Ocean's Twelve is nochtans een uitstekende film.
Ocean's Thirteen is niet nodig om te zien. Ik vind het wel een toffe film, maar het is wel ridicuul hoe hard de film probeert om het eerste deel te imiteren. Misschien hebben de makers het gedaan om de fans die ontevreden waren met Twelve terug eens te laten genieten van een Vegas set, plot heavy, glamourous heist movie. Maar hier maakt Soderbergh alle fouten die hij op vrij magnifieke wijze heeft kunnen ontwijken in het maken van het eerste vervolg. Hij wil momenten recreëren uit Eleven maar slaagt daar niet in, hij maakt een karikaturale slechterik die geen enkele interessante karaktertekening bevat en de voortzetting van de crew jokes zijn ook aanzienlijk zwakker dan in de voorgangers.
Dit is dan ook de reden dat Twelve juist zo goed werkt voor mij. Ocean's Twelve is zo'n heist-film die het spelletje helemaal anders speelt. Hij schuift alle verhaal en plot naar een secundaire, zelfs tertiaire plek an focust zich op allerlei andere zaken. Vandaar ook dat Twelve sommige van Soderberghs interessantste camera- en montagewerk te zien is. De film is een lange ode aand de '60s en '70s Eurocinema, maar in deze film gaat hij ook verder op de relaties tussen de personages in de crew. Niet alleen speelt Soderbergh met de relatie tussen de personages in de film, maar hij reflecteert ook op fantastische wijze over de relatie tussen de acteurs irl en verwerkt dit in de dialogen. Dit meta-spel van personage-acteur en het vormelijke meesterschap van Soderbergh krijgen hier een even belangrijke rol krijgen aangewezen als de eigenlijke plot van de heist in de eerste film. Een van de beste voorbeelden van een sequel die niet misbruik maakt van het eerste deel voor eigen doeleinden en van het tweede deel "meer en beter" wil maken, maar de film volledig over een andere boeg goooit en zich bezighoudt met totaal andere dingen of elementen uit de voorgaande film uitpuurt en dus niet louter een imitatie is.
Great stuff, Steve, you will be missed!