In jazz zijn er bepaalde 'standards'. Dat zijn muziekstukken die zo bekend zijn dat bijna iedereen ze kent. Ze zijn verzameld in een paar 'Real Books'.
Onder die standards zijn er redelijk wat minder bekende, maar sommige zijn echt superbekend. Bijvoorbeeld:
Autumn Leaves, Solar, There will never be another you, All of Me, The Day of Wine and Roses, all the things you are, My Funny Valentine, Cry Me A River, Giant Steps, I Got Rythm, Oleo, Anthropology, Ornithology, ...
Kan zo blijven dorgaan
Deze worden zeer regelamtig gespeeld en elke jazzmuzikant kent ze (meestal vanbuiten).
Summmertime is ook een van die zeer bekende. Die worden dan vaak gecovered en hoewel er vele traditioneel zijn gespeeld, worden die ook (veelal door de wereldberoemde artiesten) net ietsje anders gedaan.
Miles heeft bijvoorbeeld een versie van Summertime, Ella en Louis ook, den Chet ook,... Wordt supervaak gespeeld. De versie die jij hier poste is een voorbeeld van zo'n bewerkte Summertime. De melodie is krak hetzelfde, maar hij vult zelf op (i.e. hij speelt er vanalles tussen).
Een voorbeeldje: De meeste kennen hier wel My Funny Valentine, maar als je dat volledig anders brengt krijg je
dit subliem pareltje.
Merci, k heb genoten van deze versie. Weer een ontdekking er bij 
).