Gallipoli - 8.5/10 (Peter Weir, 1981)
Samen met Picnic At Hanging Rock staat deze film meteen bovenaan mijn Peter Weir-lijstje. Gallipoli was vanaf zijn opening een boeiende film, goed gefilmd, goed geacteerd en bijzonder goed geschreven. Ik wist vrij weinig over de Australische deelname aan WWI, dus het was erg interessant om eens te zien wat zij erover te zeggen hadden. Waar ik ook van genoten heb, was om eindelijk weer eens een goede rol te zien van een jonge Mel Gibson. Die jongen had echt wel heel wat talent, het is zo jammer dat er heel wat naar zijn kop is gestegen. Anyway, een uiterst genietbare oorlogsfilm die heel wat meer bestudeert dan enkel de massale flater van Gallipoli zelf; de thematiek van Australië als deel van het elitaire British Empire wordt ook aangehaald. De slag zelf wordt ook heel goed verfilmd en laat je achter met een bijzonder memorabel beeld in je geheugen.
Le Samouraï - 7.5/10 (Jean-Pierre Melville, 1966)
Le Samouraï is een bijzonder stijlvolle misdaadfilm over een jonge huurmoordenaar in Frankrijk, die na een minieme nalatigheid de politie achter zijn hielen krijgt. Het moet wel gezegd worden dat Le Samouraï een beetje gedateerd aanvoelt, maar wat hij mankeert in tijdloosheid (?), maakt die zeker goed in stijl: heel de film bestaat uit erg strakke composities in relatief lichte maar sombere kleuren. Criminelen met geweldige kostuums, hoeden en handschoenen -the way it should be. De film is dus zeker een terechte klassieker, en is moet heel invloedrijk geweest zijn voor de visuele stijl van Il Conformista en The Godfather II.
A Generation - 8/10 (Andrzej Wajda, 1955)
Ik had al vaak gehoord dat in de periode tussen de Italiaanse neo-realisten en de Franse nouvelle vague, het de post-oorlogse Poolse cinema was where it's at. Vermits ik erg veel houd van Poolse filmmakers Polanski en Kieslowski, dacht ik dat ik er eens een van moest zien, en de bekendste zijn de wartime dramas van Wajda. De eerste van de drie was meteen al recht in de roos, wat mij betreft. De film geeft een schitterend beeld van een jonge generatie getormenteerd door de Duitse inname en voor een beslissing staan of ze gewoon woort gaan met hun leven, of ze het niet kunnen laten en mee in het verzet stappen. A Generation volgt een jongeman in de buitenbuurt van Warschau en de mensen met wie hij omgaat. De film is nooit overdreven tragisch, maar zeker ook niet te optimistisch; voor mij echt een perfecte balans tussen de twee extremen van oorlogstijd. Een absolute aanrader voor mensen die willen weten wat de Polen voor de tijd van Polanski aan cinema te bieden hadden. Eigenlijk is het niet volledig voor zijn tijd, want hij heeft zelf ook een kleine rol in deze film, wat best wel leuk is om te zien.
Gold Diggers Of 1933 - 6.5/10 (Mervyn LeRoy, 1933)
Weer een vroege Warner Brothers musical met schitterende choreografie van de inimitable Busby Berkley. De muzikale nummers zijn schitterend gebracht en ook heel goed gespeeld, maar in tegenstelling tot ander werk van Berkley is dat helemaal niet het meest memorabele aan deze film. Het is echt merkwaardig hoe expliciet en hoe duidelijk de problematiek van de Grote Depressie wordt aangehaald. Dit gebeurt op een schitterende manier; verwerkt in het verhaal, maar ook als thema in de liedjes zelf. Dit terzijde gelaten, het plot en het verhaal zijn ongelooflijk zwak, maar wie kan dat nu iets schelen als je zo'n spektakel voor je krijgt op muzikaal, visueel en thematisch vlak! Het is zo dat, net als bij The Footlight Parade, je perfect heel de film kan bekijken door enkel en alleen de muziekstukken te bekijken, en aan alle geïnteresseerden kan ik dit zeker aanraden te doen; echt heel indrukwekkend.
, zeker als ze elkaar dan na een training nog eens innig omhelzen.
ad: