Deze review heb ik geschreven op een ander hip-hop forum, maar wil hem ook delen hier ; (let niet op de spellingsfouten)
We naderen het eind van 2010 en heb nu toch wel genoeg tijd gekregen om dit album eindelijk van een cijfer te voorzien. Ik heb dit album zoveel mogelijk opgelegd om een goed beeld te krijgen en te beslissen of al die lovende reviews het wel bij het rechte eind hebben (ofcourse, dit noemen ze smaak, maar het verleden heeft al meerdere keren bewezen dat de media meestal een cijfer plaatst nadat ze het op een mainstream-schaal hebben gezet).
Het album begint met 'Dark Fantasy' en dit is een nummer die echt moeilijk te beoordelen is. De ene keer kan hij door de beugel, de andere keer irriteer ik me aan de sample (die volgens mij een andere volumehoogte heeft dan de rest van het nummer). Bij de laatste keer kon ik het nog goed aanhoren, dus dan tellen we die als de 'officiele' beoordeling van het nummer. Na de sample horen we een hele goede beat die zich perfect leent voor de stem & flow van Mr.West.
Na 'Dark Fantasy' komt het nummer 'Gorgeous', waar Kanye z'n label-collega Kid Cudi en veteraan Raekwon te hulp roept. Kanye West is z'n auto-tune obsessie nog steeds niet verleerd en gebruikt het alweer om z'n rap kunsten op een ander 'niveau' te brengen. Ik ben niet zo'n fan van auto-tune, maar hier erger ik me er niet aan. Ik vreesde dat Cudi een verse zou droppen, maar hij beperkt zich enkel tot de hook, die hij eigenlijk goed brengt en past bij het nummer. Raekwon is helaas de laatste tijd heel slecht bezig en hier doet hij het weer. Hij is gelukkig maar het enige minpuntje aan dit nummer.
Dan komt de single 'Power' uit de speakers en dankzij dit nummer heb ik eigenlijk intresse gekregen voor dit album. Oké, ik moet eerlijk toegeven dat ik soms momenten had dat dit nummer m'n oren uitkwam, maar dat lag waarschijnlijk aan iets anders. Eén van de betere nummers van het album is het zeker!
Na de interlude van 'All Of The Lights', komt het echte werk. Ik moet eerlijk toegeven, ik vind dit nummer eigenlijk nog wel goed. Met al z'n gast-artiesten was dit nummer ook een puzzel om al die stemmen te herkennen. Ik erger me totaal niet aan de (valse) stem van Rihanna, enkel konden ze beter Fergie (?) thuis laten. Ze haalt niet het beste Black Eyed Peas (van voor 2009) niveau. Al bij al een goed nummer.
Na drie goede nummers en één hele goede (Power), komt het eerste gedrocht van het album (en hopelijk de laatste ?). Rick Ross & Jay-Z brengen een matige verse en dan komt Nickij Minaj. Iedereen roept dat dit de beste verse ooit van haar is. Dat klopt, maar dat komt omdat ze een niet al te goede rapper is. Ik stoor me mateloos aan haar verschillende accenten en denk echt dat zij last van ADHD heeft... Als ik de zin 'I'm a motherfucking monster' hoor, dan weet ik dat het afgelopen is met haar. Dan probeert Kanye west à la auto-tune te zingen, maar het kwade is al geschiet. Dit nummer is het gedrocht van het album.
Ik moet Kanye West toch wel respecteren, want na 'Monster' had ik zin om dit album terug uit de cd-lade halen om het weg te gooien. Gelukkig komt 'So Appalled' en brengt me op een andere gedachte. Dit is voor mij het betere Good Friday-nummer. Zo goed zelfs dat dit m'n favoriet van het jaar is.
Na het beste nummer van de Good Friday-serie, komt er een ander nummer uit de serie. Eerst was ik totaal geen fan van dit nummer, maar sinds ik dit album beluister, heb ik al meerdere keren geskipt naar dit nummer. Dan brengt Rick Ross een featuring en er is al heel wat kritiek op dit feit, maar ik erger me totaal niet aan Rick Ross. De derde nummer van het album die ik heel goed vind.
Runaway is ook een nummer uit de serie en staat op de tweede plek van beste Good Friday- nummer. Ik heb sowieso een zwak voor piano-geluiden. Pusha T is eigenlijk nieuw voor me. Ik heb hem maar dit jaar ontdekt. Een heel goed nummer, alleen jammer van de lengte. Na 7 minuten wil ik een ander nummer luisteren, maar 'moet' dan helaas nog twee minuten wachten. Dit doet een beetje afbreuk voor mij.
Ik dacht na Monster dat we verlost waren van de gedrochten, maar helaas komt Hell Of A Life ook nog. Dit nummer is wat minder slecht dan Monster, maar toch ook geen parel.
'Blame Game' met John Legend vind ik ook wel een goed nummer. Eén van de relaxste nummers van het album en mag er zeker zijn! Die sample op het einde komt me bekend voor, van één of andere serie uit de jaren '80/'90 ?
'Lost In The World' vind ik niet echt een echt hip-hop nummer en meer pop-achtig. In vergelijking met de andere pop-nummer steekt dit nummer met kop en schouder uit. Ik erger me er totaal niet aan, maar het is niet zo dat dit nummer op m'n repeat staat.
Het album eindigt met een speech van één of ander bekende artiest (dat neem ik aan ?) en doet je bekomen van al dat 'nieuw' hip-hop geweld.
Kanye West verdient helaas geen vijf, maar mag tevreden zijn met een vier. Toen ik dit album net volledig beluisterd hebt, dan wou ik het een drie geven, maar na meerdere luisterbeurten kwam de sfeer pas echt op gang. De reden waarom ik geen vijf geef, is ;
- Twee gedrochten van nummers, genaamd 'Monster' en 'Hell Of a Life'.
- Dit is helemaal geen topper, klassieker of wat dan ook. Als ik nu op de teentjes trap van iedereen die een vijf gaf, jammer, maar misschien ligt dit aan het feit dat ik er kritischer naar luisterde ?
(is van Raphael Saadiq, zeker de moeite om te checken voor degene die fan zijn van artiesten als Aloe Blacc, Mayer Hawthorne, etc..)