PBR Streetgang
Legacy Member
Peeping Tom – 9.5/10 (Michael Powell, 1960)
Peeping Tom is toch wel een van de allerbeste films die ik in een tijdje heb gezien. Het is een heel erg zorgvuldige verkenning en verfilming van een man met een obsessie. Wat die obsessie precies is, wordt naarmate de film vordert meer en meer duidelijk. Aanvankelijk lijkt het dat het hoofdpersonage een “simpele” voyeuristische moordenaar is, die het ziekelijke gedacht heeft om zijn moorden op te nemen. Maar het verhaal graaft veel dieper dan dat, Powell verkent niet alleen de handelingen van de Peeping Tom, maar ook zijn diepgewortelde angsten en emoties; waar zij vandaan komen en waar ze hem uiteindelijk naartoe sturen. Het humaniseren van dit personage is een heel erg gewaagde zet geweest vanwege Powell, en hij heft dan ook moeten boeten met zijn carrière, die na deze film volledig geruineerd was. De film is prachtig opgenopmen in Eastmancolor, wat aan het kleurenpaletje een ziekelijk kantje toevoegt, alleen om op de meest onverwachte momenten als een esthetisch meesterwerk uit de hoek te komen. Geniale film met geniale cinematografie en mise-en-scene, en heel wat scenes die zich afspelen in opnamestudio’sm donkere kamers en projectieruimtes. Prachtig gewoon.
49th Parallel – 8/10 (Michael Powell & Emeric Pressburger, 1941)
De eerste van de films van de Archers die ik zag, en meteen al erg goed. Archers is de naam voor het duo Michael Powell en Emeric Pressburger toen ze samen films schreven, produceerden en regisseerden. Ze warden gevraagd om anti-Nazi propaganda films te maken, en dit is een erg goed voorbeeld daarvan. De Archers slaagden erin om een merkwaardige film te maken, die echt gewaagd was, aangezien heel de film lang het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van een bende Nazi’s. Een troep Duitse soldaten wordt gestrand in Hudson Bay, Canada. Ze proberen dan hun weg te banen naar de VS om een boot te kunnen nemen naar Europa. Maar onderweg gebeurt er natuurlijk heel wat, en worden de Nazi’s keer op keer geconfronteerd met anti-Nazi sentiment dat overal heerst in de vrije wereld. 49th Parallel is een uiterst interessante oorlogsfilm, die het conflict op een veel persoonlijker niveau benadert dan meestal het geval is. We krijgen hier ook een mooie tegenstelling van beide visies, die van de Duitsers en die van de Canadezen/Amerikanen. DIt zorgt da nook voor boeiende discussies en sterk gespannen scenes over macht en ideologieën.
The Small Back Room – 8.5/10 (Michael Powell & Emeric Pressburger, 1949)
Weeral een oorlogsfilm van de Archers, maar deze maakt niet meer deel uit van hun run tijdens de oorlogsjaren. The Small Back Room is eigenlijk meer een drama over een man en een vrouw tijdens de oorlog, die hun best doen om hun relatie in stand te houden. De man, fantastisch gespeeld door David Farrar, werkt in een klein laboratorium, samen met de andere zogenaamde ‘back room boys’, en doet er onderzoek naar wapens ontwikkeld door de Britten, maar ook naar onbekende wapens van de Duitsers die overall in Engeland verspreid zitten. Daarboven kampt hij nog met een alcoholprobleem, wat voor heel wat drama zorgt, uiteraard, en ook voor een duidelijk knipoogje naar Billy Wilder’s The Lost Weekend. Net zoals in de andere Powell-films die ik al heb gezien, is het camerawork schitterend en zorgt het voor een zeer plezierige ervaring. The Small Back Room is een prachtig drama in oorlogstijd, met enkele zeer spannende scenes en een geweldige expressionistische sequentie. Die sequentie gepaard met de duistere look en thematiek die de film draagt, past zeker en vast binnen de film noir-esthetiek, die vanuit Duitsland, naar Amerika, terug zijn weg vond naar Europa, waar hij binnendringt in de misdaadfilms van Carol Reed en duidelijk ook dit meesterwerkje can Powell & Pressburger.
One From The Heart – 9/10 (Francis Ford Coppola, 1982)
Toen ik keek naar Apocalypse Now met de commentaar van Coppola, zei hij meermaals dat hij na die grandioze en decadente onderneming, zich wou concentreren op onafhankelijke, kleine en meer persoonlijke films. One From The Heart is de eerste film die hij maakte na Apocalypse Now, en meteen maakte hij een film die niet alleen indie as hell is, maar ook volledig betoverend. De collaboratie met Vittorio Storaro was een goede keuze, want in combinatie met de prachtige sets, is het camerawerk gewoonweg verbluffend. Het verhaal is vrij simple: een Koppel heft ruzie en gaat uit elkaar, en de camera volgt beide partijen en hun avontuurtjes in Las Vegas. De kleurrijke stijl van filmen heft veel weg van een musical, en de film is da nook zeer muzikaal getint, met een uitgebreide soundtrack geschreven door Tom Waits en Crystal Gayle. One From The Heart is dus seen visuele en muzikale trip door enkele dagen in het leven van twee geliefden. En dat met echt heel wat stijl.
Peeping Tom is toch wel een van de allerbeste films die ik in een tijdje heb gezien. Het is een heel erg zorgvuldige verkenning en verfilming van een man met een obsessie. Wat die obsessie precies is, wordt naarmate de film vordert meer en meer duidelijk. Aanvankelijk lijkt het dat het hoofdpersonage een “simpele” voyeuristische moordenaar is, die het ziekelijke gedacht heeft om zijn moorden op te nemen. Maar het verhaal graaft veel dieper dan dat, Powell verkent niet alleen de handelingen van de Peeping Tom, maar ook zijn diepgewortelde angsten en emoties; waar zij vandaan komen en waar ze hem uiteindelijk naartoe sturen. Het humaniseren van dit personage is een heel erg gewaagde zet geweest vanwege Powell, en hij heft dan ook moeten boeten met zijn carrière, die na deze film volledig geruineerd was. De film is prachtig opgenopmen in Eastmancolor, wat aan het kleurenpaletje een ziekelijk kantje toevoegt, alleen om op de meest onverwachte momenten als een esthetisch meesterwerk uit de hoek te komen. Geniale film met geniale cinematografie en mise-en-scene, en heel wat scenes die zich afspelen in opnamestudio’sm donkere kamers en projectieruimtes. Prachtig gewoon.
49th Parallel – 8/10 (Michael Powell & Emeric Pressburger, 1941)
De eerste van de films van de Archers die ik zag, en meteen al erg goed. Archers is de naam voor het duo Michael Powell en Emeric Pressburger toen ze samen films schreven, produceerden en regisseerden. Ze warden gevraagd om anti-Nazi propaganda films te maken, en dit is een erg goed voorbeeld daarvan. De Archers slaagden erin om een merkwaardige film te maken, die echt gewaagd was, aangezien heel de film lang het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van een bende Nazi’s. Een troep Duitse soldaten wordt gestrand in Hudson Bay, Canada. Ze proberen dan hun weg te banen naar de VS om een boot te kunnen nemen naar Europa. Maar onderweg gebeurt er natuurlijk heel wat, en worden de Nazi’s keer op keer geconfronteerd met anti-Nazi sentiment dat overal heerst in de vrije wereld. 49th Parallel is een uiterst interessante oorlogsfilm, die het conflict op een veel persoonlijker niveau benadert dan meestal het geval is. We krijgen hier ook een mooie tegenstelling van beide visies, die van de Duitsers en die van de Canadezen/Amerikanen. DIt zorgt da nook voor boeiende discussies en sterk gespannen scenes over macht en ideologieën.
The Small Back Room – 8.5/10 (Michael Powell & Emeric Pressburger, 1949)
Weeral een oorlogsfilm van de Archers, maar deze maakt niet meer deel uit van hun run tijdens de oorlogsjaren. The Small Back Room is eigenlijk meer een drama over een man en een vrouw tijdens de oorlog, die hun best doen om hun relatie in stand te houden. De man, fantastisch gespeeld door David Farrar, werkt in een klein laboratorium, samen met de andere zogenaamde ‘back room boys’, en doet er onderzoek naar wapens ontwikkeld door de Britten, maar ook naar onbekende wapens van de Duitsers die overall in Engeland verspreid zitten. Daarboven kampt hij nog met een alcoholprobleem, wat voor heel wat drama zorgt, uiteraard, en ook voor een duidelijk knipoogje naar Billy Wilder’s The Lost Weekend. Net zoals in de andere Powell-films die ik al heb gezien, is het camerawork schitterend en zorgt het voor een zeer plezierige ervaring. The Small Back Room is een prachtig drama in oorlogstijd, met enkele zeer spannende scenes en een geweldige expressionistische sequentie. Die sequentie gepaard met de duistere look en thematiek die de film draagt, past zeker en vast binnen de film noir-esthetiek, die vanuit Duitsland, naar Amerika, terug zijn weg vond naar Europa, waar hij binnendringt in de misdaadfilms van Carol Reed en duidelijk ook dit meesterwerkje can Powell & Pressburger.
One From The Heart – 9/10 (Francis Ford Coppola, 1982)
Toen ik keek naar Apocalypse Now met de commentaar van Coppola, zei hij meermaals dat hij na die grandioze en decadente onderneming, zich wou concentreren op onafhankelijke, kleine en meer persoonlijke films. One From The Heart is de eerste film die hij maakte na Apocalypse Now, en meteen maakte hij een film die niet alleen indie as hell is, maar ook volledig betoverend. De collaboratie met Vittorio Storaro was een goede keuze, want in combinatie met de prachtige sets, is het camerawerk gewoonweg verbluffend. Het verhaal is vrij simple: een Koppel heft ruzie en gaat uit elkaar, en de camera volgt beide partijen en hun avontuurtjes in Las Vegas. De kleurrijke stijl van filmen heft veel weg van een musical, en de film is da nook zeer muzikaal getint, met een uitgebreide soundtrack geschreven door Tom Waits en Crystal Gayle. One From The Heart is dus seen visuele en muzikale trip door enkele dagen in het leven van twee geliefden. En dat met echt heel wat stijl.
ad: 
Sorry, totaal niet bij nagedacht