Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (20)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Conradus
Legacy Member
Beentje zei:
Ja, maar net daarna leest hij een officieel document waarop de tijger ook vermeld wordt. Als je gelovig bent zou je kunnen stellen dat geloof in eerste instantie een keuze is (de scene daarvoor: Which story do you prefer?, maar daarna bevestigd wordt door de realiteit (het insurance report). Soit, maar één interpretatie natuurlijk
Conradus
Legacy Member
Beentje zei:
Ja, maar net daarna leest hij een officieel document waarop de tijger ook vermeld wordt. Als je gelovig bent zou je kunnen stellen dat geloof in eerste instantie een keuze is (de scene daarvoor: Which story do you prefer?, maar daarna bevestigd wordt door de realiteit (het insurance report). Soit, maar één interpretatie natuurlijk
PBR Streetgang
Legacy Member
@ Dafreak: Wat jij zegt is interessant, maar jij bent veel te streng op wat religie inhoudt. Je zegt dat wat de film promoot niet niet "religie" is. Oke, die is dat niet in de strikte, monotheisthische, dogmatische zin. De film promoot inderdaad niet een specifieke religie als "Christendom" of "Hinduisme" of "Islam". De film legt, zoals je zegt, bloot dat de institutionele religies gebaseerd zijn op verhalen leugens. Daar volg ik je en ik had het graag gezien moest dit alles zijn wat ik uit de film halen, ware het niet voor het volgende argument.
Maar wat de film wel doet, en dit is imo waar Life of Pi helemaal om draait (en deze storende, preachy boodschap is de reden waarom de film voor mij geen meesterwerk is) is rechtuit zeggen tegen de kijker dat het oke is ergens in te geloven. Dat wanneer je geconfronteerd wordt met een gruwelijke werkelijkheid aan de ene kant en een mooi verhaaltje - waarvan je maar al te graag wilt dat het waar is - aan de andere kant, dat het een goede zaak is als je kiest voor het tweede. Hier ben ik volledig tegen. Het personage van Old Pi - dit komt imo overeen met de agenda van de film - zegt dat hij de harde werkelijkheid niet aankon en dus een mooie, entertainende, spiritueel stimulerende leugen verkoos.
Hij promoot dan misschien geen specifieke religie, maar hij promoot absoluut wel de bouwsteen van religie, nl het hebben van een geloof. Een geloof in wat dan exact? Maakt niet zo veel uit volgens Pi - zolang je maar geloof hebt. Of je nu kiest om deze lijn door te trekken naar georganiseerde religies, dan kan je dat doien, maar dat gevoel had ik er zelf niet bij, ik had niet het gevoel dat Life of Pi mij wou doen geloven in god of eender welke bestaande godheid (lees: erkend door een institutie). Wat ik wel aanvoelde is dat Old Pi - en bijgevolg de film - mij ten zeerste aanraadde om contact op te zoeken met mijn spirituele kant, zodat ik sympathie kon hebben voor zijn keuze en na het bekijken van de film ja zou knikken en zeggen "Inderdaad, je moet voor jezelf maar kiezen wat je gelooft. Goed gezien, Life of Pi!". Dat vond ik een ergerlijk element uit de film - het publiek effectief porren en zeggen dat de spirituele dimensie van deze wereld zo veel mooier is dan de bittere realiteit. "Come join us, it's so beautiful over here." gtfo no
De reden waarom ik vermoed dat de opvatting van Old Pi over geloof en spiritualiteit overeenstemt met de agenda van de film ligt hem vooral aan de acteursregie en mise-en-scene van de raamvertelling, maar zeker ook in het extreme verschil in screentime en overall appeal dat aan de beide verhalen gegeven wordt. De film maakt het haast onmogelijk om te geloven dat wat echt gebeurde, echt gebeurde, waardoor het ineens aanlokkelijk begint te worden om het prachtige, larger than life beautiful alternatief te gaan aaanvaarden als zijnde meer dan een verhaal. En dus imo doet de film eigenlijk wel wat religie doet: mensen overhalen om te geloven. Alleen maakt het niet uit welke religie het is, zelfs dat het een specifieke religie is maakt niet uit. De film mag dan beweren dat iedereen een keuze heeft, maar de manier waarop de film het spel speelt is vrij smerig imo en maakt die keuze helemaal oneerlijk. Zo promoot de film imo juist wel "belief in een spiritual power of some kind".
Maar wat de film wel doet, en dit is imo waar Life of Pi helemaal om draait (en deze storende, preachy boodschap is de reden waarom de film voor mij geen meesterwerk is) is rechtuit zeggen tegen de kijker dat het oke is ergens in te geloven. Dat wanneer je geconfronteerd wordt met een gruwelijke werkelijkheid aan de ene kant en een mooi verhaaltje - waarvan je maar al te graag wilt dat het waar is - aan de andere kant, dat het een goede zaak is als je kiest voor het tweede. Hier ben ik volledig tegen. Het personage van Old Pi - dit komt imo overeen met de agenda van de film - zegt dat hij de harde werkelijkheid niet aankon en dus een mooie, entertainende, spiritueel stimulerende leugen verkoos.
Hij promoot dan misschien geen specifieke religie, maar hij promoot absoluut wel de bouwsteen van religie, nl het hebben van een geloof. Een geloof in wat dan exact? Maakt niet zo veel uit volgens Pi - zolang je maar geloof hebt. Of je nu kiest om deze lijn door te trekken naar georganiseerde religies, dan kan je dat doien, maar dat gevoel had ik er zelf niet bij, ik had niet het gevoel dat Life of Pi mij wou doen geloven in god of eender welke bestaande godheid (lees: erkend door een institutie). Wat ik wel aanvoelde is dat Old Pi - en bijgevolg de film - mij ten zeerste aanraadde om contact op te zoeken met mijn spirituele kant, zodat ik sympathie kon hebben voor zijn keuze en na het bekijken van de film ja zou knikken en zeggen "Inderdaad, je moet voor jezelf maar kiezen wat je gelooft. Goed gezien, Life of Pi!". Dat vond ik een ergerlijk element uit de film - het publiek effectief porren en zeggen dat de spirituele dimensie van deze wereld zo veel mooier is dan de bittere realiteit. "Come join us, it's so beautiful over here." gtfo no
De reden waarom ik vermoed dat de opvatting van Old Pi over geloof en spiritualiteit overeenstemt met de agenda van de film ligt hem vooral aan de acteursregie en mise-en-scene van de raamvertelling, maar zeker ook in het extreme verschil in screentime en overall appeal dat aan de beide verhalen gegeven wordt. De film maakt het haast onmogelijk om te geloven dat wat echt gebeurde, echt gebeurde, waardoor het ineens aanlokkelijk begint te worden om het prachtige, larger than life beautiful alternatief te gaan aaanvaarden als zijnde meer dan een verhaal. En dus imo doet de film eigenlijk wel wat religie doet: mensen overhalen om te geloven. Alleen maakt het niet uit welke religie het is, zelfs dat het een specifieke religie is maakt niet uit. De film mag dan beweren dat iedereen een keuze heeft, maar de manier waarop de film het spel speelt is vrij smerig imo en maakt die keuze helemaal oneerlijk. Zo promoot de film imo juist wel "belief in een spiritual power of some kind".
DaFreak
Legacy Member
Ja, ik ga zeker niet akkoord met het wereldbeeld van Pi zelf. Voor hem lijkt de realiteit niet kleurig genoeg te zijn, mede daarom dat hij er ook nog eens fluorescerende walvissen en andere fantasietjes moet bij denken maar langs de andere kant kan je dat ook interpreteren als een vorm van hallucinatie/bezigheids therapie aangezien hij weken en weken op zee heeft rondgedreven. Perhaps he went a wee bit crazy? (duidelijk niet waar de film op aanstuurt maar dat kan je er wel van maken. 
)
Dat het oke is om ergens in te geloven, daar heb ik op zich geen problemen mee. Ook heb Ik in zekere zin compassie met mensen die hun verleden moeten "corrigeren" en de realiteit verbloemen om het heden aan te kunnen. Daar zijn natuurlijk grenzen aan, mensen die denken dat ze superman zijn of een engel, zullen moeilijk tot niet in de maatschappij kunnen functioneren. Om nog maar te zwijgen van mensen die door een bepaald geloof gewelddadig worden. Dat geloof hoeft echter niet noodzakelijk religieus of spiritueel van aard te zijn. De meest gruwelijke mensen op onze planeet maken vaak van hetzelfde truckje gebruik. Ze hebben een heel foute kindertijd achter de rug maar vaak geloven ze dat zelf niet en hebben ze een geweldige jeugd gehad. Sommige van zulke basket-cases vermoorden ook geen mensen maar helpen hen juist aan het leven te ontsnappen. Zulk geloof kan natuurlijk niet, maar geloof in de aard zoals ik hierboven aanhaalde, dat van een moeder wiens kind uit het raam gevallen is, daar heb ik niet echt problemen mee. Als zij niet gelooft dat ze het raam had dicht gedaan, zou ze verdrinken in schuldgevoel. Ik heb natuurlijk meer respect voor mensen die de waarheid kunnen verwerken maar een zwakker iemand die zichzelf moet voorliegen om geen zelfmoord te plegen en daar niemand kwaad mee doet, ga ik niet tegen spreken. Imo is dat soort geloof gelijkaardiger aan het verhaal van pi dan aan een geloof in goden. Hij verzamelde dan wel religies, zijn verhaal zelf vond ik niet echt religieus geïnspireerd.
Je hebt natuurlijk volledig gelijk als je zegt dat geloven in iets een noodzakelijke bouwsteen is van religie en dat hij op het einde op een nogal preachy manier reclame maakt voor geloven in een opgesmukte realiteit maar het feit dat hij zelf één van de "zwakkere" mensen is die eigenlijk niet de keuze krijgt maar MOET geloven om met zijn leven voort te kunnen doet, imo, toch wat af aan die boodschap. Zelf heb ik geen problemen met geloof zolang je het maar niet te ver drijft waardoor je irrationeel gedrag anderen kwaad doet. Bij Pi was dit niet het geval dus dat kon voor mij nog net door de beugel. Ik denk dat interpretaties hier deels afhangen van de connecties die je met geloof maakt. Voor velen staat dit synoniem met religiositeit of spiritualiteit en voor de meesten is dat ook in de praktijk zo maar niet voor iedereen. Zelf geloof ik bijvoorbeeld in het bestaan van buitenaards leven of dat bepaalde, op de moment nog onbewezen wetenschappelijke theorieën, zullen blijken te kloppen.
Dat gezegd zijnde, ik heb dan wel geen probleem met geloof maar... down with religion!
Ik ben trouwens ook van mening, en verschillende studies lijken dat te bevestigen, dat als je op jonge leeftijd aan een groot aantal verschillende conflicterende religies wordt bloot gesteld, dat de kans dan kleiner is dat die persoon later religieus zal zijn. In die zin zou Life of Pi nog wel eens positief kunnen uitdraaien.
)Dat het oke is om ergens in te geloven, daar heb ik op zich geen problemen mee. Ook heb Ik in zekere zin compassie met mensen die hun verleden moeten "corrigeren" en de realiteit verbloemen om het heden aan te kunnen. Daar zijn natuurlijk grenzen aan, mensen die denken dat ze superman zijn of een engel, zullen moeilijk tot niet in de maatschappij kunnen functioneren. Om nog maar te zwijgen van mensen die door een bepaald geloof gewelddadig worden. Dat geloof hoeft echter niet noodzakelijk religieus of spiritueel van aard te zijn. De meest gruwelijke mensen op onze planeet maken vaak van hetzelfde truckje gebruik. Ze hebben een heel foute kindertijd achter de rug maar vaak geloven ze dat zelf niet en hebben ze een geweldige jeugd gehad. Sommige van zulke basket-cases vermoorden ook geen mensen maar helpen hen juist aan het leven te ontsnappen. Zulk geloof kan natuurlijk niet, maar geloof in de aard zoals ik hierboven aanhaalde, dat van een moeder wiens kind uit het raam gevallen is, daar heb ik niet echt problemen mee. Als zij niet gelooft dat ze het raam had dicht gedaan, zou ze verdrinken in schuldgevoel. Ik heb natuurlijk meer respect voor mensen die de waarheid kunnen verwerken maar een zwakker iemand die zichzelf moet voorliegen om geen zelfmoord te plegen en daar niemand kwaad mee doet, ga ik niet tegen spreken. Imo is dat soort geloof gelijkaardiger aan het verhaal van pi dan aan een geloof in goden. Hij verzamelde dan wel religies, zijn verhaal zelf vond ik niet echt religieus geïnspireerd.
Je hebt natuurlijk volledig gelijk als je zegt dat geloven in iets een noodzakelijke bouwsteen is van religie en dat hij op het einde op een nogal preachy manier reclame maakt voor geloven in een opgesmukte realiteit maar het feit dat hij zelf één van de "zwakkere" mensen is die eigenlijk niet de keuze krijgt maar MOET geloven om met zijn leven voort te kunnen doet, imo, toch wat af aan die boodschap. Zelf heb ik geen problemen met geloof zolang je het maar niet te ver drijft waardoor je irrationeel gedrag anderen kwaad doet. Bij Pi was dit niet het geval dus dat kon voor mij nog net door de beugel. Ik denk dat interpretaties hier deels afhangen van de connecties die je met geloof maakt. Voor velen staat dit synoniem met religiositeit of spiritualiteit en voor de meesten is dat ook in de praktijk zo maar niet voor iedereen. Zelf geloof ik bijvoorbeeld in het bestaan van buitenaards leven of dat bepaalde, op de moment nog onbewezen wetenschappelijke theorieën, zullen blijken te kloppen.
Dat gezegd zijnde, ik heb dan wel geen probleem met geloof maar... down with religion!
Ik ben trouwens ook van mening, en verschillende studies lijken dat te bevestigen, dat als je op jonge leeftijd aan een groot aantal verschillende conflicterende religies wordt bloot gesteld, dat de kans dan kleiner is dat die persoon later religieus zal zijn. In die zin zou Life of Pi nog wel eens positief kunnen uitdraaien.
Blanco
Legacy Member
The Impossible (2012)
De tsunami ramp (al van 2004 ondertussen, de tijd gaat snel niwaar?) is bijzonder knap in beeld gebracht met heel hoogstaande CGI, het binnenkomen van de golf, de onderwaterscenes tussen het puin zijn zeer geloofwaardig, alsof je er zelf inzit en het zeewater mee binnenkrijgt.
Ik heb de making of ook gezien en het moet fysiek heel zwaar geweest zijn voor de acteurs in dat immens basin.
Het vervolg dan; de survival, de zoektocht naar elkaar verloopt vrij gezapig maar er is ook niet veel meer te vertellen want iedereen weet hoe het uiteindelijk gaat aflopen, het is gewoon afwachten tot dat ene moment van weerzien.
Je weet als kijker dat goed afloopt met hen, nét omdat het een uitzondering is in deze hopeloze situatie.
En ondanks dat, blijft dat moment van terugzien toch mooi. Enige meligheid is hier wel op zijn plaats vind ik, in een ramp waar je enkel ruwe schattingen van 230.000 kan maken over het aantal slachtoffers, the impossible is op momenten een echte tearjerker, maar het is hem vergeven.
Dit gezin (wat in het echt eigenlijk een Spaans gezin was, in de film een Brits) heeft het volledig overleefd en dat kan je wel een mirakel noemen, en dat is de moeite om te verfilmen.
Acteerprestaties waren dik in orde, leuk om Ewan McGregor nog eens terug te zien al was zijn rol maar beperkt.
Naomi Watts ook prima en ze ziet er zelf zwaargewond nog knap uit, maar de opmerkelijkste rol vond ik die van die onbekende jongen, Tom Holland, die de oudste zoon speelde. Hij kwam heel geloofwaardig over om nog zo jong te zijn.
Moeilijk om The Impossible te qouteren want ik vond het eerder een document dan een rampen/speelfilm.
Nergens is er iets over-done, het is gewoon een vrij simpel verhaal, straight forward maar alles goed in balans.
7.5/10
De tsunami ramp (al van 2004 ondertussen, de tijd gaat snel niwaar?) is bijzonder knap in beeld gebracht met heel hoogstaande CGI, het binnenkomen van de golf, de onderwaterscenes tussen het puin zijn zeer geloofwaardig, alsof je er zelf inzit en het zeewater mee binnenkrijgt.
Ik heb de making of ook gezien en het moet fysiek heel zwaar geweest zijn voor de acteurs in dat immens basin.
Het vervolg dan; de survival, de zoektocht naar elkaar verloopt vrij gezapig maar er is ook niet veel meer te vertellen want iedereen weet hoe het uiteindelijk gaat aflopen, het is gewoon afwachten tot dat ene moment van weerzien.
Je weet als kijker dat goed afloopt met hen, nét omdat het een uitzondering is in deze hopeloze situatie.
En ondanks dat, blijft dat moment van terugzien toch mooi. Enige meligheid is hier wel op zijn plaats vind ik, in een ramp waar je enkel ruwe schattingen van 230.000 kan maken over het aantal slachtoffers, the impossible is op momenten een echte tearjerker, maar het is hem vergeven.
Dit gezin (wat in het echt eigenlijk een Spaans gezin was, in de film een Brits) heeft het volledig overleefd en dat kan je wel een mirakel noemen, en dat is de moeite om te verfilmen.
Acteerprestaties waren dik in orde, leuk om Ewan McGregor nog eens terug te zien al was zijn rol maar beperkt.
Naomi Watts ook prima en ze ziet er zelf zwaargewond nog knap uit, maar de opmerkelijkste rol vond ik die van die onbekende jongen, Tom Holland, die de oudste zoon speelde. Hij kwam heel geloofwaardig over om nog zo jong te zijn.
Moeilijk om The Impossible te qouteren want ik vond het eerder een document dan een rampen/speelfilm.
Nergens is er iets over-done, het is gewoon een vrij simpel verhaal, straight forward maar alles goed in balans.
7.5/10
kwistenbiebel
Legacy Member
Jagten - Na al de hype die ik hier heb gelezen was ik toch ferm teleurgesteld ... Zeer goede acteerprestatie wel maar het verhaal vond ik dan weer mager. Deed me veel te veel denken aan Atonement, die kwestie van verhaal beter in elkaar zat (imo). - 7/10 en dat komt dan bijna uitsluitend door de acteerprestaties.
S.conceiçao7
Legacy Member
SPRING BREAKERS.
immens flauwe film, totaal niet aangrijpend , zoals her en der werd gezegd.
kidulthood, en adulthood in mindere mate, blazen deze hollywood flutfilm écht mijlenver omver. deze film is gewoon bedoeld om zoveel mogelijk tetten en konten te showen, helemaal niet om het drugsthema en verloederde jeugd aan te snijden.
snertfilm.
immens flauwe film, totaal niet aangrijpend , zoals her en der werd gezegd.
kidulthood, en adulthood in mindere mate, blazen deze hollywood flutfilm écht mijlenver omver. deze film is gewoon bedoeld om zoveel mogelijk tetten en konten te showen, helemaal niet om het drugsthema en verloederde jeugd aan te snijden.
snertfilm.
stungunner
Legacy Member
Black Hawk Down
Vond die vroeger goed, maar heb echt geen idee meer waarom. Wat een oeverloos gezever. Lijkt wel rambo in Somalie.
Vond die vroeger goed, maar heb echt geen idee meer waarom. Wat een oeverloos gezever. Lijkt wel rambo in Somalie.
bijvoorbeeld wanneer de 2de heli crasht, zit de piloot daar omsingeld door zowat 100 zwarten die elk op hem schieten maar hem blijkbaar niet weten te raken, hij kan er zelf nog een 20tal neerknallen voor ze hem te pakken krijgen. Zelfde bij de uiteindelijke evacuatie, staan ze daar rustig de gewonden in te laden en een klapke te doen, terwijl er tientallen zwarten op de daken rond hun staan te schieten. Maar blijkbaar allemaal mis? Idem wanneer ze uiteindelijk met een 6tal te voet uit de stad weten te geraken, worden ze achtervolgd door opnieuw zowat 100 zwarten, met jeeps met mitrailleurs op, in brede open straten, maar opnieuw schieten ze er blijkbaar los naast. Die zwarten zijn precies allemaal scheel?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.