Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (23)

Na een kleine drie jaar heb ik deze film uiteindelijk voor de tweede keer gezien, en mijn initieel oordeel zat volgens mij verkeerd. Toen ik de film voor de eerste keer zag, was ik onder de indruk van de beelden en van het verhaal. De film ging over een boeiend onderwerp, en ik had van start tot eind geboeid gekeken. Maar over het einde had ik een erg dubbel gevoel, en dat lag mij erg diep. Omwille van die reden had ik mijn beoordeling doorheen de jaren aangepast, en heb ik er een slecht gevoel aan overhouden. Een v/d redenen was dat ik een strikt wetenschappelijke verklaring zocht voor het einde, dat naar mijn inziens de film de nek omdeed. Omwille van die reden stond de film op een 3.0* notering. Na mijn tweede kijkbeurt moet ik concluderen dat die beoordeling fout zat, en dat de nieuwe kijkbeurt waarover ik beschik dus voor nieuwe inzichten heeft gezorgd, en op basis daarvan geef ik hem nu een 4.5*. Voor mij is deze film zoveel meer dan het is, is het een erg complete en veelzijdige film en ademt het in alles een moderne klassiekers uit. Ik denk dat deze film een mijlpaal in de filmhistorie is, en misschien wel één v/d belangrijkste films is die gemaakt is in de laatste decennia.

Wat mij opviel in deze kijkbeurt, was hoeveel ik uit deze film vergeten was, terwijl ik toch het idee had dat de film op misschien het einde na nog zeer fris in het geheugen zat. Niet dus. Ik was zelfs sleutelelementen uit het plot gewoon compleet vergeten, en eigenlijk vermeed ik een herkijk van deze film juist gedurende lange tijd omdat ik dacht dat deze film helder in mijn hoofd zat. Dus dat verbaasde me eigenlijk wel. Zelfs nu heb ik de film alleen maar herkeken om een beter perspectief te hebben van de regisseur Christopher Nolan. De Batman trilogie en Dunkirk komen later nog aan de beurt. Batman Begins zou trouwens ook zo perfect een film zijn waarvan ik denk dat die helder in mijn geheugen zit, maar waar ik uiteindelijk toch veel vergeten zal zijn. Maar misschien blijven de emoties en het gevoel die je bij een kijkervaring hebt, beter hangen dan de uiteindelijke inhoud.

Deze film is natuurlijk erg groots aangepakt, en natuurlijk gemaakt over een moeilijk en deels ook erg origineel onderwerp, waar ondanks dat het over wetenschap gaat, veel nog voor eigen interpretatie vatbaar is. Of met andere woorden, over de wetenschap valt nog heel erg veel te vertellen. Anderzijds is het juist de emotionele lading achter alles die van dit een sterke film maakt, en waarmee de film zich mee probeert te onderscheiden door daar een eigen interpretatie aan te geven. En dat is best uniek voor de regisseur Christopher Nolan tenzij ik in de vorige films blind was, want doorgaans vind ik dit juist zijn achillespees. Natuurlijk zorgt de grootsheid van deze film er ook voor dat er heel wat negatiefs op valt aan te merken (4.5*). Ik zou met gemak tien negatieve punten kunnen opnoemen bij deze film, het ene punt al wat belangrijker dan het andere. Anderzijds zou ik ook met gemak erg veel positieve punten kunnen opnoemen. Er valt heel wat over te vertellen, en de film blijft voor discussie vatbaar.

Op gebied van camerawerk worden natuurlijk grenzen verlegd. Het budget is er uiteraard voor aanwezig, maar het resultaat mag er dan ook zijn. Het is werkelijk een genot om naar deze film te kijken. En natuurlijk is dit een film die kan uitpakken met een groot budget die aan dit compartiment kan besteedt worden. De audio ligt me dan weer wat minder, en is misschien voor mijn persoonlijke smaak te grotesk. Al stoort het me ook niet echt, en wordt het wel op de juiste momenten gebruikt. Maar het is één v/d weinige films waar de audio wel opvalt.

Verder vind ik dat de film voor ieders wat wils heeft. Dit epos biedt namelijk een filosofische onderlaag of een einde waar dieper over nagedacht wordt, maar verder heeft het middenstuk ook zijn momenten die in het geheugen gegriffeld zullen blijven staan. Er wordt interessant omgegaan met de wetenschap en het uitgangspunt. Er wordt voor tempo en voor spanning gezorgd. Met name over hoe de tijd door de nabije aanwezigheid van dat zwart gat op die eerste planeet veel sneller voorbijgaat (of eigenlijk vanuit iemand's anders perspectief die buiten die invloedssfeer staat) en de emotionele lading die daarmee gepaard gaat, maar ook over de plottwist op de ijsplaneet, of over hetgeen wat de bedenker van de missie (rol die Michael Caine speelt) uiteindelijk verzwijgt. Dat is uiteindelijk allemaal briljant gedaan. En natuurlijk biedt zo een film dan ook de gelegenheid om met dergelijke interessante gegevens om te gaan, maar ook om technische snufjes te vertonen (zoals de vloedgolf op planeet 1, de robots, het wormgat en het zwart gat)., welke het allemaal fris en interessant houden. Dit is een soort van element dat ik ook terugzie in een klassieker zoals bvb. Star Wars: Episode V - The Empire Strikes Back.

Het andere zeer positieve punt is namelijk de emotionele lading die rond de film hangt, en dit is voor mij atypisch in een Nolan film, maar ik vind dit hier wel erg goed gedaan. Je kan natuurlijk ook zeggen dat het soms neigt naar het sentimentele, en dat het uiteindelijk vrij eenvoudig was door het spelen met de tijd in de film om dit laagje aan de film toe te voegen, maar ik vind het heel goed uit de verf komen, en tot twee keer toe had ik ook tranen in mijn ogen in deze film.

Het filosofisch gegeven gaat natuurlijk deels over hoe het driedimensionele wereld in een vijfdimensionele wereld werd geplaatst. De wereld zelf mag ik misschien niet zo mooi vinden (heeft ook gelijkenissen met de droomwerelden in Inception), maar het verklaart wel iets. Het is hier ook dat de wetenschap ook voor eigen interpretatie vatbaar is. Dat het exact zo zal zijn, zoals in de film getoond wordt, zal natuurlijk niet kloppen. Maar dat wij via communicatie met aliens (in deze film is het een futuristische versie van ons) niet alleen een vertaling van onze communicatie nodig zullen hebben, maar ook een vertaling van ons perspectief lijkt wel effectief zo te zijn. Want de enige andere mogelijkheid om te communiceren met aliens is enkel en alleen via de taal van wiskunde, en uiteindelijk zal dat ook zijn beperkingen hebben. Arrival gaat daar ook dieper op in.

Wat mij bij deze film ook wat parten speelde, was dat de reactie bepaalt wat de actie zou doen. Het resultaat van de actie zorgt juist voor de reactie, maar uiteindelijk is tijd in die driedimensionale wereld een dimensie die fysiek geportretteerd wordt naar ons toe, en wordt het signaal gegeven door futuristische aliens, namelijk wijzelf (wat verklaart waarom de reactie de actie bepaalt, en het signaal ook verstuurd werd). En verder is het ook mogelijk dat verschillende stadia van onze levenssoort "gelijktijdig" naast elkaar leven, maar als tijd overbrugbaar is, is dat uiteindelijk niet meer relevant. Natuurlijk is dit ook een heel erg centristische visie, met wij als middelpunt, en zoals we nu al geruim lange tijd weten maar het wel ooit dachten, is de Aarde ook niet het middelpunt van het heelal. De wereld die hier wordt voorgesteld is een zeer georganiseerde wereld, terwijl ik in ieder geval meer geloof in chaotiek en willekeurigheid), een iets dat niet te controleren valt. En minder in toeval en Murphy's Law maar dan in een positief licht (what can happen, will happen). Een iets dat er niet voor zou zorgen dat de astronaut toevallig juist op dat moment zal communiceren met zijn dochter (bvb. juist wanneer hij vertrekt). Maar dat is dan ook hoe ik erover denk.

Wat me meer stoort, en wat ook met een centristisch perspectief te maken heb, is dat de vlag van de Verenigde Staten vaak in beeld wordt getoond, waaronder ook op het einde in het basiskamp dat opgesteld wordt, terwijl verder in de film er niets wordt gezegd over de landenverdeling in de toekomst. Eerst en vooral lijkt het erop dat het misschien de burgers in andere werelddelen minder goed vergaan is. Maar tegelijkertijd denk ik ook niet dat een wereld die zo vergevorderd is in de tijd, ook nog over dezelfde landen, of over diezelfde Verenigde Staten van Amerika zal bestaan. En dat de VS ook de wereld in zijn totaliteit representeren. Dat vond ik een beetje misplaatst.

Een ander puntje dat me stoorde ligt hem in de montage. Ik vond het jammer dat één van de spannendste scènes werd doorbroken door er geregeld een scène tussen te plaatsen die ons naar het thuisfront teleporteerde. Ik vind montage sowieso al niet het sterkste punt van Nolan, omdat hij te veel leuke trucjes wilt tonen. Maar soms kan je ook te veel willen doen, en het doet wat afbreuk aan één van de leukste scènes uit de film, terwijl de scène in het thuisfront eigenlijk juist weinig toevoegde en afleidde. Natuurlijk wordt dat ook gedaan omdat het gevoel dat op het thuisfront ervaren wordt hetzelfde gevoel is dat daar ervaren wordt (en door de muziek aangetoond wordt), maar ik vind het niet werken.

Volgens mij heb ik het meeste dat ik wou opsommen opgesomd en heb ik alles dat eruit moest, even uitgetypt, al kan het zijn dat ik iets vergeten heb, want er waren zeer veel gedachten die in mij rondspookten nadat (en ook tijdens dat) ik de film zag. Maar goed, ik vind het uiteindelijk een zeer goede film op de vele (onvermijdelijke) minpuntjes na, en ook een moderne en grootse klassieker in wording, die niet alleen over visuele pracht heeft, een spannend en boeiend verloop kent, maar ook doet nadenken.

Tgoh, een nieuwe Nolan herziening, en opnieuw moet ik constateren dat de herziening dringend nodig was, al wist ik dat wel bij deze film. Want van een groot deel herinnerde ik me echt niets meer. Ik dacht ook dat ik de film beter vond dan dat ik hem eigenlijk echt vond, want de herziening viel behoorlijk tegen. De rating stond op 3.5* en ik heb hem zelfs een tijdje 4.0* gegeven, maar na deze kijkbeurt verlaag ik dat naar 2.5*. Het viel me echt behoorlijk tegen voor een film waarvan ik uiteindelijk dacht dat ik die best goed vond de eerste keer nadat ik hem gezien had.

Ik vind het ook een echt zware film om naar te kijken, doordat hij een erg serieuze toon heeft, en vooral de ontknoping vind ik daarbij wat moeilijk te volgen. Ook de actie lag me niet echt. Vooral de auto-achtervolging viel me behoorlijk tegen, waarbij alles aan diggelen vliegt, en de batmobiel over de daken vliegt. Alsof hij niet de moeite deed om deftig te rijden. Ik had bij veel scènes het gevoel dat het allemaal weer veel spectaculairder werd uitgevoerd dan dat het eigenlijk was.

Ik denk dat ik dit alles niet speciaal / uniek genoeg vond, en dat het eerste gedeelte dat wel van noodzaak is, iets te lang duurde. Dat hoeft niet per se een probleem te zijn, maar denk ik dat ik toch dat tikkeltje meer verwacht had in dat tweede deel. En dan ben je ook teleurgesteld omdat dit een film was waarvan ik dacht dat ik hem goed vond, en dat dan uiteindelijk niet echt zo blijkt te zijn. Ik vind het plot ook een beetje vergezocht (of dan vooral gerelateerd aan Ra's al Ghul en Scarecrow en het plan om de stad te vergiftigen via een soort machine dat iets met water / damp doet en je angsten projecteert). Misschien heb ik ook te weinig voeling met de meeste van die acteurs. Ik ben normaal geen fan van Michael Caine, maar als die in een film naast Bale al het meeste indruk op me moet maken, dan is er toch een teken aan de wand. En van Neeson ben ik normaal fan, maar dus niet hier of in Star Wars.

Ik heb dit een tijd Nolan's beste film gevonden of gedacht dat ik dit zijn beste vond, maar het is vrij duidelijk dat ik daar van ga mogen afstappen. Ik vind Following, Insomnia, The Prestige en Interstellar alle vier beter. Of ja, deze is misschien dan iets beter dan Insomnia, maar ik zal sneller Insomnia opleggen dan deze. Nouja, op naar The Dark Knight dan maar. En deze herziening is echt van noodzaak vooraleer ik daaraan start, omdat ik nu toch een beter en frisser idee heb van Batman's omgeving, Gotham en sommige personages.

Misschien moet ik best nog wat wachten met een oordeel te maken over Batman, want er komen nog twee films aan. En misschien zal ik meer fan zijn van de adaptatie van Burton's films (die ik wellicht nog voor zeer lange tijd niet zal bekijken). Maar dan heb ik toch liever een soort van Iron Man dat zichzelf ook niet te serieus neemt met momenten, en waar meer plaats is voor humor (maar ook niet te veel). Iron Man is dan ook mijn favoriete superheldenfilm.

Maar goed, gelukkig nog altijd zo veel beter dan Inception, dat dan weer wel.

Oké, poging nummer zoveel, en deze keer is het wel gelukt. Ik weet dat ik echt moeite moet doen om mijn kopje bij dit soort films te houden, en wat me vorige keer parten speelde, waren de vele bijpersonages die het lastig maakten (met de nieuwe Rachel), het wat chaotische begin (met ook al twee actievolle gebeurtenissen) en vooral de moeilijke link tussen de maffia, Lau en uiteindelijk de joker. En de scène waar we die bende en Scarecrow zien, maakte alles nog meer verwarrend. Ik vraag me zelfs af of die scène uiteindelijk wel van enige waarde is voor de film. Voor mij schept het alleen verwarring.

Uiteindelijk is het best een goede film, maar dan wel na een matig begin (de bankoverval en de entree van de Joker buiten beschouwing gelaten). Verder is de acteerprestatie van The Joker natuurlijk fenomenaal. Hij is ook echt The Joker. Het is echt heel overtuigend gebracht, en is daarmee als chaoot echt ook zeer creepy. Maar ik heb wel het idee dat de film compleet zou instorten mocht The Joker niet aanwezig zijn. Hij maakt de film. En dat is niet alleen de kracht, maar ook de zwakte van deze film. Ik heb het idee dat hij de andere acteurs letterlijk van het scherm speelt, en dan m.n. alle anderen die "slecht" zijn. Over Lau, de gang of de leden van de maffia die in beeld komen, wordt er niet meer gesproken na een tijd.

De actie is best wel goed met momenten, en zeker het tweede deel is erg interessant. Ik ben niet van alles fan, en vooral in het eerste deel vind ik de balans tussen actie en drama niet echt lekker zitten, hoewel er ook daar fijne scènes tussen zitten, maar dat dan afgewisseld worden door wat matigs of scènes die ik niet begrijp (de scène met de vele Batman-imitators waar de echte Batman gebeten wordt door een rottweiler). Soms verlang je gewoon naar een scène waar de Joker in voorkomt, maar zoals ik al zei, dat is tegelijkertijd de kracht en de zwakte van deze film.

Wat mij verder ook opviel, is dat we op het einde een scène te zien krijgen met die twee ferryboten, en dat uiteindelijk de mensen ervoor kiezen om elkaar niet op te blazen, waarmee ze zichzelf redden omdat The Joker wou aantonen dat slechtheid in onze natuur zit. Iets waar hij dus wel in slaagde bij Harvey Dent. Maar je kan met 100% zekerheid zeggen dat als deze situatie zich in het echt voordoet, het nog geen minuut zal duren vooraleer één v/d twee boten opgeblazen is. Daar had ik toch wel een beetje een geforceerd goed einde gevoel bij.

Op hetzelfde moment kon Batman trouwens via zijn "technicus" ook zien wie waar is door dat er een tracker op ieder's GSM stond, maar dat vond ik wat lelijk en makkelijk uitgevoerd. Ik had liever gehad dat de Joker anders zou worden opgespoord, en ik vond het er eigenlijk ook niet echt uitzien (zowel control room als de beelden die plots op zijn netvlies gebrand worden). Dat is zo een voorbeeld van iets dat ik anders gedaan zou hebben.

Ik ga het voorlopig bij een 3.5* houden. Dus voor mij is deze wel beter dan Batman Begins die ik bij een herziening (erg) teleurstellend vond.

Vandaag was het tijd voor het laatste deel uit de Batman trilogie, en uiteindelijk is de film ook wel oké. Niet slecht, verre van zelfs. Maar ik zie er ook geen topper in. Al zijn dit soort films nu niet bepaald voor mij gemaakt. Daarvoor is het wellicht allemaal te episch. En net zoals de twee andere films ligt het tempo hoog, met een grote cast en veel gebeurtenissen. Wel is het zo dat de balans tussen drama en actie in deze film voor mij het best zit, en heb ik het gevoel dat de film niet echt over ups en downs beschikt, maar zijn niveau over de gehele film kan aanhouden. Een iets wat ik niet ervoer bij de twee eerdere Batman films uit deze trilogie. Het is ook erg duidelijk dat deze Batman film over het grootste budget beschikte. Qua verhaal en kenmerken vind ik deze film eigenlijk niet veel afwijken van The Dark Knight, maar The Dark Knight heeft natuurlijk wel die geweldige acteerprestatie en heeft misschien een net iets beter tweede deel, hoewel ik het eerste deel hier interessanter vond dan in The Dark Knight.

Gemengde gevoelens ook bij deze film.

Het blijft doodzonde dat Nolan weer zit te klooien met tijd in een film waar we al met meerdere verhaalperspectieven zitten, waardoor we al moeilijker binding krijgen met de personage. Eigenlijk kan je al spreken van een mozaïekvertelling, waar ik sowieso geen fan van ben. Er zit ook in tegenstelling tot andere films van hem, minder een rode draad in de film. Natuurlijk gaat het wel over de redding van Britse soldaten gestrand op Duinkerke, en dat is dan de rode draad. Al kan het ook zijn dat de rode draad voor mij wat zoek is door te zitten klooien met tijd. Nu zit de spanning er (gelukkig) wel in (zonder spanningsboog), en is het tweede deel merkbaar beter voor mij dan het eerste deel. Ik vond het met momenten trouwens opvallend spannend. Globaal gezien schept de film wel een goed beeld over de gebeurtenissen, maar ik ben niet fan van alle stijlfiguren en Nolan moet niet met tijd zitten spelen om speciaal te willen doen.

Qua beeld en hetgeen we te zien krijgen uiteraard prachtig van begin tot eind. Een van de mooiste films die ik ooit al gezien heb op dat vlak. Echt petje af. De scènes in de vliegtuigen en de boten zijn echt prachtig (al heb ik volgens mij een zwak voor films en series op boten, zeker als het over piraten, kapingen, schipbreuken of ontdekkingsreizen gaat, al is dit natuurlijk nog wel wat anders). Qua kleur zit het echt goed. Ook qua geluid en soundtrack vind ik het allebei heel goed zitten. Het typische geluid van de Duitse vliegtuigen / fighters is goed gedaan, en van detail hou ik. En de soundtrack is gelukkig niet te opvallend aanwezig, en daardoor is hij ook echt goed.

Ik denk dat ik het op een 3,5* hou.

[YOUTUBE]S4pTmVcltBY[/YOUTUBE]

Ik vond het wat teleurstellend, maar de verwachtingen lagen misschien wel hoog. Ik ken helaas vrij veel over deze thematiek. Ik vond bepaalde delen wel wat sterker en bepaalde dan weer wat zwakker. Het was goed dat het eindelijk eens ging over een meisje dat gepest wordt. Volgens mij is uit dit de eerste pestfilm uit de eigenlijk al vrij veel pestfilms die ik al gezien heb dat over een meisje gaat. En voor mij zet deze film initieel ook de wereld van de meisjes goed neer met hun obsessie met gewicht verliezen, met het territorium afbakenen in de wc's, met bijna altijd slecht gehumeurd te zijn en het slechte contact met de ouders. Het komt heel herkenbaar over.

Wel is het zo dat er een plotse persoonlijkheidsverandering in de film voorkomt die niet echt natuurlijk is. Berouw zal in zoveel gevallen niet oprecht zijn, of op een andere manier gebeuren. Niet op een manier waarop die plots in tranen zal uitbarsten. Maar eerder minimaliseren en ten hoogste fake oprechtheid.

Wel ga ik akkoord met dat sommige pesters zelf ook veel problemen hebben, en dat dit hun soort uitlaatklep is. Al is dat zeker niet bij iedereen zo. Maar ik denk dat het minder subtiele gepest van die aard is (de meer klassieke variant van pesten, omdat het niet subtiel is, en dat komt vaker voor arme jongeren of beroepsscholen / CDO en het vrije onderwijs). Dat is ook de variant van pesten, waar het tot een fysieke confrontatie kan komen, maar dat is dan al echt in extreme gevallen. Vandaag de dag kan ik ook wel geloven dat in tijden van digitalisering zoiets je blijft achtervolgen thuis, terwijl je je vroeger enigszins nog je rust had. Al was er vroeger ook "geen politieke correctheid" en minder sociale controle, en in die tijdsgeest kan het pesten wel zwaarder geweest zijn. Net zoals dat in andere landen zoals Rusland, de Verenigde Staten, Frankrijk of Estland ook het geval is.

De grootste fout van de film is door de last volledig op de pester te gaan leggen, en niet op de mede-pesters. Voor mij zijn meelopers even erg als de pester zelf. En in deze film wordt er niet ingezoomd op de meelopers of de mensen die niets doen, want voor mij zijn die ook telkens opnieuw in fout. Het is in de praktijk ook zelden zo dat één iemand pest. Maar voor de gepeste zal het altijd voelen dat een hele klas of een hele school iemand zal pesten, omdat niemand het voor hem zal opnemen, en omdat hij er quasi alleen voor staat. En het "actieve" pesten gebeurt altijd door een zeer grote groep, zoals het uitsluiten of het opdringen van een negatief zelfbeeld. Pesten is een plaag, en niet iets dat je kan oplossen door één enkel individu aan te pakken, en Tada, het gepest is op een magische manier is verdwenen. Ik vind dat de film een verkeerd signaal verstuurt door dat op deze manier aan te pakken, en door de pester ook nog eens berouw te laten tonen (wat echt wel een heel kleine minderheid zal zijn).

Mijn ervaring leert me dat de grootste pesters (op de meer katholieke scholen en in België ASO en TSO-scholen) juist de mensen zijn die inderdaad veel zelfvertrouwen uitstralen, uit een rijk en deftig gezin komen, en dan uiteindelijk ook voor een moeilijke en gerenommeerde studierichting op de universiteit gaan. En dat stereotiepe beeld is meermaals bevestigd door mij. Maar meestal is het dus wel een groepsactiviteit, en niet iets dat door een individu wordt aangemoedigd, en waar anderen daar dan maar aan meedoen. Zo zit het totaal niet in elkaar.

En dan dat einde... Is dat een soort van "het komt allemaal toch goed"-einde. Zelfs al overleeft iemand zo een gebeurtenis. Dan nog blijft zo iets je gehele leven achtervolgen en is je leven inderdaad verwoest voor de rest van je leven. Of je nu dood of levend bent, maakt weinig uit. Als dat meisje nu mijn beste vriendin geweest zou zijn, zou ik liever gehad hebben dat ze dood zou zijn, zodat ze niet meer moet lijden. It doesn't get any better. Pesten zal uiteindelijk je leven vormen, en hetgeen daarop volgt is het allemaal niet waard.

Qua stijlfiguur was ik ook verkeerd geinformeerd trouwens. Ik dacht dat het hier om een found footage film ging, terwijl het hier om scripted reality of een soort van scripted documentary ging. Ik vond het een beetje een vreemde stijlfiguur die nog altijd werkt, maar door de stijlfiguur ging wat van de geloofwaardigheid verloren. Ofja... een documentaire gebaseerd op waargebeurde events zou natuurlijk nooit van de grond geraakt zijn, en zou nooit dergelijke beelden kunnen opleveren hebben. Maar de pestkop die vrijwillig meewerkt aan het project waar zij er dan uiteindelijk slecht uitkomt. Het deed wel wat raar allemaal soms.

Mommy is wederom een erg mooie film die dieper ingaat op een gezin met een moeilijk behandelbare jongen, en de druk en stress die dat met zich mee brengt. Ik vond het met momenten een erg emotionele film en de emoties werden bovendien benadrukt door het opmerkelijke beeldformaat waar soms van wat afgeweken werd om een bepaalde emotie te benadrukken. Dit werkte enorm goed, en eigenlijk was het met momenten zelf aanpassen wanneer het beeld breder werd. Maar doorheen de film valt het echt niet op dat het beeld smaller was, en eigenlijk geef ik zelfs de voorkeur aan een smaller beeld. Blijkbaar heeft American Honey ook een smal formaat (ik ben dat alweer vergeten... ?), maar als dat zo is... dan mogen er heel veel films een smal formaat hebben van mijn part.

Qua thematiek natuurlijk soms erg zwaar, maar er wordt steeds wel erg goed geacteerd. Al had ik soms ook wel het idee dat er wat aan overacting werd gedaan. Niet dat het storend werd, gelukkig. Het blijft erg geloofwaardig. Eigenlijk is het best een lange film, maar ik had nooit echt het gevoel dat het lang was. Volgens mij is dat ook wel omdat er toch wel wat tempo inzit, heb ik het idee, en er regelmatig scènes voorbijkomen die toch wel even blijven hangen. En dat is dan nog een understatement. Zeer sterk einde ook trouwens!

De stijl van Dolan is toch wel best opvallend. Ik denk dat dit zo een typische regisseur waarvan je al vrij snel zult herkennen: "dat is een film van Dolan", want het is toch wel iets unieks. De manier van acteren maar ook de muziekkeuze is best opvallend. Het laatste nummer is trouwens geniaal gekozen. Trouwens best raar, want ik dacht altijd dat ik Born To Die van Lana Del Rey een kutnummer vond, en nu vond ik het echt gewoon prachtig. Echt raar. Ik heb het idee dat ik al die keren dat ik het vroeger beluisterde doof was. Moet wel zeggen, dat ik de andere nummers van Lana Del Rey die ik (toegegeven niet echt frequent) beluister wel altijd vrij mooi gevonden heb. Ik denk dat ik me ook wel eens in haar discografie ga neuzen, en eens deftig. Geweldige stem. En vooral echt passend nummer, en vandaar doe ik het ook in de spoiler, omdat het volgens mij ook wel wat over het einde prijs geeft.