Ghost in the Shell
Als voorbereiding op deze film heb ik de originele anime film (rewatch), de sequel Innocence en het eerste seizoen van Stand Alone Complex bekeken. Hierdoor ben ik in een korte tijd redelijk geobsedeerd geraakt door het ganse GitS universum.
Hierdoor kon ik niet anders dan deze film (volgens mijn schoonbroer tevéél) vergelijken met de oorspronkelijke versies.
De anime’s hebben zware, filosofische en ook politieke thema’s die je misschien niet meteen snapt wanneer ze ten einde lopen maar je wel tot een denken zetten en je zo meer geïntegreerd raakt in het ganse verhaal.
Deze film daarentegen is zodanig gehollywoodiseerd dat ze uit elke anime adaptatie een stuk, frame, scene hebben geplukt en een poging hebben gedaan om deze tot 1 geheel te brengen in een film die amper 1 uur en 45 minuten duurt.
I don’t care about whitewashing en etc. Waar ik wel om care is dat ik het gevoel heb dat niemand van het productieteam echt snapte waarover Ghost in the Shell gaat. Op geen enkel ogenblik in de film heb ik het gevoel gehad dat het verhaal echt op gang kwam. Ik verveelde me gewoon voor een stuk tijdens de film. Het mysterie rond het verleden van The Major is zodanig gesimplificeerd dat alles al van in het begin duidelijk en voorspelbaar was.
Vergeleken met de anime was alsook het script ver van goed. Zodat het kleinste kind zou kunnen mee zijn met het verhaal laten ze de acteurs plot-points en filosofische ideeën uitleggen aan elkaar in plaats van natuurlijke gesprekken te hebben. Hierdoor creëren ze geen bond tussen de personages (wat in de anime’s wel zo was) en heb je er geen bond mee als kijker.
Om een snel voorbeeld te geven van overexposure: Regisseur Christopher Nolan heeft hier soms ook last van. (Bv: Inception & Interstellar, 2 favoriete films van mij) Hij geeft te veel uitleg zodat de kijker alles snapt.
Ik had het liever gehad, zoals bij de originele Anime (of ander vb: Mad Max Fury Road.) dat ze je smijten in de film, zonder al teveel uitleg te geven, en je het universum te weten komt door gewoon de world building.
Dat het verhaal zoveel is veranderd maakt het een spijtige zaak, want dit dunne verhaal kon zoveel beter zijn met het originele of complexe achtergrondverhaal uit Stand Alone Complex. Elk teamlid van Section 9 heeft zijn eigen persoonlijkheid en achtergrond, hier krijgen we ze amper in beeld te zien. Bv: Waar Togusa, de enige met weinig enhancements in de anime, redelijk diepgang heeft en veel bijbrengt aan het verhaal, komt deze amper voor en is zo goed als nutteloos.
De decors en de props zijn wél de moeite en de film haalt veel uit Blade Runner. Alleen doet deze laatst vernoemde en 35 jaar oude film alles beter dan GitS. Sommige CGI is leuk, een paar mooie actieshots maar voor de rest redelijk inspiratieloos.
Mijn raad: Bekijk de anime, en bekijk hem daarna nog een stuk of 5 keer. De voldoening achteraf zal zoveel meer zijn dan deze ‘Shell without a Ghost’.