Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (18)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
³.
PBR Streetgang
Legacy Member
Riot In Cell Block 11 - 6/10 (Don Siegel, 1954)
Leuke actiefilm van een een capabel filmmaker, maar jammer genoeg mankeert deze film heel wat elementen om echt heel goed te zijn. Riot geeft enkele aanleidingen naar een serieuze climax die er jammer genoeg nooit komt. Dat terzijde gelaten zijn de hoogtepunten van de rellen goed in beeld gebracht en komt het punt van de film wel zeker over. Kon beter met wat extra scenes en beter uitgewerkt dialoog, dus een re-watch komt hier zeker nooit van.
The Man With The Golden Arm - 7/10 (Otto Preminger, 1955)
Een zeer degelijke film over een jongeman die na het afkicken van een heroine-verslaving een carrière als big band drummer wil beginnen. Alleen maakt hij de grote fout om terug te keren naar het milieu waarin hij opgroeide. Frank Sinatra speelt zijn rol vrij goed en de ondersteunende cast deed het ook fijn. Bij de sterkste punten van de film moet zeker de muziek van Elmer Bernstein worden vermeld. Die kerel kan echt een serieus energieke score schrijven en The Man With The Golden Arm is er een voorbeeld van. Wat diepgang in het verhaal en een iets minder triviale benadering van het afkicken van heroine had geen kwaad gedaan, maar met deze film toont Preminger weer dat hij een uiterst competent filmmaker is.
Manos: The Hands Of Fate - 2/10 (Harold P. Warren, 1966)
uh... confused?
When Willie Comes Marching Home - 6.5/10 (John Ford, 1950)
Mijn vermoeden dat Ford's oorlogsfilms doorgaans niet even interessant zijn als zijn drama's en zin westerns wordt hier deels bevestigd. When Willie Comes Marching Home wou ik al lang zien, al voordat ik wist wie John Ford was, omdat die een ironische vermelding krijgt in M*A*S*H als "The biggest parade of laughs of World War II. All the love, laughs and escapades of the Willies who came marching home!". Dit vond ik al grappig genoeg om de film eens te zien. Maar hij is echt niet even goed als wat ik gewoon ben van Ford. Ik moet nog heel wat van zijn oorlogsfilms zien en ik hoop van harte dat er nog wat goeds tussen zit, maar WWCMH was geen schitterende film. Leuk, maar niet veel meer dan dat.
Horse Feathers - 6.5/10 (Norman McLeod, 1932)
Deze vroege Marx Brothers film was al wat zwakker dan Monkey Business, maar de momenten van serieuze kwaliteit in deze film hebben me wel luidop doen lachen. Niet alle humor heeft de tand des tijds doorstaan, jammer genoeg. Maar de muziek van Chico en Harpo is wonderbaarlijk om te beluisteren en hun spel bekijken is al een komische ervaring op zich. Next up: Duck Soup!
Woman In The Dunes - 8.5/10 (Hiroshi Teshigahara, 1964)
Eerst en vooral wou ik wijzen op het feit dat Tony Rayns deze film Woman Of The Dunes noemde (in plaats van Woman In The Dunes) in de commentary track van Teshigahara's Pitfall. Ik weet niet waarom de officiële Engelstalige titel niet zo is, want die is echt beter passend bij de film. Dit is dus een uitstekende film over een man die in een duinenlandschap op zoek gaat naar insecten, maar uiteindelijk gevangen geraakt in een klein hutje onder een gigantische duin. De film brengt de onschatbare kracht van de natuur in beeld en is tegelijkertijd een allegorie voor de zinloze activiteiten van zo veel mensen die hard werken en er weinig tot geen voldoening uit halen en er zeker niet voor beloond worden. Teshigahara is zeker een regisseur van wie ik films ga blijven kiojken!
Leuke actiefilm van een een capabel filmmaker, maar jammer genoeg mankeert deze film heel wat elementen om echt heel goed te zijn. Riot geeft enkele aanleidingen naar een serieuze climax die er jammer genoeg nooit komt. Dat terzijde gelaten zijn de hoogtepunten van de rellen goed in beeld gebracht en komt het punt van de film wel zeker over. Kon beter met wat extra scenes en beter uitgewerkt dialoog, dus een re-watch komt hier zeker nooit van.
The Man With The Golden Arm - 7/10 (Otto Preminger, 1955)
Een zeer degelijke film over een jongeman die na het afkicken van een heroine-verslaving een carrière als big band drummer wil beginnen. Alleen maakt hij de grote fout om terug te keren naar het milieu waarin hij opgroeide. Frank Sinatra speelt zijn rol vrij goed en de ondersteunende cast deed het ook fijn. Bij de sterkste punten van de film moet zeker de muziek van Elmer Bernstein worden vermeld. Die kerel kan echt een serieus energieke score schrijven en The Man With The Golden Arm is er een voorbeeld van. Wat diepgang in het verhaal en een iets minder triviale benadering van het afkicken van heroine had geen kwaad gedaan, maar met deze film toont Preminger weer dat hij een uiterst competent filmmaker is.
Manos: The Hands Of Fate - 2/10 (Harold P. Warren, 1966)
uh... confused?
When Willie Comes Marching Home - 6.5/10 (John Ford, 1950)
Mijn vermoeden dat Ford's oorlogsfilms doorgaans niet even interessant zijn als zijn drama's en zin westerns wordt hier deels bevestigd. When Willie Comes Marching Home wou ik al lang zien, al voordat ik wist wie John Ford was, omdat die een ironische vermelding krijgt in M*A*S*H als "The biggest parade of laughs of World War II. All the love, laughs and escapades of the Willies who came marching home!". Dit vond ik al grappig genoeg om de film eens te zien. Maar hij is echt niet even goed als wat ik gewoon ben van Ford. Ik moet nog heel wat van zijn oorlogsfilms zien en ik hoop van harte dat er nog wat goeds tussen zit, maar WWCMH was geen schitterende film. Leuk, maar niet veel meer dan dat.
Horse Feathers - 6.5/10 (Norman McLeod, 1932)
Deze vroege Marx Brothers film was al wat zwakker dan Monkey Business, maar de momenten van serieuze kwaliteit in deze film hebben me wel luidop doen lachen. Niet alle humor heeft de tand des tijds doorstaan, jammer genoeg. Maar de muziek van Chico en Harpo is wonderbaarlijk om te beluisteren en hun spel bekijken is al een komische ervaring op zich. Next up: Duck Soup!
Woman In The Dunes - 8.5/10 (Hiroshi Teshigahara, 1964)
Eerst en vooral wou ik wijzen op het feit dat Tony Rayns deze film Woman Of The Dunes noemde (in plaats van Woman In The Dunes) in de commentary track van Teshigahara's Pitfall. Ik weet niet waarom de officiële Engelstalige titel niet zo is, want die is echt beter passend bij de film. Dit is dus een uitstekende film over een man die in een duinenlandschap op zoek gaat naar insecten, maar uiteindelijk gevangen geraakt in een klein hutje onder een gigantische duin. De film brengt de onschatbare kracht van de natuur in beeld en is tegelijkertijd een allegorie voor de zinloze activiteiten van zo veel mensen die hard werken en er weinig tot geen voldoening uit halen en er zeker niet voor beloond worden. Teshigahara is zeker een regisseur van wie ik films ga blijven kiojken!
insomnia
Legacy Member
PBR Streetgang zei:
Toch een van mijn minst plezierige kijk ervaringen van het jaar, maar dat bedoel ik zeker niet slecht. Die film is echt geweldig, en zo geweldig dat dat hele idee van zo gevangen te zitten echt onder mijn huid kroop alsof het een horror film was, de hele tijd gaf die film mij een erg raar gevoel van claustrofobie. En ik ben helemaal niet erg claustrofobisch ofzo, liften, smalle ruimtes, allemaal geen probleem, een dwangbuis of iets dergelijks zou je mij daarentegen niet moeten aandoen.
Check ook zeker Tanin No Kao (The Face of Another) als je meer van hem zou willen zien tommo, moest je die nog niet gezien hebben uiteraard..
Cycloon
Legacy Member
Net a perfect getaway gezien. Had die opgenomen toen die 2 weken geleden ofzo op 2BE was. Ik moet zeggen, die plot is echt schitterend. Het einde kon zelf nog alle kanten opgaan. Wel vreemd dat die maar een 6.5 krijgt op imdb, bijna onbegrijpelijk. Jammer dat ik deze film "bij toeval" pas na 3 jaar heb gezien.
Hayrus
Legacy Member
PBR Streetgang zei:en
I know, right?
Ik denk dat je niet exact doorhebt waarom Hayrus aan't lachen was
Tenzij dat hij misschien niet mijn subtiele mopje begrepen had en me wel aan't uitlachen was (in which case: fuck you buddy!)
Calcifer zei:LOL
Ik dacht al; weer zo een pedante wijsneus die iemand op spelfouten aanvalt die er geen zijn ...
Als het dat niet was heeft hij die 'too' vet gezet omdat ...
Excuseer Hayrus
Apology accepted. Dude, ik vit niet op spelfouten en vermoed ook niet dat tommo er zou maken in het Engels. Ik vond het gewoon heel erg grappig hoe hij eerst oprecht z'n excuses aanbiedt om vervolgens toch te zeggen dat hij suckt (en het was net de 'too' die de joke maakte)
Oh ja, er moeten natuurlijk ook films gepost worden:
The Purple Rose of Cairo (Allen, 1985)
Woody Allen speelt met de verschillende dimensies en grenzen tussen film en publiek, fictie en realiteit en liefde en bedrog. Voorlopig niet mijn favoriete Allen, maar wel goed.
Bananas (Allen, 1971)
Nu, dit zou wel eens mijn favoriete Allen kunnen worden. De typische mix van silen comedy en subtiele taalgrapjes zorgt dat deze film weer non-stop lachen is tot het over-the-top einde. Tussen al die hilariteit geeft men nog veel stof tot nadenken en heb ik een leuk shot ontdekt dat me bijzonder aansprak. Grappigste Allen die ik al zag!
Edward Scissorhands (Burton, 1990)
Geheel andere stijl op naar een (zoals altijd) prachtig gekostumeerd en geacteerd, doch minimalistisch verhaal over uiterlijk veroordelen, eenzaamheid en zelfontplooiing (althans, dat is wat ik erin zag). Vooral de muziek van Danny Elfman maakt deze gewoon mooi op een eenvoudige manier.
João
Legacy Member
Black Swan
Raar. En dan bedoel ik of ik deze film goed of slecht vind. Ik heb nergens iets op aan te merken, maar ik vond hem ook niet echt goed. Origineel, dat wel, en vrij voor interpretatie, wat ik bewonder, maar het trok mij allemaal niet zo. Misschien omdat ballet een onderdeel van het verhaal is. Wel een pluim voor Mila Kunis en Natalie Portman, die een straffe prestatie neerzetten.
Raar. En dan bedoel ik of ik deze film goed of slecht vind. Ik heb nergens iets op aan te merken, maar ik vond hem ook niet echt goed. Origineel, dat wel, en vrij voor interpretatie, wat ik bewonder, maar het trok mij allemaal niet zo. Misschien omdat ballet een onderdeel van het verhaal is. Wel een pluim voor Mila Kunis en Natalie Portman, die een straffe prestatie neerzetten.
Fir3wulf
Legacy Member
Gisteren Tactical force gezien, gaat over een swat team da zoveel brokken maakt da ze een hertraining moeten volgen. Het gebouw da ze toegewezen kregen daar is ondertussen ander gang related-stuff aan de hand en zo komen ze in een moeilijke situatie terecht omda hun wapens gevuld zijn met trainingkogels. Ze gebruikten bij gevechten bij een zware impact als effect een soort schokgolf die ge zag.
Nu net sucker punch; was een aangrijpende, rare, actievolle maar toch geslaagde film.
Op een gegeven moment komt ge samurai's tegen, cyborgs en mechs
Wel leuke effecten en zwaard- en vuurgevechten. De soundtrack was een beetje vanalles, maar kvind dat da in een film wel mag
Nu net sucker punch; was een aangrijpende, rare, actievolle maar toch geslaagde film.
Op een gegeven moment komt ge samurai's tegen, cyborgs en mechs
Wel leuke effecten en zwaard- en vuurgevechten. De soundtrack was een beetje vanalles, maar kvind dat da in een film wel mag
Atrox
Legacy Member
PBR Streetgang zei:
The Thin Red Line is zo'n ondergewaardeerde film he, er is precies geen kat die die film kent, zelfs niet mensen die van oorlogsfilms houden. Misschien komt dat omdat het thema van de film moeilijker ligt en niet specifiek gaat over oorlog maar eerder over achterliggende emoties. Heel jammer imo. Eén van mijn favoriete films aller tijden, ik hoop dat er ooit een Blu Ray van uitkomt want sommige shots in die film ... Het boek is trouwens ook de moeite.
*edit* Blijkbaar is er al een BR van
FreakyJP
Legacy Member
Atrox zei:The Thin Red Line is zo'n ondergewaardeerde film he, er is precies geen kat die die film kent, zelfs niet mensen die van oorlogsfilms houden. Misschien komt dat omdat het thema van de film moeilijker ligt en niet specifiek gaat over oorlog maar eerder over achterliggende emoties. Heel jammer imo. Eén van mijn favoriete films aller tijden, ik hoop dat er ooit een Blu Ray van uitkomt want sommige shots in die film ... Het boek is trouwens ook de moeite.
*edit* Blijkbaar is er al een BR van
Jup, die BR is al een tijdje uit hoor. Heb hem een maand geleden zelf ook gekocht en ben de films van Malick aan het herbekijken dus binnenkort The THin Red Line op blu-ray zien :applause:
En tjah kijk, S.conceiçao7 lokt het zelf uit imo... :
S.conceiçao7 zei:
PBR Streetgang
Legacy Member
Ik heb zelf de Criterion Bluray gekocht en kan met volle vertrouwen zeggen dat die kwaliteit om tranen van in de ogen te krijgen is. It's so... gooooood.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.