Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (18)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Dennoman
Legacy Member
The Wolfman (2010) - Extended Cut
Een druilerige herfstavond, 1891. De Amerikaanse theateracteur Lawrence Talbot (Benicio Del Toro) is samen met zijn gezelschap naar Engeland afgezakt om er enkele keren de titelrol te komen vertolken in Hamlet. Na de opvoering komt er een schijnbaar opdringerige fan zijn aandacht vragen, maar de vrouw blijkt Gwen Conliffe (Emily Blunt) te zijn, de verloofde van zijn broer Ben. Die is inmiddels al bijna een maand van de aardbol verdwenen, wat Gwen reeds te kennen had gegeven in een brief. Hoewel Lawrence maar wat graag zou helpen in de zoektocht naar zijn broer, valt de terugkeer naar het familielandgoed nabij het dorpje Blackmoor hem te zwaar. Zijn relatie met zijn vader, de illustere en teruggetrokken Sir John Talbot (Anthony Hopkins), valt hem zwaar. Na de gruwelijke zelfmoord van zijn moeder werd Lawrence naar een krankzinnigengesticht en vervolgens naar zijn tante in Amerika gestuurd, terwijl Ben achterbleef om zijn vader gezelschap te houden, teneinde te vermijden dat die gek zou worden van eenzaamheid.
Wanneer het lijk van Ben wordt teruggevonden in een steegje, eist Lawrence hem met eigen ogen te zien. Wat hij te zien krijgt is afschuwelijk: zijn broer werd aan stukken gescheurd. Een schokgolf gaat doorheen het dorp en de beschuldigingen vliegen in het rond. Vooral de rondtrekkende zigeuners die hun kamp hebben opgeslagen in de bossen zijn het mikpunt van haat. Ook Lawrence heeft er zijn bedenkingen bij en brengt een bezoekje aan het kamp. Daar is hij getuige van een vreselijke slachtpartij, veroorzaakt door een duivels beest. Hijzelf wordt er ook lelijk door gebeten en raakt schijnbaar dodelijk gewond, tot blijkt dat hij aan bovennatuurlijk snel tempo van zijn kwetsuren geneest. De moorden trekken de aandacht van Scotland Yard, die inspecteur Francis Abberline (Hugo Weaving) erop af sturen. Als hoofdinspecteur ten tijde van de Jack The Ripper-moorden in Londen drie jaar eerder, weet Abberline maar al te goed wat een gevaarlijke psychopaat kan aanrichten. Zijn speurneus leidt hem dan ook al snel naar het landgoed van de Talbots, alwaar hij hoopt iets meer te weten te komen over het psychiatrisch verleden van Lawrence. Ondertussen wordt langzaam maar zeker duidelijk dat het incident bij het zigeunerkamp van bovennatuurlijke aard was: Lawrence is gebeten door een weerwolf en is nu vervloekt om bij elke volle maan op zijn beurt aan het moorden te slaan...
Toen ik deze film vorig jaar zag, was ik enigszins overdonderd door mijn nostalgische liefde voor het origineel in de jaren '40. Nu ik tijd heb gehad om dit alles een beetje te laten bezinken, moet ik toegeven dat mijn eindoordeel wellicht iets negatiever zal uitvallen. De Extended Cut heeft deze film dan ook niet veel goed gedaan. Buiten de fantastische keuze om het Universal-logo uit de jaren '40 (overigens voor het eerst gebruikt in het origineel: The Wolf Man uit 1941) aan het begin van de film te plaatsen, is er niet veel waardevols toegevoegd. De enige verandering die ik onmiddellijk merkte, was een extra scène met acteur Max Von Sydow in een bijrolletje als oude man met een wel zeer bijzondere wandelstok. Zoals bij vele extended cuts is deze scène een leuke toevoeging, maar helpt het verhaal op geen enkele manier vooruit. In het origineel is de wandelstok een zeer belangrijk element in het verhaal, maar hier is het niet meer dan een verwijzing naar de prent uit 1941. De stok is niet belangrijk, dus meer dan een excuus om Max Von Sydow in je film te hebben, lijkt het ook niet te zijn. Verder zijn, buiten wat extra geweld en gore, de extra minuten vooral te plaatsen in karakterontwikkeling in de eerste helft van de film. Een goede zaak alvast.
Ooit las ik een recensie van deze film die beweerde dat "de prent zelf niet zo goed weet wat hij is: een psychologische thriller, een gothic horrorfilm of een fantasy special effects-feest." Een interessant uitgangspunt, want hoewel er voor het model van de Wolfman is gekozen voor make-up en protheses (gemaakt door de onnavolgbare Rick Baker, die voor zijn werk in de weerwolfbusiness al twee Oscars heeft staan blinken op de schouw), komt er toch heel wat gratuit CGI bij kijken. Vooral bij distance shots en de transformatiescènes zit je toch wel héél lang naar een zielloos computerwerkje te kijken, wat toch enigszins het tempo uit de film haalt. De kracht van de klassieke horrorfilms lag hem net in het collectieve gebruik van de verbeelding door het publiek, wat zoals in veel horrorfilms tegenwoordig hier ook zo goed als volledig afwezig is. Vooral naar het einde toe wordt het geheel bijna in het belachelijke getrokken en had een stuk creatiever kunnen worden uitgewerkt dan met de opeenstapeling van clichés uit het moderne fantasy-horrorgenre.
Al bij al heeft The Wolfman dus zeker zijn gebreken, maar ondergetekende heeft het nog steeds moeilijk om het een sléchte film te noemen. Daarvoor staan Benicio Del Toro, Anthony Hopkins, Emily Blunt en Hugo Weaving veel te genietbaar te acteren, is de art direction te sterk en de onverhoopte ster van het stuk, de make-up door Rick Baker, is eenvoudigweg te schitterend om hier een zware domper op te zetten. Het haalt niet het niveau van de horrorklassiekers van weleer, maar is nog steeds een heel stuk beter geslaagd dan die vreselijke Mummy-films, om van Bram Stoker's Dracula of Mary Shelley's Frankenstein (maffia-monster wtf?) nog maar te zwijgen.
Als u mij nu wilt excuseren, ik ga even naar de maan huilen.
7
Een druilerige herfstavond, 1891. De Amerikaanse theateracteur Lawrence Talbot (Benicio Del Toro) is samen met zijn gezelschap naar Engeland afgezakt om er enkele keren de titelrol te komen vertolken in Hamlet. Na de opvoering komt er een schijnbaar opdringerige fan zijn aandacht vragen, maar de vrouw blijkt Gwen Conliffe (Emily Blunt) te zijn, de verloofde van zijn broer Ben. Die is inmiddels al bijna een maand van de aardbol verdwenen, wat Gwen reeds te kennen had gegeven in een brief. Hoewel Lawrence maar wat graag zou helpen in de zoektocht naar zijn broer, valt de terugkeer naar het familielandgoed nabij het dorpje Blackmoor hem te zwaar. Zijn relatie met zijn vader, de illustere en teruggetrokken Sir John Talbot (Anthony Hopkins), valt hem zwaar. Na de gruwelijke zelfmoord van zijn moeder werd Lawrence naar een krankzinnigengesticht en vervolgens naar zijn tante in Amerika gestuurd, terwijl Ben achterbleef om zijn vader gezelschap te houden, teneinde te vermijden dat die gek zou worden van eenzaamheid.
Wanneer het lijk van Ben wordt teruggevonden in een steegje, eist Lawrence hem met eigen ogen te zien. Wat hij te zien krijgt is afschuwelijk: zijn broer werd aan stukken gescheurd. Een schokgolf gaat doorheen het dorp en de beschuldigingen vliegen in het rond. Vooral de rondtrekkende zigeuners die hun kamp hebben opgeslagen in de bossen zijn het mikpunt van haat. Ook Lawrence heeft er zijn bedenkingen bij en brengt een bezoekje aan het kamp. Daar is hij getuige van een vreselijke slachtpartij, veroorzaakt door een duivels beest. Hijzelf wordt er ook lelijk door gebeten en raakt schijnbaar dodelijk gewond, tot blijkt dat hij aan bovennatuurlijk snel tempo van zijn kwetsuren geneest. De moorden trekken de aandacht van Scotland Yard, die inspecteur Francis Abberline (Hugo Weaving) erop af sturen. Als hoofdinspecteur ten tijde van de Jack The Ripper-moorden in Londen drie jaar eerder, weet Abberline maar al te goed wat een gevaarlijke psychopaat kan aanrichten. Zijn speurneus leidt hem dan ook al snel naar het landgoed van de Talbots, alwaar hij hoopt iets meer te weten te komen over het psychiatrisch verleden van Lawrence. Ondertussen wordt langzaam maar zeker duidelijk dat het incident bij het zigeunerkamp van bovennatuurlijke aard was: Lawrence is gebeten door een weerwolf en is nu vervloekt om bij elke volle maan op zijn beurt aan het moorden te slaan...
Toen ik deze film vorig jaar zag, was ik enigszins overdonderd door mijn nostalgische liefde voor het origineel in de jaren '40. Nu ik tijd heb gehad om dit alles een beetje te laten bezinken, moet ik toegeven dat mijn eindoordeel wellicht iets negatiever zal uitvallen. De Extended Cut heeft deze film dan ook niet veel goed gedaan. Buiten de fantastische keuze om het Universal-logo uit de jaren '40 (overigens voor het eerst gebruikt in het origineel: The Wolf Man uit 1941) aan het begin van de film te plaatsen, is er niet veel waardevols toegevoegd. De enige verandering die ik onmiddellijk merkte, was een extra scène met acteur Max Von Sydow in een bijrolletje als oude man met een wel zeer bijzondere wandelstok. Zoals bij vele extended cuts is deze scène een leuke toevoeging, maar helpt het verhaal op geen enkele manier vooruit. In het origineel is de wandelstok een zeer belangrijk element in het verhaal, maar hier is het niet meer dan een verwijzing naar de prent uit 1941. De stok is niet belangrijk, dus meer dan een excuus om Max Von Sydow in je film te hebben, lijkt het ook niet te zijn. Verder zijn, buiten wat extra geweld en gore, de extra minuten vooral te plaatsen in karakterontwikkeling in de eerste helft van de film. Een goede zaak alvast.
Ooit las ik een recensie van deze film die beweerde dat "de prent zelf niet zo goed weet wat hij is: een psychologische thriller, een gothic horrorfilm of een fantasy special effects-feest." Een interessant uitgangspunt, want hoewel er voor het model van de Wolfman is gekozen voor make-up en protheses (gemaakt door de onnavolgbare Rick Baker, die voor zijn werk in de weerwolfbusiness al twee Oscars heeft staan blinken op de schouw), komt er toch heel wat gratuit CGI bij kijken. Vooral bij distance shots en de transformatiescènes zit je toch wel héél lang naar een zielloos computerwerkje te kijken, wat toch enigszins het tempo uit de film haalt. De kracht van de klassieke horrorfilms lag hem net in het collectieve gebruik van de verbeelding door het publiek, wat zoals in veel horrorfilms tegenwoordig hier ook zo goed als volledig afwezig is. Vooral naar het einde toe wordt het geheel bijna in het belachelijke getrokken en had een stuk creatiever kunnen worden uitgewerkt dan met de opeenstapeling van clichés uit het moderne fantasy-horrorgenre.
Al bij al heeft The Wolfman dus zeker zijn gebreken, maar ondergetekende heeft het nog steeds moeilijk om het een sléchte film te noemen. Daarvoor staan Benicio Del Toro, Anthony Hopkins, Emily Blunt en Hugo Weaving veel te genietbaar te acteren, is de art direction te sterk en de onverhoopte ster van het stuk, de make-up door Rick Baker, is eenvoudigweg te schitterend om hier een zware domper op te zetten. Het haalt niet het niveau van de horrorklassiekers van weleer, maar is nog steeds een heel stuk beter geslaagd dan die vreselijke Mummy-films, om van Bram Stoker's Dracula of Mary Shelley's Frankenstein (maffia-monster wtf?) nog maar te zwijgen.
Als u mij nu wilt excuseren, ik ga even naar de maan huilen.
7
Assioso
Legacy Member
Memories of murder koreaanse film, gisterenavond gezien, lang geleden dat ik nog zon degelijke film heb gezien, aanrader!
Conradus
Legacy Member
Naboer
Noorse film over een kerel die verlaten wordt door zijn vriendin en dan maar met de buurvrouw begint. En dan beginnen er wat rare zaken te gebeuren.
Degelijk geacteerd, maar de clue zag je wel aankomen.
Thunderbolt and Lightfoot
Leuke misdaadfilm met Clint Eastwood en een jonge Bridges. Eastwood is een bankovervaller op de vlucht die per toeval opgepikt wordt door de jonge Lightfoot. Samen besluiten ze opnieuw een bank te overvallen, na eerst de oude bende in de mate van het mogelijke terug bij elkaar gebracht te hebben.
Acteerwerk zat in orde en ook de spanning mocht er zeker wezen. Deftige film. Eerste keer ook dat ik luchtafweer heb zien gebruiken om een bankkluis open te breken.
Noorse film over een kerel die verlaten wordt door zijn vriendin en dan maar met de buurvrouw begint. En dan beginnen er wat rare zaken te gebeuren.
Degelijk geacteerd, maar de clue zag je wel aankomen.
Thunderbolt and Lightfoot
Leuke misdaadfilm met Clint Eastwood en een jonge Bridges. Eastwood is een bankovervaller op de vlucht die per toeval opgepikt wordt door de jonge Lightfoot. Samen besluiten ze opnieuw een bank te overvallen, na eerst de oude bende in de mate van het mogelijke terug bij elkaar gebracht te hebben.
Acteerwerk zat in orde en ook de spanning mocht er zeker wezen. Deftige film. Eerste keer ook dat ik luchtafweer heb zien gebruiken om een bankkluis open te breken.
Dennoman
Legacy Member
Kun je totaal niet vergelijken natuurlijk. In vergelijking met moderne blockbusters waar enorm veel geld achter steekt, komen sommige elementen in de klassieke ST-films echt enorm cheesy over. Voornamelijk dankzij het kleine budget, maar ook door het acteerwerk: Shatner, Nimoy en co. zijn nu niet bepaald oscarwinnend materiaal, maar die hele esthetiek is voor mij een onderdeel van wat Star Trek is 
PBR Streetgang
Legacy Member
The Thin Red Line - 9/10 (Terrence Malick, 1998)
Eindelijk is het er van gekomen. Na genoten te hebben van Badlands en versteld te staan van Days Of Heaven, werd het hoog tijd om een kijkje te nemen naar dit epische werk van Malick. The Thin Red Line is toch zeker een van de meest interessante oorlogsfilms die ik al heb gezien, en dat om verschillende redenen. Ten eerste is de film het bewijs dat Malick's stijl van beeld en montage perfect gebruikt kan worden in een film boordevol actie en spanning. De actiescenes zijn werkelijk fenomenaal en lieten een diepe indruk na; niet sinds Apocalypse Now zag ik een constructie van een aanhoudende 'veldslag' met zo'n magnitude (hier denk ik dan voornamelijk aan de slag om de Do Lung brug). Maar wat ook bijzonder interessant was aan The Thin Red Line was hoe er bijzonder veel aandacht wordt besteed aan de inheemse bevolking en de plaatselijke natuur. De oorlog wordt in de ogen van sommige soldaten ervaren als een serieus onhumane activiteit, als iets dat men de mens niet zou mogen aandoen. Maar in de ogen van anderen (waaronder de kijker) wordt die ervaren als een regelrechte schande tegenover de natuur en cultuur. Dit wordt duidelijk gemaakt door bijzonder mooie cinematografie van Jon Toll. Met The Thin Red Line krijgen we weer een meesterwerk van Malick, maar voor mij staat Days Of Heaven nog steeds ver op kop.
He Walked By Night - 7.5/10 (Anthony Werker, 1948)
Dit was een zeer degelijke film noir, geschoten door veteraan John Alton. Maar het moet wel gezegd worden dat er buiten de climax-scene van de film weinig knappe beelden te zien zijn. De film is gemaakt in de docu-noir stijl van The Naked City, T-Men en Phenix City Story, maar ditmaal gaat het om een simpele zaak van moord in Los Angeles. Ware het niet voor zijn klasse en de bijzondere invloed van dit soort films zou He Walked By Night misschien wel oninteressant lijken, maar omdat ik met zo veel ander werk kan relateren tijdens het kijken ervan, heb ik zeker en vast kunnen genieten. Ook opmerkelijk is de eindscene, die toch wel heel erg veel weg heeft van de eindscene van The Third Man. Een actervolging in een ondergronds sewer-systeem waar de schaduwen in de tunnels lekker voor zich spreken... The Third Man doet het wel beter, maar toch een leuk weetje, dat er een film dit een jaar eerder al deed.
Sanjuro - 8.5/10 (Akira Kurosawa, 1962)
Na meer dan een jaar wachten heb ik eindelijk het 'vervolg' op Yojimbo bekeken. Wat een film! Toshiro Mifune herneemt zijn rol als de naamloze goedwillige held, wiens oog voor gerechtigheid jammer genoeg gepaard gaat met heel wat geweld. Entertainment van de hoogste plank en minder belerend en filosofisch als andere films van Kurosawa. Sanjuro is absoluut de moeite en hoewel het aan te raden is om eerst Yojimbo te zien, moet het gezegd worden dat Sanjuro echt pakken beter is.
Eindelijk is het er van gekomen. Na genoten te hebben van Badlands en versteld te staan van Days Of Heaven, werd het hoog tijd om een kijkje te nemen naar dit epische werk van Malick. The Thin Red Line is toch zeker een van de meest interessante oorlogsfilms die ik al heb gezien, en dat om verschillende redenen. Ten eerste is de film het bewijs dat Malick's stijl van beeld en montage perfect gebruikt kan worden in een film boordevol actie en spanning. De actiescenes zijn werkelijk fenomenaal en lieten een diepe indruk na; niet sinds Apocalypse Now zag ik een constructie van een aanhoudende 'veldslag' met zo'n magnitude (hier denk ik dan voornamelijk aan de slag om de Do Lung brug). Maar wat ook bijzonder interessant was aan The Thin Red Line was hoe er bijzonder veel aandacht wordt besteed aan de inheemse bevolking en de plaatselijke natuur. De oorlog wordt in de ogen van sommige soldaten ervaren als een serieus onhumane activiteit, als iets dat men de mens niet zou mogen aandoen. Maar in de ogen van anderen (waaronder de kijker) wordt die ervaren als een regelrechte schande tegenover de natuur en cultuur. Dit wordt duidelijk gemaakt door bijzonder mooie cinematografie van Jon Toll. Met The Thin Red Line krijgen we weer een meesterwerk van Malick, maar voor mij staat Days Of Heaven nog steeds ver op kop.
He Walked By Night - 7.5/10 (Anthony Werker, 1948)
Dit was een zeer degelijke film noir, geschoten door veteraan John Alton. Maar het moet wel gezegd worden dat er buiten de climax-scene van de film weinig knappe beelden te zien zijn. De film is gemaakt in de docu-noir stijl van The Naked City, T-Men en Phenix City Story, maar ditmaal gaat het om een simpele zaak van moord in Los Angeles. Ware het niet voor zijn klasse en de bijzondere invloed van dit soort films zou He Walked By Night misschien wel oninteressant lijken, maar omdat ik met zo veel ander werk kan relateren tijdens het kijken ervan, heb ik zeker en vast kunnen genieten. Ook opmerkelijk is de eindscene, die toch wel heel erg veel weg heeft van de eindscene van The Third Man. Een actervolging in een ondergronds sewer-systeem waar de schaduwen in de tunnels lekker voor zich spreken... The Third Man doet het wel beter, maar toch een leuk weetje, dat er een film dit een jaar eerder al deed.
Sanjuro - 8.5/10 (Akira Kurosawa, 1962)
Na meer dan een jaar wachten heb ik eindelijk het 'vervolg' op Yojimbo bekeken. Wat een film! Toshiro Mifune herneemt zijn rol als de naamloze goedwillige held, wiens oog voor gerechtigheid jammer genoeg gepaard gaat met heel wat geweld. Entertainment van de hoogste plank en minder belerend en filosofisch als andere films van Kurosawa. Sanjuro is absoluut de moeite en hoewel het aan te raden is om eerst Yojimbo te zien, moet het gezegd worden dat Sanjuro echt pakken beter is.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.