Beste PBR Streetgang,
Ik ben erg blij om je lovende kritieken te mogen lezen op dit forum. Zeer verheugd dat deze film niet bedolven werd door de tand des tijds. Als dit een goede zin is, mag je me een snoepje geven.
Wat me wel stoort, maar ik vergeef het Robert deels, maar nog gedeeltelijker ook niet, want ook in onze huidige tijden blijven dergelijke films in hetzelfde bedje ziek, is dat men toch geen keuze kan maken tussen a) buitenaards leven bestaat en b) buitenaards leven is een soort vervangverlangen van ons om het dementerende geloof in het Christendom te compenseren. Kortom: ik stoor me aan de spirituele component van mainstream SF-films. Ik zou het bv veel beter vinden als het hoofdpersonage geconfontreerd wordt met uitsluitend bewijs dat buitenaards leven niet bestaat, in tegenstelling tot een ambigu anticlimax van kust men kloten.
OF is dit wat een goede film moet doen? Opties openhouden om een discussie in stand te houden of op te starten? Of om geen groepen in het harnas te jagen? Was Interstellar niet in hetzelfde bedje ziek?
Zowel Contact als Interstellar zeggen op het eind: "Buitenaards leven, haha, het was maar een illusie., of toch niet"??? Waarom durven serieuze SF-films geen kleur te bekennen op het einde? Waarom altijd een soort van back-up verhaal voor personen die niet geloven in buitenaards leven? Ik heb het over mainstream SF-films Dus bv District-9 valt af. Niet-serieuze SF-films, als in meer fantasy gericht zoals bv Close Encounters Of The Third Kind, daarin mag ook alles. Maar van zodra dat men het SF-genre iets realistischer benadert, is er altijd die back-up verklaring. In mijn ogen is het doel van Science-Fiction nog altijd om iets aan te tonen dat niet kan bestaan in de huidige realiteit toch kan bestaan. Waarom deze dubbelzinnigheid?
Ik denk dat de studio-bobo's zeggen: voor een serieuze SF-film moet er altijd een contra-gewicht zijn. Ik denk dat het gewoon niet mag van de studio's om "mainstream SF-films" uit te brengen met de boodschap dat buitenaards leven bestaat, omwille van al die Christenen in Amerika. Als ge Contact en Interstellar ziet, dan weet ge wel dat de regisseurs geloven in buitenaards leven, of toch die boodschap willen overbrengen, toch krijgt ge op het einde zo een slappe hap gepresenteerd. Ik vind dat jammer dat mannen als Robert Zemeckis en Christopher Nolan zich moeten schikken naar de studio's.
Ik ga slapen,
Slaapwel PBR xxx
PS:
Ik ben Christopher Nolan fan, maar Inception is geen SF-film. Inception is zelfs geen film. Inception is de meetrieks voor mensen die geboren zijn na 1990. Na elke 5 minuten wordt de voorbijgaande scène uitgelegd in een scène van nog eens 20 minuten. Dicaprio heeft een fietszadel in zijn reet gedurende 120 minuten. Ik wil zijn wenkbrauwen afscheren. Ik wil hem en zijn wenkbrauwen doorspoelen in het wc. Deze film mocht niet gemaakt worden.
