PBR Streetgang zei:
X-Men: Apocalypse.
Stupid as hell.
Bryan Singer everybody!
Nu ikke: de laatste weken nog eens mijn favoriete vorm van escapisme vanonder het stof gehaald, met een behoorlijk mooie run als gevolg.
Senna
Wat documentaires betreft, is dit zelfs nog beter dan fictie. Je leert de mens Senna écht kennen en je voelt meteen met hem mee en je begrijpt zijn moeilijke karakter. Dat hij ook zo'n charismatische gozert is, helpt er uiteraard ook bij. Jammer dat deze perfecte ambassadeur van de Formule 1 zo vroeg is moeten gaan. Nu moeten we het echter doen met Gecclestone.
Fury
Oorlogsfilms zijn al enkele jaren volledig uitgeput, wat hen opeens ook een amper voorkomend iets maakt in Hollywood. Fury is vlak na het bekijken een originele film te noemen met aardige vertolkingen. Een kleine maand later blijft er niet veel van overeind. Zeker wel is de moeite om te bekijken, maar de impact die de regisseur zo hard wilt nastreven, is gewoon op een betere manier te vinden in flicks als Saving Private Ryan of Full Metal Jacket.
Devil
Hoe minder je weet over deze film, hoe beter. Dus ik ga ook niet uit de doeken doen waar het verhaal over gaat. Had hem toevallig op tv al eens een stukje gekeken, en dat had ik beter niet gedaan. Deze horrorflick leunt namelijk op één twist. Echter valt hij nog best te doen door het mysterieuze karakter van de plot. Wel verre van een topper.
Escape From L.A.
Ik mis de 80's en 90's. Dat illustreert deze over the top einde-van-de-wereld actiefilm van misschien wel mijn favoriete regisseur John Carpenter. Oneliners, een enorm silly maar stoere actieheld, veel explosies en absurde scènes. Maar entertainend as hell. En o ja, Stacy Keach zit er ook in. Heerlijke pulp.
Captain America: Civil War
Van heerlijke pulp gesproken, de laatste editie van Captain America ligt niet ver van de bovenstaande flick. Ok, qua onderwerp en setting kan je de twee niet vergelijken, maar de gelijkenissen qua entertainmentwaarde zijn toch wel aanwezig. Straffe actie, bijwijlen prachtig geschoten beelden, een ensemblecast die perfecte screentime krijgt en op elkaar is ingespeeld, een bad guy die wél geloofwaardig is. En nog steeds in shock and awe dat ze de feel van de echte Spidey hebben kunnen vatten. Trouwens: misschien wel meer Iron Man 4 dan Captain America 3.
Lovelace
Perfecte stijl neergezet qua decennium, dit tragische verhaal achter de actrice van Deep Throat. Amanda Seyfried laat tevens zien dat ze over heel wat acting chops beschikt. Helaas kabbelt de film wat te veel voort, waardoor je het laatste half uur wel echt moet doorworstelen. En ik ben er nog altijd niet over uit of Peter Sarsgaard nu wel of geen goede acteur is.