Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (18)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Fraggie
Legacy Member
Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)
Best wel goed voor mijn eerste z/w film
. Paar x gelachen en nu weet ik eindelijk waarvan die legendarische Simpsons scene van komt. Het einde is ook.. plots .
Best wel goed voor mijn eerste z/w film
. Paar x gelachen en nu weet ik eindelijk waarvan die legendarische Simpsons scene van komt. Het einde is ook.. plots .meuh
Legacy Member
Ik ben vandaag Scream 4 in de cinema gaan zien. Toch nog een "redelijk" film. Had hem slechter verwacht, na nu reeds de 3de sequel...
Hier is mijn review Scream 4 | Movieviews - reviews van oude en nieuwe films
Hier is mijn review Scream 4 | Movieviews - reviews van oude en nieuwe films
Lorim
Legacy Member
Equilibrium
Had hier ergens meer van verwacht, maar uiteindelijk toch een genietbare film die aanvoelt als een higher budget B-filmpje. De actie lijkt meer op ballet maar is toch genietbaar, de film zit vól fouten en de acteerprestaties schommelen tussen lachwekkend en zeer degelijk. Ik had het gevoel dat alles feitelijk beter zou kunnen, maar het op eerste zicht interessante verhaal slaagt eigenlijk op zo weinig dat de film het beste is dat je ervan zou kunnen maken.
Tussenin film, maar voor mij toch aan de positieve kant want ik heb er uiteindelijk wel van genoten. De twists kwamen op het goede moment en zijn goed aangebracht, en in het algemeen had de film me wel mee.
6,5/10
Had hier ergens meer van verwacht, maar uiteindelijk toch een genietbare film die aanvoelt als een higher budget B-filmpje. De actie lijkt meer op ballet maar is toch genietbaar, de film zit vól fouten en de acteerprestaties schommelen tussen lachwekkend en zeer degelijk. Ik had het gevoel dat alles feitelijk beter zou kunnen, maar het op eerste zicht interessante verhaal slaagt eigenlijk op zo weinig dat de film het beste is dat je ervan zou kunnen maken.
Tussenin film, maar voor mij toch aan de positieve kant want ik heb er uiteindelijk wel van genoten. De twists kwamen op het goede moment en zijn goed aangebracht, en in het algemeen had de film me wel mee.
6,5/10
e.House
Legacy Member
New kids turbo.
Nog nooit iets van die afleveringen gezien, gohja geen hoogvlieger, maar was soms nog wel grappig mij alleszins niet echt geïrriteerd. één van de personage heeft blijkbaar dezelfde achternaam als mij,
Die mannen deden me ook denken aan da fragment van de zwarte cross. Ook wel grappig dat Budel werd vermeldt, das een buurgemeente hier.
Nog nooit iets van die afleveringen gezien, gohja geen hoogvlieger, maar was soms nog wel grappig mij alleszins niet echt geïrriteerd. één van de personage heeft blijkbaar dezelfde achternaam als mij,
Die mannen deden me ook denken aan da fragment van de zwarte cross. Ook wel grappig dat Budel werd vermeldt, das een buurgemeente hier.
)Mikey_1
Legacy Member
I am David. ==> I Am David (2003) - MovieMeter.nl
een film die je in je gedachten blijft. zeer mooie film, verdient ne dikke 8/10
de film verveelt geen seconde.
een film die je in je gedachten blijft. zeer mooie film, verdient ne dikke 8/10
de film verveelt geen seconde.
Darks
Legacy Member
Silence of the Lambs
Heel degelijk en aangrijpend. Soms echt wel goor (meerdere keren m'n zak chips aan de kant gelegd ) Een 8/10 voor mij.
Equilibrium
Aangezien hij hier nogal aan bod komt de laatste dagen ook nog eens vanonder het stof gehaald. De setting en het verhaal is heel boeiend, en zo gek nog niet bedacht. Al was er soms wel een dunne lijn tussen welke emoties ze al dan niet vertonen en of ze echt waren of niet. Wat moeilijk te begrijpen. De actie, misschien wat over the top, maar ik begrijp wel dat ze de clerks ergens een 'super' status moesten geven. 7/10
Heel degelijk en aangrijpend. Soms echt wel goor (meerdere keren m'n zak chips aan de kant gelegd
) Een 8/10 voor mij. Equilibrium
Aangezien hij hier nogal aan bod komt de laatste dagen ook nog eens vanonder het stof gehaald. De setting en het verhaal is heel boeiend, en zo gek nog niet bedacht. Al was er soms wel een dunne lijn tussen welke emoties ze al dan niet vertonen en of ze echt waren of niet. Wat moeilijk te begrijpen. De actie, misschien wat over the top, maar ik begrijp wel dat ze de clerks ergens een 'super' status moesten geven. 7/10
FreakyJP
Legacy Member
@ BIFFF 2011, pt. II
Burke and Hare (J. Landis, 2010) 6.7/10
Leuke komedie met Simon Pegg en Andy Serkis als Burke en Hare, twee graverobbers/moordenaars die lijken doorverkopen aan de universiteit van Edinburgh. Ze grappen zijn soms wat flauw en voorspelbaar, maar de sfeer zat juist en iedereen speelde zeer goed. Verhaal was ok, met een romantische invalshoek, en de muziek was ook zeer leuk.
Jianyu Reign of Assassins (S. Chao-Bin, 2010) 6.5/10
Big-budget wuxai film met Michelle Yeoh en als producer/co-director John Woo. Het verhaal wordt zeer sloppy vertelt in het begin, maar dit betert naar het einde toe. De actie was degelijk, maar vaak van te dichtbij gefilmd. Leuk om eens gezien te hebben, maar heb al betere in dit genre gezien.
Stake Land (J. Mickle, 2010) 7/10
The Road meets Zombieland, maar dan meer volwassen en met vampieren. Deze film was een aangename verassing! Voor een indie film is dit echt top notch, prachtige cinematografie en ditto sfx, een zeer duister en depressief sfeertje en de nodige ruimte voor contemplatie en maatschappijkritiek. De voice-over van de tiener was soms wel storend en er waren ook een paar fouten in de film. Maar voor hetzelfde geld kijk je daar gewoon overheen. Aanrader.
Tetsuo: The Bullet Man (S. Tsukamoto, 2009) 7/10
De derde Testuo film al, en dit keer een Amerikaanse co-productie gefilm in de States zelf. De film laat het zwaar afweten qua acteerprestaties (buiten die van Tsukamoto zelf) en ook de poging om een logische verklaring voor de transformatie te geven in het verhaal was minder geslaagd. De film verliest zo een deel van zijn abstractie, wat net de vorige zo goed maakten. Voor de rest is dit nog steeds een even formele film, compleet geschift en een absurde audiovisuele trip. Zeker op groot scherm met de muziek super luid, bijna een orgasmische ervaring. Maar Tsukamoto had volgens mij beter in Japan gebleven.
Burke and Hare (J. Landis, 2010) 6.7/10
Leuke komedie met Simon Pegg en Andy Serkis als Burke en Hare, twee graverobbers/moordenaars die lijken doorverkopen aan de universiteit van Edinburgh. Ze grappen zijn soms wat flauw en voorspelbaar, maar de sfeer zat juist en iedereen speelde zeer goed. Verhaal was ok, met een romantische invalshoek, en de muziek was ook zeer leuk.
Jianyu Reign of Assassins (S. Chao-Bin, 2010) 6.5/10
Big-budget wuxai film met Michelle Yeoh en als producer/co-director John Woo. Het verhaal wordt zeer sloppy vertelt in het begin, maar dit betert naar het einde toe. De actie was degelijk, maar vaak van te dichtbij gefilmd. Leuk om eens gezien te hebben, maar heb al betere in dit genre gezien.
Stake Land (J. Mickle, 2010) 7/10
The Road meets Zombieland, maar dan meer volwassen en met vampieren. Deze film was een aangename verassing! Voor een indie film is dit echt top notch, prachtige cinematografie en ditto sfx, een zeer duister en depressief sfeertje en de nodige ruimte voor contemplatie en maatschappijkritiek. De voice-over van de tiener was soms wel storend en er waren ook een paar fouten in de film. Maar voor hetzelfde geld kijk je daar gewoon overheen. Aanrader.
Tetsuo: The Bullet Man (S. Tsukamoto, 2009) 7/10
De derde Testuo film al, en dit keer een Amerikaanse co-productie gefilm in de States zelf. De film laat het zwaar afweten qua acteerprestaties (buiten die van Tsukamoto zelf) en ook de poging om een logische verklaring voor de transformatie te geven in het verhaal was minder geslaagd. De film verliest zo een deel van zijn abstractie, wat net de vorige zo goed maakten. Voor de rest is dit nog steeds een even formele film, compleet geschift en een absurde audiovisuele trip. Zeker op groot scherm met de muziek super luid, bijna een orgasmische ervaring. Maar Tsukamoto had volgens mij beter in Japan gebleven.
PBR Streetgang
Legacy Member
The Outsiders - 9/10 (Francis Ford Coppola, 1983)
Weeral een meesterwerk van Francis Ford Coppola, een nog een bewijs dat hij na zijn haast ongeëvenaarde '70s run echt niets van zijn genie als filmmaker verloor. Hij had vaker gezegd dat hij na de waanzin van het maken van Apocalypse Now zich enkel wou bezighouden met kleinere en persoonlijke films. Dit geldt dus al zeker voor One From The Heart, The Outsders, Rumble Fish en The Cotton Club; allemaal films gemaakt bij Zoetrope Studios. The Outsiders is Coppola's 'coming of age' verhaal; een soort film waar ik serieus van kan genieten. Twee rivale bendes vechten steeds onderling, maar wanneer een confrontatie fataal wordt voor de rijke Socs, moeten twee schuldige Greasers vluchten uit de wijk. Het is echt opmerkelijk hoe een film met enkel kinderen zo zwaar kan doorwegen, het voelde voor mij aan als een gulden middenweg tussen het jeugdige maar toch hartverwarmende Stand By Me en het zwaardere en grimmere Rumble Fish. Een absolute aanrader voor de fans van Coppola, en voor mensen die kunnen genieten van een goede 'coming of age' film (The Last Picture Show, Diggers, Stand By Me, The Breakfast Club, Dazed And Confused, American Graffitti, Diner, ...)
Brussels By Night - 7/10 (Marc Didden, 1983)
Hm, hier had ik het een beetje moeilijk mee om de film volledig te appreciëren. Ik zou de film eerder omschrijven als een geslaagd filmexperiment in Vlaamse cinema. De eerste stadsfilm brengt wel echt mooie beelden van Brussel naar voren en er wordt inderdaad serieus gebroken met de façon van de vroegere Vlaamse filmklassiekers. Maar toch vond ik dat het verhaal op niet al te veel trok, en de introspectie van het het hoofdpersonage was niet echt geslaagd. Mijn problemen met de film liggen dus voornamelijk in het scenario, en ook bij de hoofdacteur en -actrice. Beiden vond ik nogal ondermaats spelen, hoewel ze allebei hun momenten hadden waar ze enkele talenten konden tonen. Wat ik leuk vond, was hoe de film in 16mm gedraaid werd, en dat met drie soorten pelicule: de grain was heel duidelijk te zien en soms zag je een verschil in kleurencompositie omdat er toevallig een nieuw blikje film geopend werd, maar dan van andere stock. De sfeer was dus echt wel gezellig en de mobiliteit van de film zat er goed op. Maar echt steengoed durf ik hem niet noemen.
The Racket - 7/10 (John Cromwell, 1951)
Leuke film noir met een degelijke Robert Ryan en een erg goede Robert Mitchum. Het verhaal zat hier erg goed en elk personage kreeg de juiste speeltijd om het plot lineair verder te zetten. Wat ik uiteindelijk heel jammer vond is dat de film echt weinig visuele stijl had. Oké, de typerende film noir stadsbeelden en nachtfotografie waren wel terug te vinden, maar echt mooi kan ik The Racket niet noemen. Moest er een sterke visuele nadruk op de film zijn gelegd, dan zou ik die zeker tot mijn favorieten durven beschouwen. Maar nu kan ik alleen maar zeggen dat het een knappe film is, maar niet meer dan dat.
Beyond The Forest - 8/10 (King Vidor, 1949)
Beyond The Forest vertelt het verhaal van een wel zeer verbitterde vrouw, gespeeld door de legendarische Bette Davis. Zij manipuleert een heleboel mensen om haar eigen wil te krijgen; ze wil een rijk leven in de grootstad, maar alles lijkt haar tegen te werken. De cinematografie van Robert Burks is echt wel goed, en znkele knappe beelden uit de film gaan me zeker bij blijven. Jammer dat het verhaal net niet even uitgediept was als men zou hopen. Toch vormt het een zeer sterk stuk film noir, die vanuit een femistische filmkritiek wel heel interessant is: de typische femme fatale character is hier wel aanwezig, maar toch wordt ze hier niet afgeschilderd als de bloedhete moordgriet, zoals vaak werd gespeeld door Rita Hayworth, Gene Tierny, Lauren Bacall of Ida Lupino. Ze krijgt een veel meer prominente rol, gewoonlijk gereserveerd voor mannelijke personages, en Bette Davis maakt daar ten volle gebruik van. Goed werk van King Vidor.
The Unvanquished - 8.5/10 (Satyajit Ray, 1956)
De tweede film uit Satyajit Ray's befaamde Apu-trilogie heeft misschien niet dezelfde poëtische onschuld als het eerste deel, maar toch is hij een bijzonder straffe film. Er zijn zeker en vast een heleboel elementen in deze film die ik niet zomaar zou herkennen of niet volledig een betekins aan zou kunnen kleven, want ik weet niets af van de Bengaalse cultuur waarin de cinema van S. Ray zo diep geworteld zit. Maar ik kan uiteraard wel de universeel geldene humaniteit vinden in deze film, en net als in de vorige is die bijzonder aangrijpend. De familie trekt naar de stad, waar jonge Apu dag in en dag uit op verkenning gaat en zo de mogelijkheid biedt aan de camera om wat knappe 'echte' Bengaalse stadsleven weer te geven. Apu krijgt later de kans om naar school te gaan, en leert zo de wereld van kunst en wetenschap kennen. Maar toch moet hij zich erbij neerleggen dat hij zijn leefsomstandigheden niet kan negeren. Een schitterend vervolg op Pather Panchali en de muziek van Ravi Shankar is weeral schitterend.
Festen - 7.5/10 (Thomas Vinterberg, 1998)
Het moest er wel van komen, zeker... Ik vreesde het ergste, aangezien Dogma 95 breekt met alles wat ik zalig vind aan cinema. Maar toch wil dit niet zeggen dat de films gemaakt binnen dat dogma daarom slecht zijn. Festen toont dat dus zeker aan: een goed verhaal, verteld met de nodige humor en met goede prestaties van enkele acteurs. Het is voor mij gewoon echt heel erg jammer dat die in de stijl van de film het Dogma volgt... De schokkerige handheld-camera, de onflatterende belichting, het korrelige beeld van sommige meer chaotische scenes etc stoorden me mateloos. Ik kan dus echt niet tegen dat soort cinematografie en in deze film werd die visuele stijl niet alleen getoond maar ook benadrukt. Dat hoefde voor mij dus absoluut niet. Maar los daarvan en los van het onstopbare geroep van de jonge broer in de film, was Festen zeker een uitstekende film.
The Mackintosh Man - 6/10 (John Huston, 1973)
Veruit de zwakste John Huston film tot nu toe, ondanks de medewerking van Paul Newman en James Mason. Beiden behoren tot mijn all time top van favoriete acteurs, maar het zou duren tot 1982 vooraleer ze samen te zien zijn als een ongelooflijk sterk acteerduo in The Verdict. Dat terzijde gelaten nu; The MacKintosh Man is een net iets te ondermaatse misdaad/espionage thriller en de aangename sets, locaties en kostuums maken de film zeker draaglijk, maar ze kunnen niet vermijden dat de film verdomd saai is. Jammer, want van wat ik tot nu toe al zag van Huston had ik echt geen enkele reden om te klagen... Nu dus wel.
Weeral een meesterwerk van Francis Ford Coppola, een nog een bewijs dat hij na zijn haast ongeëvenaarde '70s run echt niets van zijn genie als filmmaker verloor. Hij had vaker gezegd dat hij na de waanzin van het maken van Apocalypse Now zich enkel wou bezighouden met kleinere en persoonlijke films. Dit geldt dus al zeker voor One From The Heart, The Outsders, Rumble Fish en The Cotton Club; allemaal films gemaakt bij Zoetrope Studios. The Outsiders is Coppola's 'coming of age' verhaal; een soort film waar ik serieus van kan genieten. Twee rivale bendes vechten steeds onderling, maar wanneer een confrontatie fataal wordt voor de rijke Socs, moeten twee schuldige Greasers vluchten uit de wijk. Het is echt opmerkelijk hoe een film met enkel kinderen zo zwaar kan doorwegen, het voelde voor mij aan als een gulden middenweg tussen het jeugdige maar toch hartverwarmende Stand By Me en het zwaardere en grimmere Rumble Fish. Een absolute aanrader voor de fans van Coppola, en voor mensen die kunnen genieten van een goede 'coming of age' film (The Last Picture Show, Diggers, Stand By Me, The Breakfast Club, Dazed And Confused, American Graffitti, Diner, ...)
Brussels By Night - 7/10 (Marc Didden, 1983)
Hm, hier had ik het een beetje moeilijk mee om de film volledig te appreciëren. Ik zou de film eerder omschrijven als een geslaagd filmexperiment in Vlaamse cinema. De eerste stadsfilm brengt wel echt mooie beelden van Brussel naar voren en er wordt inderdaad serieus gebroken met de façon van de vroegere Vlaamse filmklassiekers. Maar toch vond ik dat het verhaal op niet al te veel trok, en de introspectie van het het hoofdpersonage was niet echt geslaagd. Mijn problemen met de film liggen dus voornamelijk in het scenario, en ook bij de hoofdacteur en -actrice. Beiden vond ik nogal ondermaats spelen, hoewel ze allebei hun momenten hadden waar ze enkele talenten konden tonen. Wat ik leuk vond, was hoe de film in 16mm gedraaid werd, en dat met drie soorten pelicule: de grain was heel duidelijk te zien en soms zag je een verschil in kleurencompositie omdat er toevallig een nieuw blikje film geopend werd, maar dan van andere stock. De sfeer was dus echt wel gezellig en de mobiliteit van de film zat er goed op. Maar echt steengoed durf ik hem niet noemen.
The Racket - 7/10 (John Cromwell, 1951)
Leuke film noir met een degelijke Robert Ryan en een erg goede Robert Mitchum. Het verhaal zat hier erg goed en elk personage kreeg de juiste speeltijd om het plot lineair verder te zetten. Wat ik uiteindelijk heel jammer vond is dat de film echt weinig visuele stijl had. Oké, de typerende film noir stadsbeelden en nachtfotografie waren wel terug te vinden, maar echt mooi kan ik The Racket niet noemen. Moest er een sterke visuele nadruk op de film zijn gelegd, dan zou ik die zeker tot mijn favorieten durven beschouwen. Maar nu kan ik alleen maar zeggen dat het een knappe film is, maar niet meer dan dat.
Beyond The Forest - 8/10 (King Vidor, 1949)
Beyond The Forest vertelt het verhaal van een wel zeer verbitterde vrouw, gespeeld door de legendarische Bette Davis. Zij manipuleert een heleboel mensen om haar eigen wil te krijgen; ze wil een rijk leven in de grootstad, maar alles lijkt haar tegen te werken. De cinematografie van Robert Burks is echt wel goed, en znkele knappe beelden uit de film gaan me zeker bij blijven. Jammer dat het verhaal net niet even uitgediept was als men zou hopen. Toch vormt het een zeer sterk stuk film noir, die vanuit een femistische filmkritiek wel heel interessant is: de typische femme fatale character is hier wel aanwezig, maar toch wordt ze hier niet afgeschilderd als de bloedhete moordgriet, zoals vaak werd gespeeld door Rita Hayworth, Gene Tierny, Lauren Bacall of Ida Lupino. Ze krijgt een veel meer prominente rol, gewoonlijk gereserveerd voor mannelijke personages, en Bette Davis maakt daar ten volle gebruik van. Goed werk van King Vidor.
The Unvanquished - 8.5/10 (Satyajit Ray, 1956)
De tweede film uit Satyajit Ray's befaamde Apu-trilogie heeft misschien niet dezelfde poëtische onschuld als het eerste deel, maar toch is hij een bijzonder straffe film. Er zijn zeker en vast een heleboel elementen in deze film die ik niet zomaar zou herkennen of niet volledig een betekins aan zou kunnen kleven, want ik weet niets af van de Bengaalse cultuur waarin de cinema van S. Ray zo diep geworteld zit. Maar ik kan uiteraard wel de universeel geldene humaniteit vinden in deze film, en net als in de vorige is die bijzonder aangrijpend. De familie trekt naar de stad, waar jonge Apu dag in en dag uit op verkenning gaat en zo de mogelijkheid biedt aan de camera om wat knappe 'echte' Bengaalse stadsleven weer te geven. Apu krijgt later de kans om naar school te gaan, en leert zo de wereld van kunst en wetenschap kennen. Maar toch moet hij zich erbij neerleggen dat hij zijn leefsomstandigheden niet kan negeren. Een schitterend vervolg op Pather Panchali en de muziek van Ravi Shankar is weeral schitterend.
Festen - 7.5/10 (Thomas Vinterberg, 1998)
Het moest er wel van komen, zeker... Ik vreesde het ergste, aangezien Dogma 95 breekt met alles wat ik zalig vind aan cinema. Maar toch wil dit niet zeggen dat de films gemaakt binnen dat dogma daarom slecht zijn. Festen toont dat dus zeker aan: een goed verhaal, verteld met de nodige humor en met goede prestaties van enkele acteurs. Het is voor mij gewoon echt heel erg jammer dat die in de stijl van de film het Dogma volgt... De schokkerige handheld-camera, de onflatterende belichting, het korrelige beeld van sommige meer chaotische scenes etc stoorden me mateloos. Ik kan dus echt niet tegen dat soort cinematografie en in deze film werd die visuele stijl niet alleen getoond maar ook benadrukt. Dat hoefde voor mij dus absoluut niet. Maar los daarvan en los van het onstopbare geroep van de jonge broer in de film, was Festen zeker een uitstekende film.
The Mackintosh Man - 6/10 (John Huston, 1973)
Veruit de zwakste John Huston film tot nu toe, ondanks de medewerking van Paul Newman en James Mason. Beiden behoren tot mijn all time top van favoriete acteurs, maar het zou duren tot 1982 vooraleer ze samen te zien zijn als een ongelooflijk sterk acteerduo in The Verdict. Dat terzijde gelaten nu; The MacKintosh Man is een net iets te ondermaatse misdaad/espionage thriller en de aangename sets, locaties en kostuums maken de film zeker draaglijk, maar ze kunnen niet vermijden dat de film verdomd saai is. Jammer, want van wat ik tot nu toe al zag van Huston had ik echt geen enkele reden om te klagen... Nu dus wel.
Blanco
Legacy Member
W. (2008)
Over het leven van George W. Bush Jr., zijn familie en zijn entourage, geregisseerd door Oliver Stone. Josh Brolin speelt Bush.
In het begin dacht ik eigenlijk dat het om een parodie ging, omdat al die bekende personages (Colin Powell, Bush & Bush Jr, Karl Rove (spindoctor & campagneadviseur), Condoleezza Rice, Dick Cheney, Donald Rumsfeld, the first ladies...) nogal weinig flatererend worden voorgesteld. Bush als zuipschuit, als wildebras met zijn 12 stielen en 13 ongelukken, als onbeschofte vlegel, je krijgt het allemaal te zien.
Maar ook als hij zich herpakt, van de drank afgeraakt en zijn vader steunt in zijn kandidatuur.
Ook hun ronduit sacastische en simplistische redeneringen in begin, deden mij vermoeden dat het hier om comedy ging. maar al snel bleek dat niet het geval te zijn...
Brolin speelt zijn rol voortreffelijk, niet dat hij als twee druppels op die eikel lijkt, maar doe je ogen dicht en je hoort het verschil niet. Hij loopt zelf als de echte Bush. Hij is even glad als dat hij klinkt, net zoals in het echt. Zelf een verspreking af en toe maakte het geheel nog geloofwaardiger, echt een indrukwekkende prestatie die het bekijken waard is.
Ook Tony Blair komt even piepen, die echt overkomt als zijn schoothondje als hij gevraagd word om mee te doen aan de 2de Golfoorlog
Leuke film, al weet ik niet of het allemaal authentiek en leerrijk is, maar het deed er mij eigenlijk niet toe, er heerst een goed tempo met flashbacks en flashforwards, waardoor het wel genietbaar bleef.
7/10
Over het leven van George W. Bush Jr., zijn familie en zijn entourage, geregisseerd door Oliver Stone. Josh Brolin speelt Bush.
In het begin dacht ik eigenlijk dat het om een parodie ging, omdat al die bekende personages (Colin Powell, Bush & Bush Jr, Karl Rove (spindoctor & campagneadviseur), Condoleezza Rice, Dick Cheney, Donald Rumsfeld, the first ladies...) nogal weinig flatererend worden voorgesteld. Bush als zuipschuit, als wildebras met zijn 12 stielen en 13 ongelukken, als onbeschofte vlegel, je krijgt het allemaal te zien.
Maar ook als hij zich herpakt, van de drank afgeraakt en zijn vader steunt in zijn kandidatuur.
Ook hun ronduit sacastische en simplistische redeneringen in begin, deden mij vermoeden dat het hier om comedy ging. maar al snel bleek dat niet het geval te zijn...
Brolin speelt zijn rol voortreffelijk, niet dat hij als twee druppels op die eikel lijkt, maar doe je ogen dicht en je hoort het verschil niet. Hij loopt zelf als de echte Bush. Hij is even glad als dat hij klinkt, net zoals in het echt. Zelf een verspreking af en toe maakte het geheel nog geloofwaardiger, echt een indrukwekkende prestatie die het bekijken waard is.
Ook Tony Blair komt even piepen, die echt overkomt als zijn schoothondje als hij gevraagd word om mee te doen aan de 2de Golfoorlog
Leuke film, al weet ik niet of het allemaal authentiek en leerrijk is, maar het deed er mij eigenlijk niet toe, er heerst een goed tempo met flashbacks en flashforwards, waardoor het wel genietbaar bleef.
7/10
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.