film is..enorm mooi gefilmd. Enkel vind ik de scenes naar het einde toe, nogal verontrustend. doch een enorme aanrader.
2 Days in Paris
Over t algemeen een goeie film die toch wel een goed beeld geeft van wat Parijsse liefde inhoudt.
Paranormal activity 1 & 2
Ben sinds ik cloverfield heb gezien, nogal fan van die "homemade" films, en ookal ben ik niet zo enorm voor geesten en demon gedoe, vond ik het toch beiden eens de moeite om te kijken.. al zit ik op de duur meer te zoeken naar dingen die bewegen dan wat anders..wat op de duur wel vermoeiend is.
Due date
Bij de release in de cinema gezien en wist toen al dat ik deze ooit nog eens zou bekijken, en nog steeds een film die me geregel deed lachen en een leuke plot heeft.
How to lose friends & alienated people
Ook niets negatiefs over te zeggen: subtiele grappen, wat romantiek erbij en een leuk verhaal. Meer had ik vandaag niet nodig.
Red
Een niet zo unieke plot, maar toch een leuke cast waaronder Bruce Willis en Morgan freeman. Leuke actie/gevechtscenes gecombineerd met de droge humor van Willis zijn altijd welkom.
hatchet
Legacy Member
Ikiru
Sterk verhaal, wat ik vooral leuk vond was dat de protagonist geen hard knock life had maar dat het zuigde omdat het net zo saai was. De inleiding was zeer ?modern? vond ik en de film kon me nipt boeien alleen viel het derde kwart wat tegen, gelukkig was er die plotwending.
Wat me stoorde was de manier waarop geacteerd werd (zeker op het einde), het was soms zo van: wow, waarom roept die opeens?
Ik ben niet echt te vinden voor de moraal van het verhaal, die regisseur was voor op zijn tijd maar ik wordt de laatste tijd achtervolgd door die gedachte in de vorm van lege quotes. Toch, 7.8
Sterk verhaal, wat ik vooral leuk vond was dat de protagonist geen hard knock life had maar dat het zuigde omdat het net zo saai was. De inleiding was zeer ?modern? vond ik en de film kon me nipt boeien alleen viel het derde kwart wat tegen, gelukkig was er die plotwending.
Wat me stoorde was de manier waarop geacteerd werd (zeker op het einde), het was soms zo van: wow, waarom roept die opeens?
Ik ben niet echt te vinden voor de moraal van het verhaal, die regisseur was voor op zijn tijd maar ik wordt de laatste tijd achtervolgd door die gedachte in de vorm van lege quotes. Toch, 7.8
Lorim
Legacy Member
De Zaak Alzheimer
Was wel ok, ik snap wel waarom er zoveel fuss rond was destijds, ziet er goed uit (hoewel het licht zowat overal compleet onrealistisch is om er toch maar goed uit te zien).
Verhaal was wat voorspelbaar en een paar heel zwakke dialogen naar mijn mening (dat zal aan het boek liggen zeker?). Grootste minpunt vond ik dat de film nooit echt tot een deugddoende climax komt, alles gebeurt gewoon zonder al te grote hoogte- of laagtepunten.
Al bij al een vrij goede film, zeker voor België toen. Ik ga zeker Dossier K. ook eens checken.
6/10
Was wel ok, ik snap wel waarom er zoveel fuss rond was destijds, ziet er goed uit (hoewel het licht zowat overal compleet onrealistisch is om er toch maar goed uit te zien).
Verhaal was wat voorspelbaar en een paar heel zwakke dialogen naar mijn mening (dat zal aan het boek liggen zeker?). Grootste minpunt vond ik dat de film nooit echt tot een deugddoende climax komt, alles gebeurt gewoon zonder al te grote hoogte- of laagtepunten.
Al bij al een vrij goede film, zeker voor België toen. Ik ga zeker Dossier K. ook eens checken.
6/10
PBR Streetgang
Legacy Member
Wagon Master - 8.5/10 (John Ford, 1950)
Een briljante western van John Ford, en merkwaardig genoeg zonder een groot leidend figuur als James Stewart, John Wayne of Henry Fonda. Deze film bestaat voornamelijk uit John Ford's stock-acteurs zoals Harry Carey Jr, Ben Johnson, Ward Bond, Francis Ford (zijn broer, aan wie John altijd miniscule rolletjes gaf om hem te pesten) en ze doen het allemaal schitterend. Twee sypathieke cowboys moeten een bende migrerende Mormonen escorteren naar hun eindbestemming, maar ze worden vergezeld door de beruchte Cleggs klan, die op de vlucht zijn. Alle elementen van een goeie klassieke wwestern zijn hier aanwezig, maar wat me het meeste is bijgebleven, is de prachtige muziek die doorheen de film gespeeld en gewongen wordt. Prachtige ballades met rustgevende vocals maken een western altijd geweldig, en Wagon Master vormde geen uitzondering. Geweldig dialoog ook, in deze film. Zeer sterke film en al meteen een van mijn favoriete Ford westerns (dat gaat een moeilijke lijst worden om samen te stellen...)
The Informer - 8/10 (John Ford, 1935)
Tja, ik kan er niet genoeg van krijgen. Met The Informer keert John Ford weer eens terug naar zijn Ierse roots en vertelt het verhaal van Gyppo die als informeerder aand e politie vertelt aan de politie waar een vriend van hem schuilt, zodat hij er `20 aan kan verdienen. De film gaat over de nacht na dit incident die Gyppo doorbrengt, hoe hij getormenteerd wordt door zijn eigen handelingen en hoe hij dit probeert naast zich te leggen. The Informer is op vele vlakken een voorloper van de alomgeliefde film noir, betreffende het getormenteerde geweten van het hoofdpersonage, maar vooral ook met betrekking tot cinematografie. De film is geweldig geschoten tussen de duistere straatjes en steegjes van Ierland (ik denk Dublin, maar ben tbh niet zeker), boordevol mist en expressieve schaduwen geworpen op de kasseien en de stenen muren... Een pracht om te aanschouwen. Het enige minpunt aan de film is dat met momenten het acteerwerk wat te gedateerd lijkt, meer zo dan in andere films van Ford. Maar storen doet dit zeker niet, en wat overblijft is gewoon een erg boeiende en vrij originele film die culmineert in een geweldige eindscene.
Tron: Legacy - 8/10 (Joseph Kosinski, 2010)
Tja, wat kan ik zeggen... Als grote fan van de originele Tron kan ik alleen maar zeggen dat ik meer dan tevreden was met het resultaat van deze sequel/remake. De film bevat min of meer elk aspect van de eerste film: bizarre design, prachtige symmetrische kaders, strakke frames, inventieve actie-sequenties, verbluffende visuele effecten en bovendien ook de geweldige Jeff Bridges. Tijdens het bekijken van deze film (in 3D uiteraard) voelde ik me vanaf halverwege de film echt als een acht jaar oud jongetje dat net heeft ontdekt hoe awesome robotten en dergelijke zijn. Oké, het begin was wat traag en het einde leek echt een echo van Batman Begins, maar zowat heel het virtuele gedeelte van de film was glimlachen, grijnzen, luidop lachen door de crazy shit die je te zien kreeg en zeker ook met enkele geniale Jeff Bridges quotes. Heel erg plezante film, een ware lust voor het oog van de blockbusterfan en ook gewoon een plezier voor iedereen die een leuke film wil zien zonder ook maar enige sentimentele bullcrap of meelijwekkende zijpersonages die bijna elke halfdegelijke actiefilm verneuken.
Tron rules.
Een briljante western van John Ford, en merkwaardig genoeg zonder een groot leidend figuur als James Stewart, John Wayne of Henry Fonda. Deze film bestaat voornamelijk uit John Ford's stock-acteurs zoals Harry Carey Jr, Ben Johnson, Ward Bond, Francis Ford (zijn broer, aan wie John altijd miniscule rolletjes gaf om hem te pesten) en ze doen het allemaal schitterend. Twee sypathieke cowboys moeten een bende migrerende Mormonen escorteren naar hun eindbestemming, maar ze worden vergezeld door de beruchte Cleggs klan, die op de vlucht zijn. Alle elementen van een goeie klassieke wwestern zijn hier aanwezig, maar wat me het meeste is bijgebleven, is de prachtige muziek die doorheen de film gespeeld en gewongen wordt. Prachtige ballades met rustgevende vocals maken een western altijd geweldig, en Wagon Master vormde geen uitzondering. Geweldig dialoog ook, in deze film. Zeer sterke film en al meteen een van mijn favoriete Ford westerns (dat gaat een moeilijke lijst worden om samen te stellen...)
The Informer - 8/10 (John Ford, 1935)
Tja, ik kan er niet genoeg van krijgen. Met The Informer keert John Ford weer eens terug naar zijn Ierse roots en vertelt het verhaal van Gyppo die als informeerder aand e politie vertelt aan de politie waar een vriend van hem schuilt, zodat hij er `20 aan kan verdienen. De film gaat over de nacht na dit incident die Gyppo doorbrengt, hoe hij getormenteerd wordt door zijn eigen handelingen en hoe hij dit probeert naast zich te leggen. The Informer is op vele vlakken een voorloper van de alomgeliefde film noir, betreffende het getormenteerde geweten van het hoofdpersonage, maar vooral ook met betrekking tot cinematografie. De film is geweldig geschoten tussen de duistere straatjes en steegjes van Ierland (ik denk Dublin, maar ben tbh niet zeker), boordevol mist en expressieve schaduwen geworpen op de kasseien en de stenen muren... Een pracht om te aanschouwen. Het enige minpunt aan de film is dat met momenten het acteerwerk wat te gedateerd lijkt, meer zo dan in andere films van Ford. Maar storen doet dit zeker niet, en wat overblijft is gewoon een erg boeiende en vrij originele film die culmineert in een geweldige eindscene.
Tron: Legacy - 8/10 (Joseph Kosinski, 2010)
Tja, wat kan ik zeggen... Als grote fan van de originele Tron kan ik alleen maar zeggen dat ik meer dan tevreden was met het resultaat van deze sequel/remake. De film bevat min of meer elk aspect van de eerste film: bizarre design, prachtige symmetrische kaders, strakke frames, inventieve actie-sequenties, verbluffende visuele effecten en bovendien ook de geweldige Jeff Bridges. Tijdens het bekijken van deze film (in 3D uiteraard) voelde ik me vanaf halverwege de film echt als een acht jaar oud jongetje dat net heeft ontdekt hoe awesome robotten en dergelijke zijn. Oké, het begin was wat traag en het einde leek echt een echo van Batman Begins, maar zowat heel het virtuele gedeelte van de film was glimlachen, grijnzen, luidop lachen door de crazy shit die je te zien kreeg en zeker ook met enkele geniale Jeff Bridges quotes. Heel erg plezante film, een ware lust voor het oog van de blockbusterfan en ook gewoon een plezier voor iedereen die een leuke film wil zien zonder ook maar enige sentimentele bullcrap of meelijwekkende zijpersonages die bijna elke halfdegelijke actiefilm verneuken.
Tron rules.
FreakyJP
Legacy Member
PBR Streetgang zei:
Amai, gij zijt positief over die film. Zeker gezien hoe ongelooflijk zwak hij is qua verhaal en uitwerking van de personages (beiden vaak op het randje van het belachelijke zelf, zeker naar het einde toe). Ik ben hem met 3 vrienden gezien, en geen van ons was onder de indruk van de film.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.