Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (18)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
mudsliptones
Legacy Member
xDama zei:H
127 Hours
Naar deze film keek ik echt al bijzonder lang uit. Ik had enkele jaren terug het verhaal van Aaron Ralston al gelezen, dus de verfilming boeide mij wel. Eerst had ik mijn twijfels rond de keuze van James Franco, maar die twijfels zijn snel ontkracht geweest!
In principe en nauw bekeken is dit min of meer dezelfde film als Buried. 1 personage, 1 ruimte en de zoektocht naar een uitweg. Waar Buried een absolute kankerfilm was, zonder 1 interessant gegeven, is 127 Hours een maatstaf voor hoe het wél moet.
Petje af voor Danny Boyle, want deze film zit strak in elkaar. Bijzonder strak zelfs. De afwisseling tussen POV/vogelvlucht/vaste camera/etc.. is echt héél geslaagd. Dit in combinatie met een superleuke OST, maakt dat deze film een avontuur is om te volgen.
Waar Buried over absoluut niks ging en uiteindelijk ook op niks sloeg, heeft 127 Hours een volledig verhaal rondom zich. De introductie van het personage, de aanloop tot het ongeval, het ongeval op zich, de 127 uren en vervolgens het einde. Dit alles, netjes in lijnen gezet door een sterke James Franco, die hier en daar toch schitterende scenes neerzette.
Goed, ik ga afronden en hier verderwerkenp). Dit is een absolute must-see film, want het is toch een van de -weinige- betere films uit 2010.
8,5/10
Wel die film, ik vind die film echt niet goed... Ben een grote Boyle fan maar deze film kon me niet bekoren. Het enige wat de film een beetje knap maakte was het feit dat het echt gebeurd is, petje af voor die kerel...
Er zaten wel goeie scenes in (knap camerawerk, goed geluid voor "DE" scene), maar toch een mindere film.
Net de eerste Bluray op de nieuwe TV gezien, the expendables. Had hem al gezien. Zalig beeld, knap geluid, en toch een goeie film. Verstand op 0 en gaan.
Beeldverschil tussen DVD en Bluray is waanzinnig!!
PBR Streetgang
Legacy Member
Hayrus zei:
Zeker een van mijn favorieten, die film. Een van de meest magische films van de laatste jaren.Mensen moeten echt eens de originele van Romero zien...Hayrus zei:
Lang is inderdaad een ware grootmeester. Maar voor je aan Testament begint, zeker Dr. Mabuse - Der Spieler zien: dat was zijn eerste film met het Mabuse-personage.Lav zei:
Ricky Roma
Legacy Member
Paris, Texas en Il conformista ook zeker bekijken, die maken met Days of Heaven mijn top 3 qua cinematografie. Ik zou wel niet weten welke op nummer één te zetten. Conformista heeft een paar zware uitschieters in bepaalde scènes, waardoor ik misschien meer geneigd ben om voor die film te kiezen.
EvilTwin
Legacy Member
Scott Pilgrim vs. the World (2010) - IMDb Niet direct mijn favoriet, maar ik kan wel de manier waarop het is aangebracht appreciëren. 5/10. Boeien kon het mij echter niet. Na 3 boyfriends ben ik in slaap gevallen 
PBR Streetgang
Legacy Member
The Big Steal - 5.5/10 (Don Siegel, 1949)
Ik had gehoopt op een leuke film noir, gezien DOn Siegel die maakte en Robert Mitchum erin speelt. Maar toch was deze film niet zo veel waard, eigenlijk. Het verhaal was vrij dom en het plot zeker en vast ook, alhoewel er een klein twistje was dat ik niet had zien aankomen. Maar dat terzijde gelaten was The Big Steal echt een lege doos doe mij alleen maar tot het einde deed kijken omdat ik als noir junkie wou weten wat er speciaal aan zou zijn. Ik vond niets, en kan dus deze film afraden aan iedereen. Geen barslechte film, gewoon een film die echt niets te bieden heeft en gemaakt is geworden omdat het moest. Don Siegel heeft in zijn latere jaren echt wel pakken betere films gemaakt (Private Hell 36, Dirty Harry, ...)
Himmelskibet - 8/10 (Holger-Madsen, 1918)
Gisteren naar een screening gegaan van deze Deense stille sci-fi film die het verhaal vertelt van een ambitieuze jongeman die een reis naar Mars wil maken. Hij wordt aanvankelijk wat tegengewerkt, maar slaagt er toch in om uiteindelijk daar te geraken en de bevolking op Mars toont hem hoe perfect mensen zouden kunnen zijn ware het niet voor alle pijn en verdriet ze elkaar aandoen. De film zelf was vrij goed gemaakt; de stukken op Aarde echt typisch Scandinavisch met tafels en bureaustoelen en versieringen in studeerkamers etc. De scenes op Mars waren nog heel mooi geconstrueerd en met mooie fotografie en mooie kostuums kwamen zij echt hemels over. Wat echt wel opmerkelijk was voor mij was hoe proper deze film eruit zag en toont weeral dat Scandinavische cinema op vele vlakken een stapje waren wat pure fotografie en belichting betreft. Zij konden echt heldere beelden construeren lang voor je zo'n zorgvuldig werk in Amerikaanse of Franse cinema zou zien, me dunkt. Knap werk.
Persona - 9/10 (Ingmar Bergman, 1966)
Aha, weeral een meesterwerk van Bergman erdoor geknald. Persona leek aanvankelijk weer een snoozefest à la The Silence, maar al snel werd het duidelijk dat er deze keer heel wat meer schuilde achter het verhaal. De film gaat in feite om een soort versmelting en deconstructie van persona, in dit geval van een actrice en een verpleegster. De beelden gecreëerd door Bergman en Nykvyst zijn echt wel onvergetelijk, en sommigen daarvan heb ik echt even intensief ervaren als de madness in Through A Glass Darkly en de droomsequenties in Hour Of The Wolf en Wild Strawberries. Ik kan niet meer al te veel zeggen over de film zonder de kijkbeurt te verpesten voor de geïnteresseerden, ik kan enkel zeggen dat men best niet met deze film begint bij het verkennen van Bergman's cinema. Ik ben echt blij dat ik eerst The Silence of God trilogie heb gezien, wan anders zou ik hier niet even veel aan gehad hebben.
Uit die drie zou ik waarschijnlijk wel Days Of Heaven kiezen, omdat dat het meest pure beeldverhaal is, en dat zonder artificiële cinematografische truukjes. Geen belichting, weinig tot geen verhaal; Days Of Heaven is voor mij een evocatie van de hemelse vrijheid die de open vlakten van Amerika in die dagen gaven aan zij die het konden apprecieren.
Uiteraard heeft Il Conformista heel wat meer om mee te stoefen dan enkel mooie beelden; de mise-en-scene daarin is ook echt te fenomenaal voor woorden, en het fascisme dat door de beelden en composities wordt uitgestraald is om van te kwijlen, zo knap gedaan.
Paris, Texas, hoewel die zeker even mooi is, zou ik misschien net een derde plaats geven. Heel moeilijk inderdaad om tussen die films te beslissen, maar PT heeft me net iets minder gegrepen. Maar het scheelt echt bitter weinig.
@ Kid_C: Andere cinematografische pareltjes die je zeker moet bekijken, als je ze nog niet gezien hebt:
Barry Lyndon, Lawrence Of Arabia: deze films tonen echt hoe ongelooflijk episch cinematografie wel kan zijn en op zo'n grote schaal nog steeds beeldschoon.
One From The Heart en Le Plaisir: als je tegen een goed liefdesverhaal kan en eens wat innovatief camerawerk wil zien. (ik ga er van uit dat je P-DL al hebt gezien?)
The Red Shoes en The Life And Death Of Colonel Blimp: deze films van Powell & Pressburger zijn bij de meest fantastische Technicolorspektakels die ik al heb gezien, en zijn bovendien ook nog meesterlijk gefilmd.
En wat moderne meesterwerken betreft, een van de films waarvan de cinematografie mij uit m'n sokken heeft geblazen is The Aviator: de magnitude ervan, gepaard met de verschillende kleurtechnieken die doorheen de film gebruikt worden... Ongelooflijk, gewoon.
Ik had gehoopt op een leuke film noir, gezien DOn Siegel die maakte en Robert Mitchum erin speelt. Maar toch was deze film niet zo veel waard, eigenlijk. Het verhaal was vrij dom en het plot zeker en vast ook, alhoewel er een klein twistje was dat ik niet had zien aankomen. Maar dat terzijde gelaten was The Big Steal echt een lege doos doe mij alleen maar tot het einde deed kijken omdat ik als noir junkie wou weten wat er speciaal aan zou zijn. Ik vond niets, en kan dus deze film afraden aan iedereen. Geen barslechte film, gewoon een film die echt niets te bieden heeft en gemaakt is geworden omdat het moest. Don Siegel heeft in zijn latere jaren echt wel pakken betere films gemaakt (Private Hell 36, Dirty Harry, ...)
Himmelskibet - 8/10 (Holger-Madsen, 1918)
Gisteren naar een screening gegaan van deze Deense stille sci-fi film die het verhaal vertelt van een ambitieuze jongeman die een reis naar Mars wil maken. Hij wordt aanvankelijk wat tegengewerkt, maar slaagt er toch in om uiteindelijk daar te geraken en de bevolking op Mars toont hem hoe perfect mensen zouden kunnen zijn ware het niet voor alle pijn en verdriet ze elkaar aandoen. De film zelf was vrij goed gemaakt; de stukken op Aarde echt typisch Scandinavisch met tafels en bureaustoelen en versieringen in studeerkamers etc. De scenes op Mars waren nog heel mooi geconstrueerd en met mooie fotografie en mooie kostuums kwamen zij echt hemels over. Wat echt wel opmerkelijk was voor mij was hoe proper deze film eruit zag en toont weeral dat Scandinavische cinema op vele vlakken een stapje waren wat pure fotografie en belichting betreft. Zij konden echt heldere beelden construeren lang voor je zo'n zorgvuldig werk in Amerikaanse of Franse cinema zou zien, me dunkt. Knap werk.
Persona - 9/10 (Ingmar Bergman, 1966)
Aha, weeral een meesterwerk van Bergman erdoor geknald. Persona leek aanvankelijk weer een snoozefest à la The Silence, maar al snel werd het duidelijk dat er deze keer heel wat meer schuilde achter het verhaal. De film gaat in feite om een soort versmelting en deconstructie van persona, in dit geval van een actrice en een verpleegster. De beelden gecreëerd door Bergman en Nykvyst zijn echt wel onvergetelijk, en sommigen daarvan heb ik echt even intensief ervaren als de madness in Through A Glass Darkly en de droomsequenties in Hour Of The Wolf en Wild Strawberries. Ik kan niet meer al te veel zeggen over de film zonder de kijkbeurt te verpesten voor de geïnteresseerden, ik kan enkel zeggen dat men best niet met deze film begint bij het verkennen van Bergman's cinema. Ik ben echt blij dat ik eerst The Silence of God trilogie heb gezien, wan anders zou ik hier niet even veel aan gehad hebben.
Ricky Roma zei:
Uit die drie zou ik waarschijnlijk wel Days Of Heaven kiezen, omdat dat het meest pure beeldverhaal is, en dat zonder artificiële cinematografische truukjes. Geen belichting, weinig tot geen verhaal; Days Of Heaven is voor mij een evocatie van de hemelse vrijheid die de open vlakten van Amerika in die dagen gaven aan zij die het konden apprecieren.
Uiteraard heeft Il Conformista heel wat meer om mee te stoefen dan enkel mooie beelden; de mise-en-scene daarin is ook echt te fenomenaal voor woorden, en het fascisme dat door de beelden en composities wordt uitgestraald is om van te kwijlen, zo knap gedaan.
Paris, Texas, hoewel die zeker even mooi is, zou ik misschien net een derde plaats geven. Heel moeilijk inderdaad om tussen die films te beslissen, maar PT heeft me net iets minder gegrepen. Maar het scheelt echt bitter weinig.
@ Kid_C: Andere cinematografische pareltjes die je zeker moet bekijken, als je ze nog niet gezien hebt:
Barry Lyndon, Lawrence Of Arabia: deze films tonen echt hoe ongelooflijk episch cinematografie wel kan zijn en op zo'n grote schaal nog steeds beeldschoon.
One From The Heart en Le Plaisir: als je tegen een goed liefdesverhaal kan en eens wat innovatief camerawerk wil zien. (ik ga er van uit dat je P-DL al hebt gezien?)
The Red Shoes en The Life And Death Of Colonel Blimp: deze films van Powell & Pressburger zijn bij de meest fantastische Technicolorspektakels die ik al heb gezien, en zijn bovendien ook nog meesterlijk gefilmd.
En wat moderne meesterwerken betreft, een van de films waarvan de cinematografie mij uit m'n sokken heeft geblazen is The Aviator: de magnitude ervan, gepaard met de verschillende kleurtechnieken die doorheen de film gebruikt worden... Ongelooflijk, gewoon.
Hayrus
Legacy Member
Who's Afraid of Virginia Woolf?
Overtrof opnieuw alle verwachtingen. Ik moet echt eens leren stoppen met het verleden te bekijken als primitief en conservatief. Opvattingen over relaties tussen geliefden, relaties tussen familie en vrienden, dronkenschap, seks...komen allemaal mooi naar voren.
Maar hét fantastische aan deze film vond ik eigenlijk gewoon de dialogen, hun vorm en het gebruik van taal.
Overtrof opnieuw alle verwachtingen. Ik moet echt eens leren stoppen met het verleden te bekijken als primitief en conservatief. Opvattingen over relaties tussen geliefden, relaties tussen familie en vrienden, dronkenschap, seks...komen allemaal mooi naar voren.
Maar hét fantastische aan deze film vond ik eigenlijk gewoon de dialogen, hun vorm en het gebruik van taal.
Conradus
Legacy Member
De dialogen in Virginia Woolf zijn awesome. De film is één lange aaneenschakeling van awesome scenes/dialogen.
State of Play
Standaard film met een degelijke Russel Crowe en Rachel McAdams. Ook Affleck geneert niet, maar geniaal is hij evenmin. Verhaal draait natuurlijk uit op de obligate eindwending, maar dat vermindert de fun niet echt.
State of Play
Standaard film met een degelijke Russel Crowe en Rachel McAdams. Ook Affleck geneert niet, maar geniaal is hij evenmin. Verhaal draait natuurlijk uit op de obligate eindwending, maar dat vermindert de fun niet echt.
FreakyJP
Legacy Member
127 Hours (D. Boyle, 2010) 6.5/10
Zeer goed voorbeeld van 'style over substance', veel hippe editing en spectaculaire shots van de Grand Canyon, met daartussen nog wat flashbacks en hallucinaties op het personage wat diepgang te geven, maar vooral om het gebrek aan inhoud te verbergen. De thematiek is nu ook niet bepaald iets dat we nog nooit ergens anders gezien hebben. Ik kan me wel voorstellen dat er mensen zijn die deze film leuk vinden (James Franco speelt zijn rol goed, de film is knap en de cruciale scène was wel intens), maar ik kon er eigenlijk weinig mee aanvangen.
Btw, de film werd gedraaid in academic ratio, is dit normaal? Dit is toch een film die veel spectaculairder zou ogen in widescreen of zelfs cinemascope.
The King's Speech (T. Hooper, 2010) 7.5/10
Had geen flauw idee wat ik hiervan op voorhand moest denken, maar uiteindelijk viel het al bij al mee. Niets speciaal, gewoon een onderhoudende film met een sterk tweespel tussen Colin Firth en Geoffrey Rush. Knap gebruik van close-up ook.
Silent Running (D. Trumbull, 1972) 6/10
Mja, het valt enerzijds wel op dat de regisseur ook verantwoordelijk was voor de sfx van 2001: ASO, maar het verhaal is belange niet even interessant. De manier waarop de relatie tussen Freeman en de robotjes, alsook het bos, gebracht wordt, was wel interessant. Maar ik vraag me af of hier niet meer aangevangen kon worden. Ik vond de film ook bijzonder donker, waardoor ik niet optimaal kon genieten van de shots in de ruimte (lag mss aan de kopij van de Cinematek).
Zeer goed voorbeeld van 'style over substance', veel hippe editing en spectaculaire shots van de Grand Canyon, met daartussen nog wat flashbacks en hallucinaties op het personage wat diepgang te geven, maar vooral om het gebrek aan inhoud te verbergen. De thematiek is nu ook niet bepaald iets dat we nog nooit ergens anders gezien hebben. Ik kan me wel voorstellen dat er mensen zijn die deze film leuk vinden (James Franco speelt zijn rol goed, de film is knap en de cruciale scène was wel intens), maar ik kon er eigenlijk weinig mee aanvangen.
Btw, de film werd gedraaid in academic ratio, is dit normaal? Dit is toch een film die veel spectaculairder zou ogen in widescreen of zelfs cinemascope.
The King's Speech (T. Hooper, 2010) 7.5/10
Had geen flauw idee wat ik hiervan op voorhand moest denken, maar uiteindelijk viel het al bij al mee. Niets speciaal, gewoon een onderhoudende film met een sterk tweespel tussen Colin Firth en Geoffrey Rush. Knap gebruik van close-up ook.
Silent Running (D. Trumbull, 1972) 6/10
Mja, het valt enerzijds wel op dat de regisseur ook verantwoordelijk was voor de sfx van 2001: ASO, maar het verhaal is belange niet even interessant. De manier waarop de relatie tussen Freeman en de robotjes, alsook het bos, gebracht wordt, was wel interessant. Maar ik vraag me af of hier niet meer aangevangen kon worden. Ik vond de film ook bijzonder donker, waardoor ik niet optimaal kon genieten van de shots in de ruimte (lag mss aan de kopij van de Cinematek).
insomnia
Legacy Member
PBR Streetgang zei:
Moving Picture Show?
Ik heb die ook gezien en vond die eigenlijk niet goed, aléja, zoals je zegt, technisch mag die er wel zijn, maar dat extreem hippie naturalistisch moralisme dat ze in uw strot duwden werkte echt op mijn systeem eerlijk gezegd..
Days of Heaven is idd toch ook een van de visueel mooiste films die ik gezien heb.
FreakyJP zei:
die vond ik echt wel goed eigenlijk, en de hele morele thematiek voelde oprecht aan (in tegenstelling tot die Himmelskibet van hierboven 
)
PBR Streetgang
Legacy Member
Mag af en toe wel eens, he!nsomn!a zei:
Ik vond het gewoon vrij merkwaardig hoe die 'ahead of time' waren met de moraliserende ondertoon.En uiteraard The Moving Picture Show; shit's cash. Ik probeer wel elke week te gaan, maar er zijn tegenwoordig veel films die ik al heb gezien, dus ik ben er niet altijd.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.