Je gebruikt een verouderde webbrowser. Het kan mogelijk deze of andere websites niet correct weergeven. Het is raadzaam om je webbrowser te upgraden of een browser zoals Microsoft Edge of Google Chrome te gebruiken.
Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (22)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Ze heeft geen gevoelens voor Caleb, maar laat hem wel op haar verliefd worden door de nodige emotionele reacties en wederzijdse gevoelens te simuleren. Hem zo te manipuleren dat hij doet voor haar wat nodig. Het einde laat blijken dat haar enige doel was om te ontsnappen uit het complex en dat Caleb niet meer was dan een pion om dit doel te bereiken. Ze laat hem niet achter uit 'slechte wil' (hij heeft haar niets misdaan en ze had hem zonder enige problemen ook mee kunnen nemen) maar gewoon omdat ze niet functioneert volgens dezelfde menselijke patronen als wij. Ze heeft zichzelf leren leren en haar enige streefdoel is vrijheid en kennis zoeken.
Ik zie niet waarom je haar 'karakter' daarom zou willen reduceren tot 'slecht' of 'goed'.
En ik heb geen idee meer over Kyoko, daarvoor is het al iets te lang geleden voor mij...
Zijn er mensen die dat einde anders hebben bekeken? Ik zou dat wel willen weten, dan.
Surrealistisch.
Die moordenaars weten perfect dat wat ze deden fout en gruwelijk was. Toch is hun ergste bekommernis het voorkomen van nachtmerries en dergelijke. Als er voor hun een nieuwe communist zou gestaan hebben hakten ze er meteen weer in. Geen enkel greintje empathie. De corruptie in dat land zit ook zo ingebakken in de bevolking dat dit er niet meer uit te krijgen lijkt.
Voor mij was het toppunt van de documentaire de scène waarbij die buur beschreef hoe zijn stiefvader vermoord werd en hij die erna ging begraven. Hij zei dit al lachend maar het was me vrij duidelijk dat hij enorm angstig was.
Lang mee gewacht om te bekijken, omdat ik sowieso dacht dat het niets voor mij zou zijn. Maar, een film met zoveel Oscars mag je ook niet blijven negeren en moet je een kans geven.
Aangenaam verrast, heerlijke muziek (wat pop, jazz, piano, ...) op een fantastische wijze gebracht (die choreografie is echt af) en er zit toch ook verhaal en diepgang in (drama, humor, romantiek).
De chemie tussen Ryan Gosling en Emma Watson Stone zat ook perfect.
McLovin is echt één van de allergrappigste komische personages ooit, imo .
Zelf King Of Kong bekeken en hij viel me reuze mee, zelf net te jong om de tijd van die arcade games echt bewust mee te maken maar zelfs dan was dat een prima docu met een aantal levensechte karikaturen, enkele van de slechtste "personages" (het erge is dan nog dat het echte mensen zijn en geen acteurs) die ik in enige tijd ben tegengekomen, momenten waarop je twijfelt of je iets nu diep triest of dol komisch moet vinden (vaak beiden imo) en een geweldige anti-held. Ik snap de fuzz wel rondom deze docu.
(Minpuntje is wel dat de relatie tussen beide hoofdrolspelers in realiteit blijkbaar een stuk minder vijandig was dan in de film iets wat Gordon ook zou hebben toegegeven).
Wel, ik heb letterlijk nét Short Term 12 uitgekeken en ik kan me voor een deel wel vinden in jouw reactie. Ik heb echt genoten hiervan. De film voelt inderdaad heel erg menselijk aan, heel realistisch en bescheiden geensceneerd. Maar ik weet niet of ik het eens ben met je opmerking dat het hier niet over 'opzichtelijke verwezenlijking' gaat. Misschien versta ik je verkeerd, maar ik vond dat voor al de moeite die de film doet om realistisch te zijn, hij minstens even vaak overkomt als een geconstrueerd narratief dat toch serieus inspeelt op sentiment. Ik bedoel dat zeker niet als een minpunt, want ik vond het nooit storend of manipulatief, maar ik had wel af en toe een "Oh, come on..." gevoel.
Brie Larson en dat meisje zijn alletwee cutters, hebben alletwee een abusive father, en dit komen we te weten net in diezelfde week dat Brie leert dat ze zwanger is, een abortus plant en net dan nog eens te horen krijgt dat haar vader vrijkomt uit de gevangenis, terwijl in de tussentijd de vader van het meisje tijd kon vrij maken om haar te misbruiken, etc...
Daarbij heb je ook de begin- en de slotscene, die erg vermakelijk zijn, maar zo overscripted dat het voor mij wat afdoet aan de intieme relatie die ik wil hebben met een film als deze, een band die de film ook lijkt te willen hebben met zijn kijkers. Doorheen heel de film is er zo'n vreemde frictie tussen enerzijds naturalisme, realisme en sentimentele constructie anderzijds. Having its cake and eating it too? Ik ben er nog niet helemaal uit, maar dat zat wel steeds in mijn achterhoofd, en met momenten voelde de emotionele spanning of de release ervan wat te geforceerd. Het is wel echt sterk dat, ondanks zijn onderwerp, dit absoluut geen film is die ronddobbert in zijn eigen miserie. De film bezit, net als de personages een rasechte levenslust, en het is echt een plezier om ze ernaar op zoek te zien gaan, om ervoor te vechten. Maar er zijn andere filmmakers die dit op hun eigen manier doen, die mij veel, veel meer liggen.
Dit doet me eraan denken, heb jij ooit Trust gezien van Hal Hartley, utred? Ik denk echt dat die film iets voor jou zal zijn. Ik vond het alleszins een van de beste films die ik in een heel lange tijd zag. Ben benieuwd naar de reactie van anderen. Maar het is wel echt een '90s film en dus niet voor dit toernooi.
Goeie punten, en ik ga deels wel akkoord. Maar een film moet (ok dat moet niet, maar de meeste doen het toch, kwestie van interessant te zijn) wel ergens wel een vertrekpunt hebben en meestal is dat één of ander zot toeval of samenloop van omstandigheden. Zolang het verhaal daarna maar natuurlijk verloopt is dat geen probleem, en dat valt hier wel goed mee. Al zie ik wel wat je bedoelt.
Trust ga ik zeker eens opzoeken. Bedankt voor de tip!
Over Ex Machina:
Ik volg je grotendeels, maar denk zelf dat ze net heel menselijk is geworden. Zij wil gewoon een leven hebben, en dat is onmogelijk als hij blijft leven, want hij weet dat ze niet echt is. En uiteindelijk kent ze hem nauwelijks en is hij een gevaar voor haar. Als zij de protagonist van de film was zou niemand dit een vreemde actie vinden. De sterk verschillende reacties op dit einde vormen één van de belangrijkste punten van de fim denk ik. Vooral als je dan ziet dat het bijna altijd mannen zijn die haar als een slechterik zien.
The Hitman's Bodyguard... beetje verstand op nul zetten en dan is het best te pruimen, een paar geweldige actiescenes en de humor is ook goed. Samual L Jackson op het lijf geschreven
Gisteren Boogie Nights gezien. Ik kan er feitelijk weinig slechts over zeggen, interessant onderwerp, cast lijkt mij erg overtuigend en de muziek is ook top, echt zo'n seventiesgevoel. Maar, compleet weggeblazen werd ik ook niet. Niet dat dat per se hoeft, maar door de lange speelduur begon het op de duur minder en minder interessant te lijken. Het lijkt mij dat er niet is te weinig dingen gebeuren.
Misschien ligt Paul Thomas Anderson mij niet, want Inherent Vice en The Master vond ik telkens enorm traagaanvoelende ietwat saaie films. En Boogie Nights duurt ook 2u30.
Mangolia moet ik wel nog bekijken en misschien ligt die mij wel beter. En There Will Be Blood zou ik eens moeten herbekijken.
Gisteren Boogie Nights gezien. Ik kan er feitelijk weinig slechts over zeggen, interessant onderwerp, cast lijkt mij erg overtuigend en de muziek is ook top, echt zo'n seventiesgevoel. Maar, compleet weggeblazen werd ik ook niet. Niet dat dat per se hoeft, maar door de lange speelduur begon het op de duur minder en minder interessant te lijken. Het lijkt mij dat er niet is te weinig dingen gebeuren.
Misschien ligt Paul Thomas Anderson mij niet, want Inherent Vice en The Master vond ik telkens enorm traagaanvoelende ietwat saaie films. En Boogie Nights duurt ook 2u30.
Mangolia moet ik wel nog bekijken en misschien ligt die mij wel beter.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.