Howards End - 7.5/10 (James Ivory, 1992)
Een heel aangenaam, typisch Brits drama over twee verschillende families en hun onderlinge relaties. Het is wel zo'n film waar de afzonderlijke elementen mooier zijn dan het geheel: de cast is geweldig, de cinematografie is heel mooi, het verhaal is erg aangenaam, ... Maar het geheel van de film voelt niet even wow awesome als het begin deed vermoeden. Maar toch was het echt een heel goede film, en vooral het post-Victoriaanse vasthouden aan oude tradities heeft een indruk op mij gemaakt. Emma Thompson was een plezier om naar te kijken, evenals Anthony Hopkins. Maar ik heb me wel af en toe geërgerd aan Helena Bonham Carter; ze acteert goed, maar ik kan haar echt niet uitstaan eigenlijk. Anyway, Howards End is terecht een van de moderne Britse klassiekers en ik kan die zeker aanraden aan de fans van de picturesque British countryside en Londen tegen de twenties.
The Silence - 6.5/10 (Ingmar Bergman, 1963)
Hmm... Net iets minder, deze film. The Silence was voor mij echt wel een pak te stil. Ook al bezie je de twee zussen als verschillende aspecten van een persoon, dringt het genie van de film toch niet tot mij door, zoals dat wel bij vele anderen gebeurde. Er zat heel veel goeds in de film: de stukjes waar Johan door de gangen van dat hotel dwaalt en in zijn eigen wereldje vertoeft vond ik heel erg knap, en de introductie op de trein was ook echt heel knap. Maar wat de discussies tussen de zusters betreft, daar vond ik niets aan tbh. Waar ik wel van genoten had, waren de stukken waar die ene griet haar 'attacks' krijgt, die waren ook wel zeer krachtig. In tegenstelling tot de andere meesterwerken van Bergman kan ik hier echt alleen maar van momenten in de film genieten, maar gedurende de meeste speeltijd heb ik me vooral geërgerd, en dus ben ik echt niet zo tevreden met The Silence. Ook vond ik het gebrek aan spidermonsters heel teleurstellend.
De trilogie als geheel zal ik geweldig blijven vinden, maar The Silence betekent voor mij atm nog niet veel. Misschien verandert dat nog bij een eventuele tweede kijkbeurt, maar voorlopig ben ik niet geheel tevreden.
Contraband - 8/10 (Michael Powell, 1940)
De eerste collaboratie tussen Michael Powell en Emeric Pressburger was meteen al uiterst entertainende oorlogsfilm, die nog vrij goed gemaakt is ook nog. Conrad Veidt speelt hier een kapitein van een Deens schip die twee ontsnapte passagiers volgt tot Londen, waar hij stuit ope een gevaarlijke anti-gealliëerde organisatie. Wat ik erg leuk vond aan deze film is hoe je na twintig minuten in de film nietsvermoedend wordt meegesleept in een heel Hitchcock-achtige avonturenfilm boordevol memorabele personages en scenes, maar ook niet zonder het constante gekibbel tussen de mannelijke en vrouwelijke hoofdpersonages. De film deed me echt denken aan The 39 Steps, WWII-style. Contraband was misschien minder geniaal op cinematografisch vlak dan de latere films van de Archers, maar toch kon je al opmerken hoe ze in deze film tricks of the trade oppikten die in latere films geperfectioneerd zouden worden.
En automatisme of niet, zoveel oog voor detail is er ook niet nodig, het is gewoon afleidend.
. Slechte acteerprestaties en nooit leef je ergens mee met de personages. Ik vond deze vroeger (toen ik 10 jaar was ofzo) echt nog goed, dus had hem uit nostalgie nog eens bekeken. Beter niet gedaan 
) en visueel verbluffend. Het ballet als metafoor voor Nina's leven werd heel goed uitgewerkt.
