Archief - ARMA II DAYZ mod - samen spelen
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
MegaMentor
Legacy Member
Crazy_Talk zei:
In de server naam staat de time zone. Kunt zo makkelijk achterhalen. 9cakes stond vroeger gelijk met onze tijd waardoor het voor veel mede-belgen nacht was als ze konden spelen. Nu staat hij in een andere time zone en is het veel langer licht 's avonds.
KoOkiE
Legacy Member
deathsniper zei:
herinstalleren.
als je net ervoor een patch hebt installed, probeer die er uit te gooien en opnieuw te beginnen.
als da nie werkt, doe es een memory test op je ram, en laat Chkdsk.exe es je harde schijf controleren
the usual routine..
GeHaWk zei:
samen spawnen is niet mogelijk. zou ook het doel van het spel volledig teniet doen eigenlijk
Soler
Legacy Member
Cherno, ben er zonet naartoe geweest, kom in het meeste rechtse onafgewerkte woonblok in aanleg 2 man tegen. Ik volg ze want ze deden niets tot hij me opeens killed met zen hachet. Ik wou contact leggen maar ik weet begot niet hoe da moet. Ik kan wel kiezen tussen de soorten channels maar niet hoe ik iets moet typen of moet inspreken of dergelijke.
[PwF]Hchest
Legacy Member
Het begon allemaal deze voormiddag.
We loggen alle 2 in op skype..
Chapter I: Het wederzien
De zon scheen fel, zombies links, zombies rechts.
Op het moment zelf hadden we nog geen idee wat er komen ging.
Na 20 spannende minuten zagen we elkaar in de verte, bij elkaar gekomen deden we de gebruikelijke salute move!
Hierdoor hadden we een euforisch gevoel.
Ik - Bert - kreeg van mijn maat een glock met een paar extra clips.
Na het pistool geladen te hebben trokken we door het bos.
Na "per ongeluk" neergeschoten te werden door een winchester van mijn maat kreeg ik een bloedtransfusie en de nodige pillen om op eigen krachten terug recht te staan.
Na het zuidelijke vliegveld geloot te hebben gingen we noordelijke richting uit.
De wind waaide hard in mijn lange manen, en af en toe moest ik een vliegje van mijn bezweet gezicht meppen.
Na 45 lange minuten door de velden en bossen gerushed te hebben gebeurde het onverwachte!
We kwamen zowaar HELLS CASTLE op ons pad tegen.
Hier vonden we niet zoveel, maar waren tevreden de weinige koele blikken coke en pepsi in onze rugzakken te proppen.
Op dat moment zaten we allebei al met honger.
We gingen van dorp naar dorp op zoek naar proviand, achterna verbaasd dat we niets vonden. Op dat moment kreeg ik angstzweet en hallucinaties "Ja een schaap" "Laat maar het was een struikje"
Een herkenbare situatie me dunkt.
Nog een uur ging voorbij en we kwamen aan bij een noordelijker gelegen vliegveld...
Chapter II: Begin van het einde
Het vliegveld was in zicht toen we besloten onze watersupplies aan te vullen.
Aangekomen aan het moeras hadden we beide de neiging om onze weinige maaginhoud via onze slokdarm naar boven te gooien.
Na de gebruikelijke salmonella test - negatief, what do you know! - gebruikt te hebben konden we onze flessen vullen.
Nog steeds met een oog op mogelijk wild. O wat hadden we honger.
Over onze maaggeluiden heen klonk het stil.. te stil..
Na mijn verrekijker op scherp gesteld te hebben keek ik rond. "Een crashsite!" riep ik enthousiast "Hopelijk zijn er overlevenden"
Dit was het teken voor ons om het goede hard van de rasechte West-Vlaming te tonen.
"Go!" riep mijn maat.
"Ok!" riep ik even hard terug.
Na een hondertal meter in de richting van helicopter zigzaggend gesprint te hebben klonk een schot.
"Bang" Ik vreesde het ergste, en inderdaad mijn partner was geraakt en ging langzaam neer.
"Bang" Ik zag grijs voor mijn ogen en viel ook neer, nog met de kracht die enkel in een leeuw te vinden is kroop ik door het stro geworden gras.
Was dit de laatste keer dat ik de geur van de boerenbuiten zou rieken?
Elke seconde leek een uur en ik bereikte mijn partner die achter een rotsblok zat.
Chapter III: Medische zorgen
...
We loggen alle 2 in op skype..
Chapter I: Het wederzien
De zon scheen fel, zombies links, zombies rechts.
Op het moment zelf hadden we nog geen idee wat er komen ging.
Na 20 spannende minuten zagen we elkaar in de verte, bij elkaar gekomen deden we de gebruikelijke salute move!
Hierdoor hadden we een euforisch gevoel.
Ik - Bert - kreeg van mijn maat een glock met een paar extra clips.
Na het pistool geladen te hebben trokken we door het bos.
Na "per ongeluk" neergeschoten te werden door een winchester van mijn maat kreeg ik een bloedtransfusie en de nodige pillen om op eigen krachten terug recht te staan.
Na het zuidelijke vliegveld geloot te hebben gingen we noordelijke richting uit.
De wind waaide hard in mijn lange manen, en af en toe moest ik een vliegje van mijn bezweet gezicht meppen.
Na 45 lange minuten door de velden en bossen gerushed te hebben gebeurde het onverwachte!
We kwamen zowaar HELLS CASTLE op ons pad tegen.
Hier vonden we niet zoveel, maar waren tevreden de weinige koele blikken coke en pepsi in onze rugzakken te proppen.
Op dat moment zaten we allebei al met honger.
We gingen van dorp naar dorp op zoek naar proviand, achterna verbaasd dat we niets vonden. Op dat moment kreeg ik angstzweet en hallucinaties "Ja een schaap" "Laat maar het was een struikje"
Een herkenbare situatie me dunkt.
Nog een uur ging voorbij en we kwamen aan bij een noordelijker gelegen vliegveld...
Chapter II: Begin van het einde
Het vliegveld was in zicht toen we besloten onze watersupplies aan te vullen.
Aangekomen aan het moeras hadden we beide de neiging om onze weinige maaginhoud via onze slokdarm naar boven te gooien.
Na de gebruikelijke salmonella test - negatief, what do you know! - gebruikt te hebben konden we onze flessen vullen.
Nog steeds met een oog op mogelijk wild. O wat hadden we honger.
Over onze maaggeluiden heen klonk het stil.. te stil..
Na mijn verrekijker op scherp gesteld te hebben keek ik rond. "Een crashsite!" riep ik enthousiast "Hopelijk zijn er overlevenden"
Dit was het teken voor ons om het goede hard van de rasechte West-Vlaming te tonen.
"Go!" riep mijn maat.
"Ok!" riep ik even hard terug.
Na een hondertal meter in de richting van helicopter zigzaggend gesprint te hebben klonk een schot.
"Bang" Ik vreesde het ergste, en inderdaad mijn partner was geraakt en ging langzaam neer.
"Bang" Ik zag grijs voor mijn ogen en viel ook neer, nog met de kracht die enkel in een leeuw te vinden is kroop ik door het stro geworden gras.
Was dit de laatste keer dat ik de geur van de boerenbuiten zou rieken?
Elke seconde leek een uur en ik bereikte mijn partner die achter een rotsblok zat.
Chapter III: Medische zorgen
...
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.