StanTem
Legacy Member
The Moff zei:Als mijn vrouw en ik een probleem hebben, wordt dat altijd rustig uitgepraat. Soms wordt er wel eens geweend omdat ze te lang wacht om het mij te vertellen wat haar dwars zit, maar toch komen we er altijd wat sterker uit. Elk koppel heeft zo zijn momenten, en de meeste raken er wel uit. Maar soms kunnen de verschillen uiteindelijk zo groot worden (tiens, ze is toch niet meer dezelfde die ik leren kennen heb) dat er toch uit elkaar gegaan wordt. Ik vind dat persoonlijk een zeer spijtige zaak. Zeker als er kinderen mee gemoeid zijn.
Ik kan mij ook niet voorstellen dat wij uit elkaar zouden gaan en ons zoontje van 2,5 dat moet meemaken. Een kind heeft stabiliteit en een liefgevend gezin nodig.
Ik wens u sterkte en hoop dat jullie situatie toch nog enigzins kan opgelost geraken. (hoewel ik gehoord heb dat enkel samen blijven voor de kinderen ook niet altijd zo tof is voor de kinderen in kwestie)
Voor de kinderen blijf ik niet samen. Voor mij is er nog altijd veel meer dan dat.
Nu goed, we zijn beiden geen goede praters. Voor mij was dat moeilijk, tot zondag. Ik schraapte dan al mijn moed bijeen om te praten en dan hoeft het eerst allemaal niet meer... We hebben gewoon véél te lang gewacht. Niet enkel zij, ook ik. Maar als zij vond dat het niet meer ging, moest ze hare mond hebben opengedaan.


En een tijd alleen zijn is helemaal niet zo erg. Ja int begin is dat natuurlijk wel kloten om aan gewoon te worden maar ge hebt u kinderen en vrienden ook nog.
