Al een tijd niet meer gepost.
-The Grapes of Wrath - John Steinbeck
Hier heb ik me jammer genoeg moeten doorworstelen. Ik vond het - ondanks de tragische materie - slaapverwekkend. Uiteindelijk waren de hoofdstukken die uit pure beschrijvingen van het landschap bestonden (ft. "the dust" x 30.000) meer genietbaar dan de hoofdstukken die het plot vooruit moesten duwen.
-Beloved - Toni Morrison
Moderne klassieker, maar niet helemaal mijn ding. Ik ben er meer en meer aan het achter komen dat magisch realisme mij niet echt kan vast grijpen.
-The Noise of Time - Julian Barnes
Korte fictie-roman gebaseerd op het leven van Sjostakovitsj. Interessant om te lezen hoe censuur ook op klassieke muziek en niet enkel op literatuur werd toegepast in de Sovjet Unie.
-The Book of Laughter and Forgetting - Milan Kundera
Voor mij het beste boek uit het rijtje dat ik vandaag post. Elk hoofdstuk vertelt een onafhankelijk verhaal, maar de essentie van ieder kortverhaal is op de een of andere manier aan de andere verhalen gelinkt.
-Death at Intervals - José Saramago
Ik had iets vergelijkbaars met Blindness verwacht, maar dat was het niet. In Blindness wordt de hele bevolking geleidelijk aan blind, in Death at Intervals sterft er van de ene op de andere dag niemand meer. De chaos en Unheimlichkeit van het eerste boek ontbrak helemaal en na verloop van tijd ging het ineens over in een bij de haren getrokken liefdesverhaal. Ik ben geen fan.
-Brave New World - Aldous Huxley
Moet ik weinig woorden aan vuil maken, iedereen kent dit boek wel. Goed.
Nu ben ik bezig in Arc de Triomphe van Erich Maria Remarque, omdat het toch al even geleden was dat ik nog iets in het Duits had gelezen. Het is veel minder bekend dan een vroeger werk van hem, Im Westen Nichts Neues (All Quiet on the Western Front), maar qua thema is het wel vergelijkbaar. Ik zal hier nog even zoet mee zijn.