PBR Streetgang
Legacy Member
Gisteren voor de tweede keer Belle de jour gezien. Ik had hem een tijdje geleden al bekeken, maar hij was toch helemaal anders dan verwacht. Ik kende Bunuel toen enkel van Un chien andalou en L'age d'ôr en verwachte weer een surrealistische, abstracte film. Ik wist niet echt hoe ik moest reageren op Belle de jour. De mise-en-scene is heel erg simpel en het wordt bij een film als deze bijzonder moeilijk om over stijl te praten. Het is niet klassiek, niet modernistisch, niet minimalistich maar verre van bombastisch... Fantastisch ook hoe hij de verleiding weerstaat om de surrealistische en droomachtige sequenties van een andere visuele signatuur te verzorgen. Zo vloeien ze nadeloos samen met scenes uit de werkelijkheid en wordt het moeilijk om de subjectieve filters in zijn films duidelijk af te bakenen. Wat is er nu allemaal echt gebeurd in de wereld van Belle de jour, en wat speelde zich af in het hoofd van Séverine? En wat doe je nu in hemelsnaam met dat einde? Het duurde enkele films vooraleer ik echt begon door te hebben hoe ontzettend fijn en precies en uniek zijn werk is. Bij veel van mijn favoriete regisseurs (bvb Ozu, Sokurov en Bresson) is mijn appreciatie van hun werk maar traag gegroeid. As je niet goed oplet, of je aandacht op de 'foute' dingen vestigt, dan zal je hun genie nooit opmerken.



