Bon Jovi In bloedvorm
München, zondag, 20uur. Een afgeladen Olympic Stadium ziet hoe de bandleden van Bon Jovi in zwarte Mercedessen gedropt worden naast het immense podium. De toon is gezet: dit is een wereldgroep. Het publiek, daarnet nog gezapig bier drinkend en braadworsten etend, wordt wild. Dankzij zijn knalrode militaire jasje zien ze Jon Bon Jovi van in de verste nok. 49 is de rocker intussen, maar hij kan makkelijk een jaar of 15 liegen.<br><br>
Ze trappen af met het best denkbare openingsnummer: Raise your hands. Van de eerste seconde is iedereen mee en bij het refrein gaan meer dan honderdduizend handen simultaan de lucht in. Een dak van blote armen, nog nooit gezien. ‘It's just you, me and 75.000 other fans', roept de blonde frontman en hij gooit er als tweede You give love a bad name in. Een bom.
Na duizenden megaconcerten spat het speelplezier er nog steeds af. Jon dolt met ouwe getrouwe Richie Sambora. De gitarist is pas weg uit het afkickcentrum en ziet er nog wat opgezwollen uit, maar is duidelijk dankbaar om terug te zijn. Met de snelheid van het licht volgen de hits elkaar op. Bed of roses, I'll sleep when I'm dead, It's my life, Bad medicine en in de –twee!– bisrondes Always, Livin' on a prayer, These days...
Meer dan drie uur spelen ze het stadion plat. Drie. Uur. En dat –zeker voor de fans– zonder één zwak moment. Reken daar nog een –hopelijk– mooie zomeravond aan het Belgische strand bij en u weet wat u te doen staat op 24juli in Zeebrugge.
