Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (18)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
JimmyPatterson
Legacy Member
The Thing (1982)
Totaal anders dan de originele film. Alhoewel deze de roman beter volgt. De gore effecten zijn echt wel goed gedaan en tonen nogmaals aan dat CGI voor niks nodig is
Het gevoel van paranoia vond ik ook erg goed (beetje zoals bij The invasion of the body snatchers behalve dat ze hier niet weten wie 'mens' is en wie 'the thing').
I liked it
Alhoewel ik moeilijk kan beslissen welke ik nu beter vind. Maar het is, zoals PBR Streetgang zei, een zeer sterke remake
Totaal anders dan de originele film. Alhoewel deze de roman beter volgt. De gore effecten zijn echt wel goed gedaan en tonen nogmaals aan dat CGI voor niks nodig is
Het gevoel van paranoia vond ik ook erg goed (beetje zoals bij The invasion of the body snatchers behalve dat ze hier niet weten wie 'mens' is en wie 'the thing').I liked it
Alhoewel ik moeilijk kan beslissen welke ik nu beter vind. Maar het is, zoals PBR Streetgang zei, een zeer sterke remakeRicky Roma
Legacy Member
Jonathan zei:What is the average length of a movie
Uw film zou dus pal op het gemiddelde zitten en bijlange niet lang duren ...
Is toch iets te lang vind ik. Ik heb niks tegen lange films, integendeel, maar veel films moeten tegenwoordig aan kwaliteit inboeten omdat de speelduur te lang is (ook al is het maar 10 minuten). Nuja, zelfs in het comedy genre zitten ze tegenwoordig al te overdrijven. Judd Apatow anyone? Die kerel zijn films duren bijna allemaal over de 2 uur. Funny People zelfs 146 minuten, gtfo. In zo een genre kan dat nooit in uw voordeel spelen, toch niet in deze tijd.
Ik vind het ook verbazingwekkend dat films zoals Transformers, Pirates en Harry Potter zoveel geld binnenrijven met de speelduur die ze hebben. Ge verwacht niet dat die doelgroep daar het concentratievermogen voor heeft
FreakyJP
Legacy Member
Ja weet het, ik had er graag bij willen zijn. Misschien volgend jaar. A Zed & Two Nought heb ik wel al gezien
En Sayat Nova is eigenlijk een reeks van tableaux vivants, in dat opzicht vond ik die statische camera niet storend. Maar bekijk anders eens Shadows of Forgotten Ancestors van Paradzhanov, daarin hanteert hij een veel meer bewegende camera. En Sayat Nova was voor mij een interessante ervaring, maar ik miste echt teveel kennis rond de cultuur voor die film. Dit is ook minder bij Shadows of Forgotten Ancestors.
Oh en Dovzhenko was de leermeester van Paradzanov en figuurlijk ook van Tarkovsky (die dan weer de mentor was van Sokurov), één pot nat eigenlijk. En een oh zo zalige pot
En Sayat Nova is eigenlijk een reeks van tableaux vivants, in dat opzicht vond ik die statische camera niet storend. Maar bekijk anders eens Shadows of Forgotten Ancestors van Paradzhanov, daarin hanteert hij een veel meer bewegende camera. En Sayat Nova was voor mij een interessante ervaring, maar ik miste echt teveel kennis rond de cultuur voor die film. Dit is ook minder bij Shadows of Forgotten Ancestors.
Oh en Dovzhenko was de leermeester van Paradzanov en figuurlijk ook van Tarkovsky (die dan weer de mentor was van Sokurov), één pot nat eigenlijk. En een oh zo zalige pot
PBR Streetgang
Legacy Member
Shadows Of Forgotten Ancestors zag er idd beter uit, in de lezing hebben we enkele stills daarvan te zien gekregen.
Ik ga binnenkort de rest van Dovzhenko's trilogie bekijken. Jammer wel dat dit niet op 35mm gaat zijn. Ik heb in die week toch wel zeker een goeie dertig films op mijn to-watch lijst mogen toevoegen...
Wat vond jij eigenlijk van A Zed & Two Noughts? En welke andere Greenaways heb je ook al gezien buiten The Cook...?
Ik ga binnenkort de rest van Dovzhenko's trilogie bekijken. Jammer wel dat dit niet op 35mm gaat zijn. Ik heb in die week toch wel zeker een goeie dertig films op mijn to-watch lijst mogen toevoegen...
Wat vond jij eigenlijk van A Zed & Two Noughts? En welke andere Greenaways heb je ook al gezien buiten The Cook...?
falafel
Legacy Member
Ik vond het middendeel iets te zwak en langdradig om dit echt een meesterwerk te noemen (stak een beetje af tegen het eerste en derde deel die inderdaad fantastische stukken hadden). Ik kijk wel uit naar De Aarde.PBR Streetgang zei:
Ik vond ontegensprekelijk The Magnificent Ambersons dé film van het filmcollege (daar meteen aan toevoegend dat er misschien iets te weinig films van dat niveau aan bod zijn gekomen (en ik ook wel wat films heb gemist)).
PBR Streetgang
Legacy Member
Ambersons is inderdaad een schitterende film. Maar ik had die al gezien en vond het niet nodig om die nog te raten... The Killers, All About Eve, Wagon Master en Pather Panchali krijgen van mij ook allemaal dikke vette negens. Love 'em all. Maar naar 't schijnt waren de subs bij Pather Panchali weeral hella crappy? Dat was de enige film die ik niet heb meegekeken.
insomnia
Legacy Member
PBR Streetgang zei:
Ningen no Joken heb ik vorige week gezien (op 1 dag). Kobayashi is een genie imo, Seppuku, Samurai Rebellion en Ningen heb ik gezien en stuk voor stuk geniaal bevonden. K(w)aidan staat nog op het programma, ik vraag me af wat nog de moeite is daarna.
falafel
Legacy Member
De helft werd daar niet ondertiteld... . Voor de rest een heel erg goede film (alleen leek hij nogal lang te duren - maar dat wijt ik aan de vermoeidheid). Vooral het naturalistische element vond ik geweldig (hoe sterk zijn de eerste drie kwartier van Louisiana Story trouwens niet? Zo jammer van die mindere laatste +-20 minuten). Wagon Master vond ik een goede western maar de klassieke western spreekt mij voorlopig niet zo enorm aan (+ stagecoach vond ik beter). The Killers was ook vrij goed (vooral de hele intro, je weet wel tot waar, de heist-scène en de boksscènes) maar ik had er denk ik iets meer van verwacht (flashback-narration wordt hier ook overused imo). Je begint naar mijn mening nogal snel door al die film noirs te kijken (verhaaltechnisch gezien dan). Ik wil daarmee zeggen dat je nogal moet zoeken naar elementen die een bepaalde film noir er doen uitsteken, en hier vond ik iets te weinig terug. All About Eve was inderdaad top!
Blanco
Legacy Member
Le cercle rouge (1970)
Interessante story, koel grauw sfeertje, vrij traag opgebouwd (voor sommigen misschien langdradig) maar wel sfeervol en verzorgd camerawerk. Vooral de halfuur durende diamantenroof is een heel knap stukje cinema. Minitieus gefilmd, bloedstollend spannend en dat zonder dialoog of één noot muziek.
Wat mij trouwens opviel was dat er een aantal scenes inzitten die dunnetjes overgedaan werden in andere misdaadfilms...
8/10
Franse klassieker met Alain Delon, Bourvil, Yves Montand,... leuk om die nog eens terug te zien.
Interessante story, koel grauw sfeertje, vrij traag opgebouwd (voor sommigen misschien langdradig) maar wel sfeervol en verzorgd camerawerk. Vooral de halfuur durende diamantenroof is een heel knap stukje cinema. Minitieus gefilmd, bloedstollend spannend en dat zonder dialoog of één noot muziek.
Wat mij trouwens opviel was dat er een aantal scenes inzitten die dunnetjes overgedaan werden in andere misdaadfilms...
8/10
Calcifer
Legacy Member
Blow Out - De Palma
Een van De Palma's vroege thrillers met Travolta in de hoofdrol. Zwierige regie, opvallend kleurgebruik, ... maar de suspense laat te wensen over en er wordt niet door iedereen even sterk geacteerd. Al bij al één van zijn zwakkere momenten, zeker in vergelijking met veel straffere hitchcockiaanse momenten als Dressed to kill en Body Double. Toch leuk vertier en een jonge Travolta is altijd leuk om bezig te zien.
6/10
Een van De Palma's vroege thrillers met Travolta in de hoofdrol. Zwierige regie, opvallend kleurgebruik, ... maar de suspense laat te wensen over en er wordt niet door iedereen even sterk geacteerd. Al bij al één van zijn zwakkere momenten, zeker in vergelijking met veel straffere hitchcockiaanse momenten als Dressed to kill en Body Double. Toch leuk vertier en een jonge Travolta is altijd leuk om bezig te zien.
6/10
Blanco
Legacy Member
Love honour & obey (2000)
Britse gangsterkomedie , maar wel een beetje een rare...
Het gaat over een postbode die zich inlijft in een Londense bende. De baas doet zich voor als nen badass (zingt wel karaoke, lol) maar zijn soldaten gedragen zich als een stel losgeslagen pubers zonder enige discipline
Uiteindelijk is de postbode de enige die zijn "werk" nog serieus opneemt, Hij besluit dan ook zijn eigen slag te slaan, met een bendeoorlog tot gevolg. Low budget film, dat zie je vooral aan de editing, die is echt een ramp. Het acteren en de dialogen vallen nog goed mee. zo van die typisch smalltalkdialogen (over impotentie, spicing up your sexlife enzo...) die ver afstaan van hetgene waar ze op dat moment mee bezig zijn. (ne wanbetaler ineenrammen) De grappen zijn best wel hilarisch maar er zit weinig lijn in het verhaal, veel irreële wtf momenten.
Er zat veel meer in vond ik, dit had echt een goeie film kunnen zijn, moest er een andere editor achter de knopjes gezeten... Hij borduurt wat voort op de formule van lock stock & consoorten, maar slaagt er belange niet in om dat niveau te bereiken, laat staan de editing.
In de cast zit oa. Jude Law die in de film ook Jude heet.
6/10 (vooral voor de jokes)
Britse gangsterkomedie , maar wel een beetje een rare...
Het gaat over een postbode die zich inlijft in een Londense bende. De baas doet zich voor als nen badass (zingt wel karaoke, lol) maar zijn soldaten gedragen zich als een stel losgeslagen pubers zonder enige discipline
Uiteindelijk is de postbode de enige die zijn "werk" nog serieus opneemt, Hij besluit dan ook zijn eigen slag te slaan, met een bendeoorlog tot gevolg. Low budget film, dat zie je vooral aan de editing, die is echt een ramp. Het acteren en de dialogen vallen nog goed mee. zo van die typisch smalltalkdialogen (over impotentie, spicing up your sexlife enzo...) die ver afstaan van hetgene waar ze op dat moment mee bezig zijn. (ne wanbetaler ineenrammen) De grappen zijn best wel hilarisch maar er zit weinig lijn in het verhaal, veel irreële wtf momenten.
Er zat veel meer in vond ik, dit had echt een goeie film kunnen zijn, moest er een andere editor achter de knopjes gezeten... Hij borduurt wat voort op de formule van lock stock & consoorten, maar slaagt er belange niet in om dat niveau te bereiken, laat staan de editing.
In de cast zit oa. Jude Law die in de film ook Jude heet.
6/10 (vooral voor de jokes)
PBR Streetgang
Legacy Member
Monkey Business - 7/10 (Norman McLeod, 1931)
De gebroeders Marx hebben een hele reputatie die al meer dan tachtig jaar meegaat, en hoewel veel van de humor zeer verouderd is in deze film, is het zeker wel duidelijk dat de komedie van de Marx Brothers een ongelooflijke impact heeft gehad. De komst van geluidscinema biedt hen mogelijkheden die voordien onmogelijk waren in films en meteen met de komst van geluid zijn de Marx Brothers aanwezig met hun taalgrapjes en hun muzikale talenten. Uiteraard is er in de traditie van de stille cinema nog een serieus aandeel aan slapstick in hun humor en omdat dit zo vroeg na de komst van geluid is, blijft de camera ook zeer statisch. Maar ik hoop dat in verdere jaren hun komedie positief zal evolueren.
Little Fugitive - 7.5/10 (Ron Ashley, Ruth Orkin & Morris Engel; 1953)
Een van Amerika's vroegste films uit de independent cinema movement. Het studiosysteem begint wat te falen en meteen al na 1950 beginnen films door de gaten van het uiteenvallende systeem te glippen. Little Fugitive is een film over een kleine jongen die denkt dat zijn broer dood is en op zijn eentje naar Coney Island vertrekt om zijn wensen te vervullen van op een paard te rijden. Het is een belachelijk simpel verhaal, maar de non-professionele aanpak die meer doet terugdenken aan De Sica dan iemand anders, maakt de film heel interessant om naar te kijken. In de stukken die niet meteen bijdragen tot het narratief zijn er enkele prachtige shots van Coney Island te zien en de schoonheid van dit kleine eenzaam jingetje tegen die drukke New York achtergrond komt absoluut tot zijn recht. Deze film is dus onmisbaar voor zij die geïnteresseerd zijn in independent cinema; vijf jaar voor John Cassavetes werd er al dit gemaakt. Zeker de moeite.
Zombi 2, aka Zombie - 7.5/10 (Lucio Fulci, 1979)
Eindelijk een film van Fulci die mij heeft kunnen bekoren. Ik kan niet zeggen dat ik nu een fan ben geworden, want de film was zeker en vast niet goed genoeg daarvoor, maar net zoals bij The Beyond waren er scenes in deze film die echt wel heel goed waren. 'Goed' is uiteraard veel gezegd, want Lucio Fulci is echt bijzonder slecht en het dialoog en acteerwerk was bij het slechtste dat ik al gezien heb in een van zijn films. Maar de gore-momenten waren heel leuk en er werd niet tegen mij gelogen wanneer gezegd werd dat er in een scene een zombie tegen een haai vecht. Plezant voor de fans van dit soort gory horror, maar verwacht geen goede film want dat is die absoluut niet. Verwacht gewoon om het kwartier een beetje actie, beetje bloed en af en toe ook titties.
De gebroeders Marx hebben een hele reputatie die al meer dan tachtig jaar meegaat, en hoewel veel van de humor zeer verouderd is in deze film, is het zeker wel duidelijk dat de komedie van de Marx Brothers een ongelooflijke impact heeft gehad. De komst van geluidscinema biedt hen mogelijkheden die voordien onmogelijk waren in films en meteen met de komst van geluid zijn de Marx Brothers aanwezig met hun taalgrapjes en hun muzikale talenten. Uiteraard is er in de traditie van de stille cinema nog een serieus aandeel aan slapstick in hun humor en omdat dit zo vroeg na de komst van geluid is, blijft de camera ook zeer statisch. Maar ik hoop dat in verdere jaren hun komedie positief zal evolueren.
Little Fugitive - 7.5/10 (Ron Ashley, Ruth Orkin & Morris Engel; 1953)
Een van Amerika's vroegste films uit de independent cinema movement. Het studiosysteem begint wat te falen en meteen al na 1950 beginnen films door de gaten van het uiteenvallende systeem te glippen. Little Fugitive is een film over een kleine jongen die denkt dat zijn broer dood is en op zijn eentje naar Coney Island vertrekt om zijn wensen te vervullen van op een paard te rijden. Het is een belachelijk simpel verhaal, maar de non-professionele aanpak die meer doet terugdenken aan De Sica dan iemand anders, maakt de film heel interessant om naar te kijken. In de stukken die niet meteen bijdragen tot het narratief zijn er enkele prachtige shots van Coney Island te zien en de schoonheid van dit kleine eenzaam jingetje tegen die drukke New York achtergrond komt absoluut tot zijn recht. Deze film is dus onmisbaar voor zij die geïnteresseerd zijn in independent cinema; vijf jaar voor John Cassavetes werd er al dit gemaakt. Zeker de moeite.
Zombi 2, aka Zombie - 7.5/10 (Lucio Fulci, 1979)
Eindelijk een film van Fulci die mij heeft kunnen bekoren. Ik kan niet zeggen dat ik nu een fan ben geworden, want de film was zeker en vast niet goed genoeg daarvoor, maar net zoals bij The Beyond waren er scenes in deze film die echt wel heel goed waren. 'Goed' is uiteraard veel gezegd, want Lucio Fulci is echt bijzonder slecht en het dialoog en acteerwerk was bij het slechtste dat ik al gezien heb in een van zijn films. Maar de gore-momenten waren heel leuk en er werd niet tegen mij gelogen wanneer gezegd werd dat er in een scene een zombie tegen een haai vecht. Plezant voor de fans van dit soort gory horror, maar verwacht geen goede film want dat is die absoluut niet. Verwacht gewoon om het kwartier een beetje actie, beetje bloed en af en toe ook titties.
boogje
Legacy Member
Django (Sergio Corbucci, 1966)
Django is een western op steroïden. Het hoofdpersonage heeft de nodige charisma voor een westernheld. Het is geen Clint Eastwood, maar hij staat stevig in zijn schoenen als de stoere macho die zich een weg knalt door horden vijanden met een volautomatisch machinegeweer. Django is genieten van begin tot eind, toegegeven. Het verhaal is bagger, de thema's en dergelijke zijn clichématig en oppervlakkig, maar stoer is het wel. De cinematografie is meer dan behoorlijk en de montage is lekker snel. Django krijgt de vrouwen, verslaat de slechteriken en zoekt doorheen heel de film naar wraak voor de dood van zijn vrouw. Het is een schot in de roos op het vlak van entertainment, en het achterliggend thema van wraak en het emotioneel lijden van het hoofdpersonage zorgt voor die extra touch dat de film naar een iets hoger niveau doet tillen. Het hoofdpersonage krijgt een beetje diepgang, waardoor de zoektocht naar wraak ook de kijker betrekt. Een geslaagde actiefilm in een western-jasje zou je kunnen zeggen, met een donker kantje. Wat wel enorm cheesy en haast grappig is aan deze spaghettiwestern, is de soundtrack: een Amerikaans popnummer zou je bijna kunnen zeggen, met lyrics die gaan over Django zelf. Dat geeft de film wel dat goedkope en 'foute', iets wat je wel mag verwachten vind ik. Django is geen klassieker, het is niet echt goed geschreven of geacteerd, maar het is een goed uitgevoerde western dat entertainend is. Mooi zo.
6.5/10
The Servant (Joseph Losey, 1963)
Een geweldige film. Het is een beklijvende film zoals ik die graag zie: in kleine ruimtes, met goede dialogen en het cameraspel versterkt steeds die gevoelens van beklijvendheid en op één of andere manier wordt The Servant een psychologische thriller of horror naarmate de film vordert. Zoals al reeds vermeld: camerawerk is puik, niets op aan te merken. Acteerprestaties: geniaal. De echte ster van deze film zijn echter die uitstekend geschreven dialogen. Deze film doet me in dat opzicht heel hard denken aan Who's Afraid Of Virginia Woolf? (Mike Nichols, 1966) De personages zitten figuurlijk steeds verstrengeld in een gevecht, namelijk om macht. Wie heeft macht over wie: 'the servant' of zijn meester? Geen zwaarden, geweren, maar woorden zijn de wapens voor beide partijen. Een steekspel van begin tot eind, net zoals de eerder vermelde film van Nichols. The Servant begint als een luchtige film maar eindigt als een realistische nachtmerrie en dit wordt zo goed gebracht, gefilmd en geschreven zodat deze film van Losey nog lang zal nazinderen.
8,5/10
Gun Crazy (aka: Deadly Is The Female) (Joseph H. Lewis, 1950)
Een klassieke en goede film noir. Ik ben enorm blij dat deze prent compromisloos is: van begin tot eind is Gun Crazy een vrij donkere, zwarte prent (uiteraard op een letterlijke, maar ik bedoel vooral op een figuurlijke manier). Wat start als een soort van Bonny & Clyde-achtig avontuur tussen twee geliefden eindigt...desastreus. Wat me vooral aantrok in Gun Crazy is dat het hoofdpersonage een persoonlijk trauma heeft, en dat is iets wat ik in sommige film noirs mis. Het hoofdpersonage is een gangster, maar verkeert in de onmogelijkheid om iemand zijn of haar leven te ontnemen: hij doodt niet. Zijn geliefde en partner in de misdaad daarentegen kent geen genade met haar gijzelaars en zo begint een persoonlijke strijd voor de protagonist die heel de film bepaalt maar dat niet zo expliciet (of alleszins niet té expliciet en 'in your face') wordt weergegeven. Het is dat morele aspect dat Gun Crazy interessant maakt, naast een entertainend kat-en-muis-spel tussen de autoriteiten en het beruchte koppel. De film sleurt je mee in het verhaal van slechte mensen en je begint sympathie te krijgen voor de twee hoofdpersonages, je begint er voor te supporteren. Het is altijd bewonderenswaardig en leuk wanneer een film in staat is om dat te doen. Echter, zoals het een goede noir betaamt is er een draaikolk van miserie en misstappen die men begaat waardoor de situatie hopelozer wordt met de minuut. There's no way out of this, dat is zeker. Het einde laat je achter met een wrange nasmaak, zoals het hoort!
7,5/10
Nu moet ik weg, maar deze avond review ik nog:
The Set-Up (Robert Wise, 1949)
Le petit soldat (Jean-Luc Godard, 1963)
Brute Force (Jules Dassin, 1947)
Thieves' Highway (Jules Dassin, 1949)
Hiroshima mon amour (Alain Resnais, 1959)
Django is een western op steroïden. Het hoofdpersonage heeft de nodige charisma voor een westernheld. Het is geen Clint Eastwood, maar hij staat stevig in zijn schoenen als de stoere macho die zich een weg knalt door horden vijanden met een volautomatisch machinegeweer. Django is genieten van begin tot eind, toegegeven. Het verhaal is bagger, de thema's en dergelijke zijn clichématig en oppervlakkig, maar stoer is het wel. De cinematografie is meer dan behoorlijk en de montage is lekker snel. Django krijgt de vrouwen, verslaat de slechteriken en zoekt doorheen heel de film naar wraak voor de dood van zijn vrouw. Het is een schot in de roos op het vlak van entertainment, en het achterliggend thema van wraak en het emotioneel lijden van het hoofdpersonage zorgt voor die extra touch dat de film naar een iets hoger niveau doet tillen. Het hoofdpersonage krijgt een beetje diepgang, waardoor de zoektocht naar wraak ook de kijker betrekt. Een geslaagde actiefilm in een western-jasje zou je kunnen zeggen, met een donker kantje. Wat wel enorm cheesy en haast grappig is aan deze spaghettiwestern, is de soundtrack: een Amerikaans popnummer zou je bijna kunnen zeggen, met lyrics die gaan over Django zelf. Dat geeft de film wel dat goedkope en 'foute', iets wat je wel mag verwachten vind ik. Django is geen klassieker, het is niet echt goed geschreven of geacteerd, maar het is een goed uitgevoerde western dat entertainend is. Mooi zo.
6.5/10
The Servant (Joseph Losey, 1963)
Een geweldige film. Het is een beklijvende film zoals ik die graag zie: in kleine ruimtes, met goede dialogen en het cameraspel versterkt steeds die gevoelens van beklijvendheid en op één of andere manier wordt The Servant een psychologische thriller of horror naarmate de film vordert. Zoals al reeds vermeld: camerawerk is puik, niets op aan te merken. Acteerprestaties: geniaal. De echte ster van deze film zijn echter die uitstekend geschreven dialogen. Deze film doet me in dat opzicht heel hard denken aan Who's Afraid Of Virginia Woolf? (Mike Nichols, 1966) De personages zitten figuurlijk steeds verstrengeld in een gevecht, namelijk om macht. Wie heeft macht over wie: 'the servant' of zijn meester? Geen zwaarden, geweren, maar woorden zijn de wapens voor beide partijen. Een steekspel van begin tot eind, net zoals de eerder vermelde film van Nichols. The Servant begint als een luchtige film maar eindigt als een realistische nachtmerrie en dit wordt zo goed gebracht, gefilmd en geschreven zodat deze film van Losey nog lang zal nazinderen.
8,5/10
Gun Crazy (aka: Deadly Is The Female) (Joseph H. Lewis, 1950)
Een klassieke en goede film noir. Ik ben enorm blij dat deze prent compromisloos is: van begin tot eind is Gun Crazy een vrij donkere, zwarte prent (uiteraard op een letterlijke, maar ik bedoel vooral op een figuurlijke manier). Wat start als een soort van Bonny & Clyde-achtig avontuur tussen twee geliefden eindigt...desastreus. Wat me vooral aantrok in Gun Crazy is dat het hoofdpersonage een persoonlijk trauma heeft, en dat is iets wat ik in sommige film noirs mis. Het hoofdpersonage is een gangster, maar verkeert in de onmogelijkheid om iemand zijn of haar leven te ontnemen: hij doodt niet. Zijn geliefde en partner in de misdaad daarentegen kent geen genade met haar gijzelaars en zo begint een persoonlijke strijd voor de protagonist die heel de film bepaalt maar dat niet zo expliciet (of alleszins niet té expliciet en 'in your face') wordt weergegeven. Het is dat morele aspect dat Gun Crazy interessant maakt, naast een entertainend kat-en-muis-spel tussen de autoriteiten en het beruchte koppel. De film sleurt je mee in het verhaal van slechte mensen en je begint sympathie te krijgen voor de twee hoofdpersonages, je begint er voor te supporteren. Het is altijd bewonderenswaardig en leuk wanneer een film in staat is om dat te doen. Echter, zoals het een goede noir betaamt is er een draaikolk van miserie en misstappen die men begaat waardoor de situatie hopelozer wordt met de minuut. There's no way out of this, dat is zeker. Het einde laat je achter met een wrange nasmaak, zoals het hoort!
7,5/10
Nu moet ik weg, maar deze avond review ik nog:
The Set-Up (Robert Wise, 1949)
Le petit soldat (Jean-Luc Godard, 1963)
Brute Force (Jules Dassin, 1947)
Thieves' Highway (Jules Dassin, 1949)
Hiroshima mon amour (Alain Resnais, 1959)
PBR Streetgang
Legacy Member
Yay voor The Servant 
Ik denk dat ik bijna volledig met je akkoord ben. De link met WAOVW? is zeker goed gezien, beiden halen ook hun mosterd uit het theater. Woolf is een verfilming van een theaterstuk terwijl de scenarist van The Servant een befaamd theaterschrijver is. De kwaliteit van het dialoog en de interactie tussen de personages is in beide films fenomenaal. Allen vind ik Woolf op elk vlak beter. Maar The Servant is een serieus ondergewaardeerd meesterwerk. Blij dat je hem goed vond!
Ben ook benieuwd naar je review van Hiroshima Mon Amour... Vond die zelf echt niet zo tof.
Ik denk dat ik bijna volledig met je akkoord ben. De link met WAOVW? is zeker goed gezien, beiden halen ook hun mosterd uit het theater. Woolf is een verfilming van een theaterstuk terwijl de scenarist van The Servant een befaamd theaterschrijver is. De kwaliteit van het dialoog en de interactie tussen de personages is in beide films fenomenaal. Allen vind ik Woolf op elk vlak beter. Maar The Servant is een serieus ondergewaardeerd meesterwerk. Blij dat je hem goed vond!
Ben ook benieuwd naar je review van Hiroshima Mon Amour... Vond die zelf echt niet zo tof.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.