Net JRR Tolkien's Children of Húrin gelezen.
Het verhaal speelt zich af in de Eerste Era (ter vergelijking, LotR zelf zit aan het einde van de derde Era) in Beleriand, een deel van Midden Aarde dat ten tijde van Frodo inc niet eens meer bestaat.
Centraal staat het leven van Túrin Turambar (een naam die misschien gekend is uit de Silmarillion, zou zelfs vermeld kunnen worden in LotR maar daar ben ik niet zeker van), de zoon van Húrin.
Het verhaal is feitelijk een tragedie zoals ook de Grieken daar meester in waren. In tegenstelling tot grote namen als Aragorn of Beren - die, om de vergelijking met de Griekse werken terug te halen, eerder mythische helden a la Herakles en de Illiaanse Odysseus waren - is Túrin een tragische held zoals Oedipus of de Odysseaanse Oddysseus waren. Een buitengewoon man met veel kwaliteiten, maar ook gebreken die de held heel menselijk houden. Een combinatie van deze gebreken en een vloek die op zijn familie rust (in hoeverre beiden elkaar beïnvloeden, is natuurlijk voor interpretatie vatbaar) zorgen voor een prachtige tragedie, geplaatst (maar zeker niet out of place) in Midden Aarde en haar mythologie.
(Note: ik heb de Engelstalige versie gelezen en daar dus ook mijn mening naar gevormd)
Het boek is, naar de stijl van Tolkien, nog steeds vrij hoogdravend met moeilijke zinnen en formuleringen, vooral in dialogen. Toch is het echt een pak toegankelijker dan de Silmarillion. Het leest als een avonturenverhaal: de vaart zit er zeker in en zelfs de uitwijkingen over andere legendarische personages (iets waar Tolkien zeker in de Simarillion wel al eens last van had, maar dat ligt natuurlijk wel in de aard van dat boek) blijven relatief beperkt. Vooral in de proloog wordt veel over de achterliggende verhalen en gebeurtenissen uitgewijd om de situatie op dat moment te schetsen, maar eens je daardoor bent, valt dat allemaal vrij goed mee.
In tegenstelling tot de Simarillion, dat bij momenten nogal worstelen was, neemt dit boek je, eens het op gang gekomen is, mee tot het einde van het verhaal. De mindere dikte van het boek zit daar natuurlijk ook voor iets tussen.
Ik heb er in ieder geval heel erg van genoten en geef m toch een 8/10.
Nog een leuke tip bij het lezen: als je LotR als 'nu' of toch als (relatief) recent beschouwd, speelt dit verhaal zich duizenden jaren eerder af. Alle gebieden in het boek liggen ten westen van de Blue Mountains, die in de trilogie de westgrens van de wereld vormen en tegen de grote oceaan liggen. Alle grootmachten zijn dus op dat moment niet meer dan ruines op de oceaanbodem.
Als je dit in je achterhoofd houdt, gaat de mythologische waarde van het verhaal een pak de hoogte in en krijg je echt dat gevoel van 'vergane glorie van helden lang geleden'.