Wij hadden thuis een hoop diskettjes bij onze Intel 486 pc met sharewareversies van apogee-games erop. (het verkoopmodel was toen: de game bestaat uit 4 hoofdstukken; het eerste hoofdstuk krijgt iedereen gratis). Toen wist ik natuurlijk allemaal nog niet wat shareware of apogee was, ik amuseerde me vooral rot met games als Secret Agent Sam, Duke Nukem, Crystal Cave en uiteindelijk zelfs Wolfenstein 3D. Wow, 3D! Ook vermeld ik nog best Prince Of Persia, maar dat kon ik als klein ventje niet echt meester. Het eerste spel dat we thuis effectief in volledige versie hadden was Duke Nukem 3D. (mijn vader die nogal fronsend keek naar bepaalde scenes in dat spel, ik was 8 ofzo). Maar het eerste spel waar ik me echt uren en uren mee geamuseerd heb was Age Of Empires. De demo van dat spel zat standaard bij onze nieuwe pc (had een state of the art pentium II met 300mhz!), en mijn ouders vonden dat alleszins een veel betere invloed (geschiedenis, tactiek, nadenken!) dan iets als Duke Nukem, dus mocht ik voor mijn tiende of elfde verjaardag Age Of Empires hebben! In de jaren later volgden Starcraft, Red Alert 2, Diablo II en Baldurs Gate II en toen is mijn liefde voor het RPG genre begonnen. Rollercoaster Tycoon was een beetje het buitenbeentje in de zin dat het ongeveer de enige games is die geen shooter/RTS/RPG is die me ooit echt kon boeien. Het barstte echt los toen we in 2001 een nieuwe PC met een pentium IV kochten en breedbandinternet. Sterkste herinnering van toen was de demo van Battlefield 1942, altijd opnieuw hetzelfde scenario spelen in de woestijn
Mijn broer had in die tijd een abonnement op een gamemagazine waar altijd een cd met demo's (later twee cd's, en uiteindelijk een dvd) bijzat. Dus iedere maand hadden we wel enkele demo's om te spelen. Compleet weggeblazen van de demo van Thief 2, en volledige versie gekocht. Een van mijn favoriete spellen ooit. Ook heel belangrijke spellen in de vorming van mijn huidige smaak: Gothic I, Morrowind, Gothic II. Die Gothic games mag je wat mij betreft gerust op dezelfde trap of zelfs hoger zetten dan Morrowind.
Nu ik het me bedenk, de sterkste herinneringen van veel games uit mijn vroege jeugd komen eigenlijk van demo's en sharewaregames. Ik weet bvb nog dat ik een demo speelde van Fallout en dat ongelofelijk leuk vond, maar ik heb de volledige versie van dat spel slechts een paar jaar geleden volledig gespeeld. Half Life en Deus Ex ook pas jaren na de demo gespeeld. Tot mijn achttiende zat ik ook niet echt dagelijks te gamen, dus door een demo uit te spelen kon ik vaak mijn pap al koelen. Nu kan ik vaak een game spelen en het dezelfde week al uithebben. Vroeger was dat compleet ondenkbaar
Er zijn altijd een paar games uit je jeugd die een speciaal plekje hebben in je hart maar die eigenlijk totaal niet zo bekend of gerenommeerd zijn. Je koopt op die leeftijd immers ook meer in functie van de wow-factor en niet zozeer de reviews (of je krijgt gewoon games als geschenk zonder dat je iets in de pap te brokken hebt). Enkele voorbeeldjes voor mij:
Enter The Matrix: Behalve dat het snel uitgespeeld was vond ik het zalig.
Urban Assault: 3D strategiegame waar je rechtstreeks controle over al je voertuigen kon overnemen (en dat in het jaar 1998!)
A2 Racer 2 (eerste volledige racegame die ik speelde)
Oni: Third person shooter met handgevechten. Best leuk. (goedkoop gekregen bij stockverkoop)
Dungeon Siege (redelijk bekend, maar ook geen echte klassieker)
Warlords: BattleCry (een fantasy RTS met erg coole RPG elementen die in die tijd totaal nog niet zo standaard waren)
Gothic I en II (die vind ik vandaag zelfs nog uitstekende en compleet ondergewaardeerde spellen)
Deus Ex: Invisible War (goeie RPG die onterecht berucht staat als een slechte game, al was ie niet zo goed als de originele)
Als ik terugkijk, denk ik wel dat ik gamen in mijn jeugd altijd goed heb kunnen combineren met veel buiten spelen. Ik was op school niet populair, maar in onze wijk had ik met een aantal kinderen altijd wel veel plezier. Ik denk niet dat ik gamen ooit gebruikt heb als een middel om de realiteit te ontvluchten, wel omdat het gewoon erg leuk was. Ik denk niet dat ik voor mijn 17de ooit een game meer dan 200 uur gespeeld heb. (Toen heb ik met Guild Wars wsl wel die mijlpaal bereikt)
. Dat en het feit dat sporten & voetbal me geen reet interesseren, verder meer ga ik ook niet op café gaan zitten, mezelf zat drinken kan ik thuis ook doen. Tenslotte zijn er maar weinig zaken int leven dat kunnen tippen aan een reeks als Metal Gear Solid, daar alleen al voor blijf ik gamen.
