Time
Legacy Member
Se, jie (2007) - IMDb
Daarnet op Canvas geëindigd. Heel degelijke film, aanrader.
Daarnet op Canvas geëindigd. Heel degelijke film, aanrader.
Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (18)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Brick Top
Legacy Member
FreakyJP zei:
Ja, kut. En blijkbaar is die in sommige landen al uit op dvd/BR?
Soms vragen ze er gewoon om hé... Met Moon was het ook al van dat. Ok, dat zijn misschien niet de meest commerciële films maar toch 'commercieel genoeg' om een klein zaaltje te verdienen in de lokale utopolis/kinnepolis/whatever.
Hayrus
Legacy Member
Trainspotting
Met alle respect voor Boyle, maar dit is gewoon echt niet mijn soort film. Ik vond het nogal hectisch, bevat wel enkele leuke scènes, maar het merendeel heb ik echt moeite moeten doen om aandachtig te blijven. Ik vond het wel grappig dat de film een typisch 90's sfeertje uitstraalt (die London-scène
).
Met alle respect voor Boyle, maar dit is gewoon echt niet mijn soort film. Ik vond het nogal hectisch, bevat wel enkele leuke scènes, maar het merendeel heb ik echt moeite moeten doen om aandachtig te blijven. Ik vond het wel grappig dat de film een typisch 90's sfeertje uitstraalt (die London-scène
).nonkel wulle
Legacy Member
Trainspotting.
Die film wss al 7-8 keren gezien.
The Skulls 6.5/10
Die wou ik nog es zien, had toen ik nog wa kleiner was enkel het begin gezien en dat vond ik in den tijd best wel nice. Verwachtingen zijn echter niet waargemaakt.
Into The Blue 7/10
Verhaal is nog cava maar ze konden er zeker meer mee doen. Alba is de ster van de film.
The Other Guys 6/10
Nooit een fan geweest van Will Ferrell, ik haatte die zelfs. Maar om een of andere reden vond ik die geniaal in die film. Het is wel de slechtste film ooit van Mark Wahlberg (en z'n acteerprestatie ook) Verhaal vond ik niet echt speciaal.
Die film wss al 7-8 keren gezien.The Skulls 6.5/10
Die wou ik nog es zien, had toen ik nog wa kleiner was enkel het begin gezien en dat vond ik in den tijd best wel nice.
Verwachtingen zijn echter niet waargemaakt.Into The Blue 7/10
Verhaal is nog cava maar ze konden er zeker meer mee doen. Alba is de ster van de film.
The Other Guys 6/10
Nooit een fan geweest van Will Ferrell, ik haatte die zelfs. Maar om een of andere reden vond ik die geniaal in die film. Het is wel de slechtste film ooit van Mark Wahlberg (en z'n acteerprestatie ook) Verhaal vond ik niet echt speciaal.
PBR Streetgang
Legacy Member
Le Doulos - 9/10 (Jean-Pierre Melville, 1962)
Le Samouraï was erg goed, Un Flic was geweldig, maar Le Doulos is nog een stapje hoger als je het mij vraagt, en met deze film introduceert Melville zich tussen mijn lijstje van favoriete regisseurs. Le Doulos is een absoluut schitterende hommage aan Melville's en mijn favoriete genre/stijl in film: film noir. En Le Doulos is een van die zeldzame non-Amerikaanse films die zo perfect de idealen van film noir weet te omvatten. Hij is lekker duister en stijlvol gefilmd, heeft prachtige titel en de symmetrie van het allerlaatste beeld en het allereerste (het voorwoord) is werkelijk subliem. Jean-Paul Belmondo en Serge Reggiani spelen zeer goed en het is echt schitterend hoe het verhaal hen dichter en dichter bijeenbrengt. Schitterende Franse gangsterfilm die net als Du Rififi Chez Les Hommes meer te danken heeft aan Amerikaanse cinema dan iets anders, maar omdat hij geen rekening hoeft te houden met de Hays code kan Melville zich dingen permitteren die in Amerika (mits uitzondering) niet in een film zouden kunnen komen. Cool as they come.
Videodrome - 8.5/10 (David Cronenberg, 1983)
Het moet weeral eens benadrukt worden hoe Cronenberg een wonderbaarlijk vermogen heeft om zijn uiterst creatieve geest om te zetten in film. De ideeën achter Videodrome zijn, net als bij Crash en Naked Lunch, zo ziek en pervers, dat je niet zou denken dat het mogelijk is om daar een goede film van te maken. Maar met Videodrome weet hij goed genoeg wat hij aan het doen was. Deels een bizarre thriller-turned-horror film die zowel schokt als tevreden stelt, maar deels ook een geweldig geslaagde statement over de alombekende suggestie dat het expliciet tonen van seks en geweld op TV, en de massa-media in het algeneen, een overstimulatie van het individu zou veroorzaken en dus de kijkers zou aanzetten tot gewelddadig of seksueel onverantwoord gedrag. Videodrome is één grote hyperbool van deze stelling en toont ons de zogenaamd schadelijke effecten van die hyperstimulatie, waar de media als televisie en video als het ware een aanhangsel worden van het menselijke lichaam. Wat Cronenberg's uiteindelijke mening is, is mij nog niet geheel duidelijk. Daarvoor is de film net iets te bizar en ga ik Videodrome nog wat tijd geven - een eventuele tweede kijkbeurt. Maar wel is het evident dat Cronenberg het belachelijk vindt dat geweld niet expliciet getoond mag worden. Net als John Carpenter kan je hem niet meteen een aanhanger van de "less is more" stelling noemen: de body gore wordt met de nodige zorg behandeld en is zo goed geplaatst dat je niet anders kan dan het super badass te noemen.
Little Caesar - 7/10 (Mervyn LeRoy, 1931)
Na Scarface en The Public Enemy werd het hoog tijd dat ik nog eens een pre-Code gangster film bekeek, en hoewel ik hem niet even goed vond als de vorige twee, is Little Caesar nog steeds een terechte klassieker. Edward G. Robinson speelt de iconische gangster Rico, die helemaal onderaan de criminele ladder begint, en zich "langzamerhand" naar de top toe werkt. Zijn grootheidswaanzin is uiteraard ook hetgeen dat hem straft. Jammer genoeg wordt dit net niet subtiel genoeg getoond, maar wat overschiet is zeker een degelijk verhaal. Een aanrader, maar bekijk zeker eerst The Public Enemy of Scarface; zeer vergelijkbare films uit dezelfde periode die toch veel beter de test des tijds hebben doorstaan.
Seppuku - 8.5/10 (Masaki Kobayashi, 1962)
Een heel boeiende jidai-geki die, ondanks een net iets te lang uitgerokken 'second act', getuigt van waar meesterschap in het in beeld brengen van de sobere, stille en roerloze code van de samurai binnen de Japanse cultuur. Met alle respect voor deze zogenaamd eervolle code, toont Kobayashi ook de volledige absurditeit aan van wat de Japanners 'eervol' noemen. De film is bijzonder traag opgebouwd, wat de kijker lekker veel tijd gunt om alle hoekjes van het scherm te inspecteren en te beseffen hoe perfect alle composities zijn in deze film. De enige minpunten van de film liggen dan ook in zijn traagheid, maar de intense sleutelmomenten in het verhaal bezorgen een zeker opluchting van de beklijvende sfeer die de film zo goed weet op te bouwen. Masaki Kobayashi's stijl is er dus zeker een die ik kan appreciëren en ik hoop van harte dat zijn gendai-geki net even interessant zullen blijken.
The Parallax View - 7.5/10 (Alan J. Pakula, 1974)
Alan J. Pakula is duidelijk een cineast met een haast obsessieve interesse in corruptie. Klute, The Parallax View en All The President's Men zijn drie films die trachten samenzweringen en corruptie aan het licht te brengen; steeds meer en meer hooggegrepen, met All The President's Men als een hoogtepunt (en zeker ook een van de allerbeste thrillers ooit gemaakt). Maar The Parallaw View mag niet onderschat worden, zeker niet op vlak van cinematografie en mise-en-scene. Gordon Willis maakt hier meer dan duidelijk waar zijn bijnaam "Prince Of Darkness" vandaan komt. De helft van de beelden zijn waanzinnig onderbelicht, waardoor je je enkel een idee kan vormen over het beeld door de kleine oppervlakjes die wel belicht worden. Deze methode zou vermoeiend kunnen zijn voor de kijker, maar ik heb er serieus van genoten: net zoals bij The Godfather (vooral deel II) is dit een goede techniek om de onheilspellende sfeer op te boeuwen die nodig is voor de film. Maar de krachtigste beelden uit de film komen helemaal op het einde; net als bij Nashville komt de tragische, onvermijdelijke climax in een jingoistische omgeving waar de triomf van Amerikaanse politiek wordt gevierd. Een overdondering van rood, wit en blauw gepaard met de afloop van het verhaal toont de geweldig hypocriete aard van Uncle Sam. Oh, en Warren Beatty speelde ook nog goed.
Le Samouraï was erg goed, Un Flic was geweldig, maar Le Doulos is nog een stapje hoger als je het mij vraagt, en met deze film introduceert Melville zich tussen mijn lijstje van favoriete regisseurs. Le Doulos is een absoluut schitterende hommage aan Melville's en mijn favoriete genre/stijl in film: film noir. En Le Doulos is een van die zeldzame non-Amerikaanse films die zo perfect de idealen van film noir weet te omvatten. Hij is lekker duister en stijlvol gefilmd, heeft prachtige titel en de symmetrie van het allerlaatste beeld en het allereerste (het voorwoord) is werkelijk subliem. Jean-Paul Belmondo en Serge Reggiani spelen zeer goed en het is echt schitterend hoe het verhaal hen dichter en dichter bijeenbrengt. Schitterende Franse gangsterfilm die net als Du Rififi Chez Les Hommes meer te danken heeft aan Amerikaanse cinema dan iets anders, maar omdat hij geen rekening hoeft te houden met de Hays code kan Melville zich dingen permitteren die in Amerika (mits uitzondering) niet in een film zouden kunnen komen. Cool as they come.
Videodrome - 8.5/10 (David Cronenberg, 1983)
Het moet weeral eens benadrukt worden hoe Cronenberg een wonderbaarlijk vermogen heeft om zijn uiterst creatieve geest om te zetten in film. De ideeën achter Videodrome zijn, net als bij Crash en Naked Lunch, zo ziek en pervers, dat je niet zou denken dat het mogelijk is om daar een goede film van te maken. Maar met Videodrome weet hij goed genoeg wat hij aan het doen was. Deels een bizarre thriller-turned-horror film die zowel schokt als tevreden stelt, maar deels ook een geweldig geslaagde statement over de alombekende suggestie dat het expliciet tonen van seks en geweld op TV, en de massa-media in het algeneen, een overstimulatie van het individu zou veroorzaken en dus de kijkers zou aanzetten tot gewelddadig of seksueel onverantwoord gedrag. Videodrome is één grote hyperbool van deze stelling en toont ons de zogenaamd schadelijke effecten van die hyperstimulatie, waar de media als televisie en video als het ware een aanhangsel worden van het menselijke lichaam. Wat Cronenberg's uiteindelijke mening is, is mij nog niet geheel duidelijk. Daarvoor is de film net iets te bizar en ga ik Videodrome nog wat tijd geven - een eventuele tweede kijkbeurt. Maar wel is het evident dat Cronenberg het belachelijk vindt dat geweld niet expliciet getoond mag worden. Net als John Carpenter kan je hem niet meteen een aanhanger van de "less is more" stelling noemen: de body gore wordt met de nodige zorg behandeld en is zo goed geplaatst dat je niet anders kan dan het super badass te noemen.
Little Caesar - 7/10 (Mervyn LeRoy, 1931)
Na Scarface en The Public Enemy werd het hoog tijd dat ik nog eens een pre-Code gangster film bekeek, en hoewel ik hem niet even goed vond als de vorige twee, is Little Caesar nog steeds een terechte klassieker. Edward G. Robinson speelt de iconische gangster Rico, die helemaal onderaan de criminele ladder begint, en zich "langzamerhand" naar de top toe werkt. Zijn grootheidswaanzin is uiteraard ook hetgeen dat hem straft. Jammer genoeg wordt dit net niet subtiel genoeg getoond, maar wat overschiet is zeker een degelijk verhaal. Een aanrader, maar bekijk zeker eerst The Public Enemy of Scarface; zeer vergelijkbare films uit dezelfde periode die toch veel beter de test des tijds hebben doorstaan.
Seppuku - 8.5/10 (Masaki Kobayashi, 1962)
Een heel boeiende jidai-geki die, ondanks een net iets te lang uitgerokken 'second act', getuigt van waar meesterschap in het in beeld brengen van de sobere, stille en roerloze code van de samurai binnen de Japanse cultuur. Met alle respect voor deze zogenaamd eervolle code, toont Kobayashi ook de volledige absurditeit aan van wat de Japanners 'eervol' noemen. De film is bijzonder traag opgebouwd, wat de kijker lekker veel tijd gunt om alle hoekjes van het scherm te inspecteren en te beseffen hoe perfect alle composities zijn in deze film. De enige minpunten van de film liggen dan ook in zijn traagheid, maar de intense sleutelmomenten in het verhaal bezorgen een zeker opluchting van de beklijvende sfeer die de film zo goed weet op te bouwen. Masaki Kobayashi's stijl is er dus zeker een die ik kan appreciëren en ik hoop van harte dat zijn gendai-geki net even interessant zullen blijken.
The Parallax View - 7.5/10 (Alan J. Pakula, 1974)
Alan J. Pakula is duidelijk een cineast met een haast obsessieve interesse in corruptie. Klute, The Parallax View en All The President's Men zijn drie films die trachten samenzweringen en corruptie aan het licht te brengen; steeds meer en meer hooggegrepen, met All The President's Men als een hoogtepunt (en zeker ook een van de allerbeste thrillers ooit gemaakt). Maar The Parallaw View mag niet onderschat worden, zeker niet op vlak van cinematografie en mise-en-scene. Gordon Willis maakt hier meer dan duidelijk waar zijn bijnaam "Prince Of Darkness" vandaan komt. De helft van de beelden zijn waanzinnig onderbelicht, waardoor je je enkel een idee kan vormen over het beeld door de kleine oppervlakjes die wel belicht worden. Deze methode zou vermoeiend kunnen zijn voor de kijker, maar ik heb er serieus van genoten: net zoals bij The Godfather (vooral deel II) is dit een goede techniek om de onheilspellende sfeer op te boeuwen die nodig is voor de film. Maar de krachtigste beelden uit de film komen helemaal op het einde; net als bij Nashville komt de tragische, onvermijdelijke climax in een jingoistische omgeving waar de triomf van Amerikaanse politiek wordt gevierd. Een overdondering van rood, wit en blauw gepaard met de afloop van het verhaal toont de geweldig hypocriete aard van Uncle Sam. Oh, en Warren Beatty speelde ook nog goed.
bon_jovi
Legacy Member
kheb gisteren naar The Lincoln Lawyer (2011) gekeken maar toch nie echt iets voor mij zo'n 'rechtzaakfilms' 6/10
http://www.imdb.com/title/tt1189340/
http://www.imdb.com/title/tt1189340/
PBR Streetgang
Legacy Member
Ik heb de Criterion versie gezien, het essay dat erbij kwam is Harakiri: Kobayashi and History door Joan Mellen. Is dat die tekst die jij bedoelt? Zo niet, is die online te raadplegen?
Wat de noir-invloeden betreft... Ik herkende wel meteen de overeenkomsten in narratieve structuur: de flashbacks verteld door (verschillende) personages om het "echte" verhaal verder te zetten, en zeker ook het motief van de 'vengeace plot'. Ook heb je als thematiek in film noir heel vaak de onvermijdelijke post WWII situatie, die in Amerika getuigt van een algemene desillusie en het falen van de American Dream, maar in Japan (~Stray Dog) gekenmerkt wordt door de onmetelijke afrip veroozaakt door de atoombommen. Het hoofdpersonage uit Seppuku komt ook uit Hiroshima, als ik me niet vergis.
Wat verdere noir-invloeden zouden zijn in Seppuku, dat is me dan zeker voorbijgegaan... Ik zou dus erg graag dat essay willen lezen als dat verkrijgbaar is.
Wat de noir-invloeden betreft... Ik herkende wel meteen de overeenkomsten in narratieve structuur: de flashbacks verteld door (verschillende) personages om het "echte" verhaal verder te zetten, en zeker ook het motief van de 'vengeace plot'. Ook heb je als thematiek in film noir heel vaak de onvermijdelijke post WWII situatie, die in Amerika getuigt van een algemene desillusie en het falen van de American Dream, maar in Japan (~Stray Dog) gekenmerkt wordt door de onmetelijke afrip veroozaakt door de atoombommen. Het hoofdpersonage uit Seppuku komt ook uit Hiroshima, als ik me niet vergis.
Wat verdere noir-invloeden zouden zijn in Seppuku, dat is me dan zeker voorbijgegaan... Ik zou dus erg graag dat essay willen lezen als dat verkrijgbaar is.
Anal_Amoebe
Legacy Member
Een wat? Goed verhaal? Het verhaal rammelt zo hard en is zo vergezocht dat ze NA de aftiteling nog moeten laten zien wat er nu eigenlijk is gebeurdJoão zei:Vind ik stiekem één van mijn lievelingsfilms. Denise Richards, Kevin Bacon en nog een goed verhaal. Pure cult ook.
bon_jovi
Legacy Member
Vanishing on 7th Street (2010) - IMDb
Vanishing on 7th Street (2010)
Saaie film; zeker niet de moeite waard om te bekijken 5/10
Vanishing on 7th Street (2010)
Saaie film; zeker niet de moeite waard om te bekijken 5/10
bon_jovi
Legacy Member
Vanishing on 7th Street (2010) - IMDb
Vanishing on 7th Street (2010)
Saaie film; zeker niet de moeite waard om te bekijken 5/10
Vanishing on 7th Street (2010)
Saaie film; zeker niet de moeite waard om te bekijken 5/10
insomnia
Legacy Member
PBR Streetgang zei:
Nice, die staat hier ook nog op het programma aangezien ik voor de moment wat samurai films aan het kijken ben.
Trouwens als nog iemand aanraders heeft qua samurai films, laat maar komen.
even in een spoiler welke ik gezien heb en nog klaar staan heb:
gezien:
Seven Samurai
Throne of Blood
Ran
Yojimbo
Sanjuro
Rashomon
The Hidden Fortress (ik snap echt niet wat jij hier zo tegen hebt tommo)
The Sword of Doom
Ugetsu Monogatari
Kill Bill 1 & 2
13 Assassins
The Last Samurai
Sword of the Stranger (animatie)
Ninja Scroll (animatie)
Samurai Champloo (animatie serie)
Samurai X: Trust & Betrayal (animatie serie prequel)
te bekijken:
Seppuko/Harakiri
Kagemusha
The Twilight Samurai
Zatoichi (2003)
Seven Samurai
Throne of Blood
Ran
Yojimbo
Sanjuro
Rashomon
The Hidden Fortress (ik snap echt niet wat jij hier zo tegen hebt tommo)
The Sword of Doom
Ugetsu Monogatari
Kill Bill 1 & 2
13 Assassins
The Last Samurai
Sword of the Stranger (animatie)
Ninja Scroll (animatie)
Samurai Champloo (animatie serie)
Samurai X: Trust & Betrayal (animatie serie prequel)
te bekijken:
Seppuko/Harakiri
Kagemusha
The Twilight Samurai
Zatoichi (2003)
PBR Streetgang
Legacy Member
Ho ho, ik heb absoluut niets tegen The Hidden Fortress. Ik vind het gewoon op Sanshiro Sugata na de minst goede Kurosawa film die ik al gezien heb. De film is leuk en simpel, zowel op narratief, thematisch als technisch vlak. En gezien mijn voorname interesses in film wil dit helemaal niet zeggen dat de film daarom slecht is (mijn voorliefde voor Golden Age Hollywood etc...). Maar binnen het oeuvre van Kurosawa is die daarom gewoon niet zo interessant, en de film heeft voor mij niet veel te bieden. Het is dus niet omdat ik de film niet ophemel (en ik persoonlijk geen redenen zie om dat wel te doen) dat ik daarom de film niet goed vind. Wat ik 'tegen' die film heb, zoals jij het formuleert, is dat die niet goed genoeg is om tussen de awesome Kurosawa klassiekers te ranken. maw, ik ga enkel en alleen zagen over THF als die wordt beschouwd als evenwaardig aan Throne Of Blood of Rashomon ofzo.
Kwaidan is zeker ook aan te raden.
Kwaidan is zeker ook aan te raden.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.