Devon Rex
Legacy Member
Misschien één van de beste columns die ik ooit al heb gelezen over hardcore-house. Mede door het feit dat de schrijver op z'n minst de moeite heeft gedaan om deftig opzoekwerk te verrichten en niet alleen maar doet aan mediatisering en veralgemening...
Gabber vs Gangsta Rap
Het kan zijn dat er een aantal onaangename reacties zullen verschijnen na het lezen van deze column, misschien valt het wel mee, hoe dan ook ga ik op deze plaats mijn visie geven over het begrip hardcore, met name over de opkomst begin jaren '90. In ieder geval dus een stukje geschiedenis, maar toch ook weer actueel omdat hardstyle van tegenwoordig wat overeenkomsten heeft met de oude gabber/hardcore en omdat de discussie over hardcore nog steeds gaande is.
Het is allereerst niet de bedoeling dat ik hiermee aanhangers van hardcore/hardstyle kwets, integendeel zelfs. Uiteraard valt niet te ontkennen dat er grote verschillen zijn wat betreft hardcore en de wat -laten we zeggen- rustiger stijlen. En dat is tegelijkertijd de reden van alle discussies over "house" en "hardcore", het een is trouwens niet noodzakelijk beter dan het andere. Maar stel: je zou de voorkeur moeten geven tussen hiphop en gangsta-rap, wat zou het zijn? De ene zal zich meer aangetrokken voelen tot de muziek van de -laten we eerlijk zijn- machocultuur en het gewelddadige gettoleven dat gangsta-rap idoliseert, de ander kiest voor de "gewone" hiphop, die een totaal andere lifestyle uitdraagt. Alletwee claimen ze het ware (straat)leven weer te geven. Ik zie het met "house" en hardcore hetzelfde, hardcore/gabber is als het ware de gangsta-rap van dance. Een extreem harde, grove kant tegenover een rustiger, subtiele kant van één en hetzelfde ding, met eveneens alletwee hun eigen interpretatie van wat dat "ding" is.
Toen house haar grote doorbraak maakte in '88 was het muziek voor iedereen die toe was aan een beetje vernieuwing. Juist omdat de roots van house uit het (zwarte) homocircuit van Chicago en techno uit het zwarte gedeelte van Detroit kwamen kon je je er aanvankelijk mee inlaten als je een beetje hip en open-minded was. House stond daardoor mede door de invloed van XTC gelijk aan love en peace als een soort gelijkheid, saamhorigheid en broederschap.
Net zoals vanuit de hiphopbeweging geleidelijk een hardere variant begon op te staan (eerst politiek getint zoals Public Enemy, later grof en vrouwonvriendelijk zoals NWA, en grof en gewelddadig zoals uit de stal van dr Dre) ontstond er na een tijdje ook een hardere variant van house/techno. In eerste instantie werd het hardcore genoemd, en noemden hun aanhangers zichzelf ook zo. (eigenlijk een beetje vreemd: "hardcore" betekent letterlijk "harde kern", dus als je werkelijk hardcore was zou dat betekenen dat je een homofiele ***** uit Chicago was die gek was van de muziek van Frankie Knuckels, maargoed, hardcore sloeg in dit geval meer op de eerste helft van het woord; "hard".). In ieder geval was gabber de term die ontstond nadat hardcoreliefhebbers deze naam zijn gaan dragen omdat er zo denigrerend vanuit Amsterdam over werd gesproken. ("Hardcore is muziek voor de lagere sociale klasse, de gabbers die in het weekeind samen met elkaar ook eens uit hun dak willen gaan", aldus KC the Funkaholic)
Een van de grondleggers van gabber was Paul Elstak, die geinspireerd was door 2 dingen. Het eerste was -toeval bestaat niet- de hiphop groep NWA (Niggaz With Attitude), het tweede was de club Parkzicht waar DJ Rob de scepter zwaaide.
De vergelijking met gangsta-rap gaat vanaf het allereerste begin van hardcore/gabber in een hoop opzichten al op, laat ik het even samenvatten tot grof, macho, vrouwonvriendelijk, openlijk met drugsgebruik koketteren en de "eastside-westside" ruzie.
Grove taal en machogedrag werden al snel in gang gebracht: bigger, bolder, rougher, tougher. "ik ben de beste, de enige echte" in other words, sucker, there is no other. I'm the one and only dominator. Dit was nog niet eerder zo gedaan, hooguit in een hele milde vorm met Hiphouse. Wat love and peace? Weg daarmee. Ook een verschuiving van erotisch getinte tracks ('lil Louis - french kiss) naar pornografisch (lovin'you-Neophyte remix ) vond plaats in de gabberwereld. Tracks als "dildo" van Interactive en "no women allowed" van Sperminator geven een expliciet seksueel getint, en in het laatste geval ook een nogal vrouwonvriendelijk beeld weer. Over grof taalgebruik kan ik kort zijn; het woordje "fuck" bijvoorbeeld werd al een enkele keer eerder gebruikt, maar kreeg nu een volledig nieuwe dimensie. (DJ fuckface, "I'm the fuck you man", "motherfucker man" en veelvuldig gesample uit de ultieme "fuck you!" film Scarface)
Maar laat ik niet te Balkenendiaans over normen en waarden in het taalgebruik gaan worden....
Openlijk de link leggen met drugsgebruik: Het was natuurlijk geen geheim dat XTC de smaakmaker was van House, maar meestal bleef dat gegeven vrij subtiel als het om teksten in tracks ging. Een van de eerste tracks van Human Resource liet er echter geen gras meer over groeien: "take pills". Ging het hier (vermoedelijk) nog om XTC, niet veel later werd het gebruik van andere middelen ook niet meer geschuwd. "the world of the LSD user", "gimmie a white line", en om nog maar weer eens terug te vallen op filmsamples: "have you ever fucked on cocaine?", een fragmentje uit Basic Instinct -waar Sharon Stone die vraag stelt aan Michael Douglas- dat in een aantal tracks werd gebruikt.
Vooral de "duistere" kant van (recreatief) drugsgebruik was voelbaar in een hoop tracks. Spookachtige geluiden, maar ook weer met gesampelde teksten zoals bijvoorbeeld in mr Kirk, your son is dead van de Deadkirks (gejat van 4hero, trouwens): "mr Kirk? -Yes. -Do you have son named Robert? I'm sorry mr Krik, your son is dead. -Dead? How??? -He died of an overdose", en de sample "ecstasy, ecstasy" daar fluisterend achteraan.
De "eastside-westside" ruzie: Vanaf het allereerste begin van gabber was er al de Rotterdam-Amsterdam tegenstelling. De eerste release van het label van Rotterdam Records was "Amsterdam, waar lech dat dan? / "Rotterdam, ech wel" / "fuck dj Murderhouse". Nogal provocerend, en gemaakt als antwoord op de kwestie dat vanuit Amsterdam laatdunkend over Hardcore en Rotterdam werd gesproken. Dat trots zijn op je eigen muziek en komaf werd nog meer versterkt toen ook het voetbal er bij betrokken werd. Op de release van "poing" van Rotterdam Termination Source stond ook de track "Feyenoord", en in het vinyl was het woord Feyenoord gekrast. Niet veel later kwamen nog enkele tracks uit met verwijzingen naar Feyenoord en Rotterdam. Nu was er ook de Feyenoord-Ajax tegenstelling bijgekomen ("joden, joden"). Later toen gabber steeds groter werd is dat chauvinisme voor enkelen de aanleiding geworden om vooral trots zijn op je eigen land en rechtstreekse haat naar buitenlanders toe. (Gabber stond door al het voorgaande al niet al te best bekend, maar dit was de spreekwoordelijke druppel voor velen.)
Ik heb het -op de laatste twee regels na- expres niet over aanhangers van gabber gehad, maar alleen over de muziek. Juist de muziek geeft namelijk precies aan waar grenzen werden verlegd/overschreden met betrekking tot andere house-stijlen en wat dus uiteindelijk de definitie van hardcore omschrijft. Ik heb ook bewust tracks gebruikt die (underground)hits waren in het allereerste begin van de gabberperiode (1991-1993). Uiteraard gebeurde er meer, zo was er ook een hang naar horror-achtige taferelen (nightmare, hellraiser als namen van feesten.), maar ik zou nog veel meer ruimte nodig moeten hebben dan het aantal regels tekst dat voor een column wenselijk is.
Waarom schrijf ik dit? Omdat ik me mateloos kan irriteren aan Hardcore liefhebbers die vinden dat er zo negatief over wordt geschreven. Zij zien het schijnbaar als iets dat persoonlijk tegen hun gericht is. Maar luister: als je fan bent van muziek die grof, macho, gewelddadig, vrouwonvriendelijk, chauvinistisch enz is kan ik me niet voorstellen dat je beledigd bent als iemand dat zegt. Het IS gewoon zo, net zoals gangsta-rap ook niet over vrede op aarde gaat, gaat hardcore dat ook niet. Het is voor mij persoonlijk ook onbegrijpelijk om te horen of lezen van gabbers dat het ze allemaal om respect gaat terwijl hun muziek juist op alle fronten zo respectloos is.
Misschien is het zo dat sommige hardcore-liefhebbers liever niet geconfronteerd willen worden met de duistere kant die van deze muziek uitgaat, maar vergeet niet; het imagoprobleem van gabber werd in de eerste plaats al veroorzaakt door de muziek zelf, pas daarna door een steeds groter wordende groep "gabbers" die zich begon te misdragen (agressie, nationalisme). Het lag dus niet alleen aan die ongewenste elementen.
Ik vind het af en toe best wel leuk een plaat van Snoop Doggy Dogg te horen, dat wil niet zeggen dat ik de hele dag schietend, crack rokend en drugsdealend door mijn staat loop en alle vrouwen voor hoer uitmaak. Andersom zullen er ook een hoop hardcore en gabberliefhebbers zijn (geweest) die niet aan het stereotype agressief, nationalistisch, en enorme hoeveelheden drugsgebruiken voldoen. Maar je moet in beide gevallen ook niet verwachten dat er ooit positief op deze muzieksoorten gereageerd zal gaan worden. Daar zijn ze gewoon te extreem voor.
Tijd voor een goede discussie en een gestaafde mening?
Voor mij is het simpel. Hij treft de nagel op de kop. Ook ik zie in dat zolang ik ga vertellen aan de mensen dat ik hardcoreliefhebber ben, dat ik dan af en toe eens ga moeten rekenen op een negatieve reactie... Maar ja, that's life en dat neem ik er gerust bij.
Misschien er wel bijvertellen dat het column dateert uit 2002 en dat er sinds kort in de hardcore muziek duidelijke signalen worden gegeven dat de muziek nu ook niets meer met "rechts" gedachtengoed wil te maken hebben.
Gabber vs Gangsta Rap
Het kan zijn dat er een aantal onaangename reacties zullen verschijnen na het lezen van deze column, misschien valt het wel mee, hoe dan ook ga ik op deze plaats mijn visie geven over het begrip hardcore, met name over de opkomst begin jaren '90. In ieder geval dus een stukje geschiedenis, maar toch ook weer actueel omdat hardstyle van tegenwoordig wat overeenkomsten heeft met de oude gabber/hardcore en omdat de discussie over hardcore nog steeds gaande is.
Het is allereerst niet de bedoeling dat ik hiermee aanhangers van hardcore/hardstyle kwets, integendeel zelfs. Uiteraard valt niet te ontkennen dat er grote verschillen zijn wat betreft hardcore en de wat -laten we zeggen- rustiger stijlen. En dat is tegelijkertijd de reden van alle discussies over "house" en "hardcore", het een is trouwens niet noodzakelijk beter dan het andere. Maar stel: je zou de voorkeur moeten geven tussen hiphop en gangsta-rap, wat zou het zijn? De ene zal zich meer aangetrokken voelen tot de muziek van de -laten we eerlijk zijn- machocultuur en het gewelddadige gettoleven dat gangsta-rap idoliseert, de ander kiest voor de "gewone" hiphop, die een totaal andere lifestyle uitdraagt. Alletwee claimen ze het ware (straat)leven weer te geven. Ik zie het met "house" en hardcore hetzelfde, hardcore/gabber is als het ware de gangsta-rap van dance. Een extreem harde, grove kant tegenover een rustiger, subtiele kant van één en hetzelfde ding, met eveneens alletwee hun eigen interpretatie van wat dat "ding" is.
Toen house haar grote doorbraak maakte in '88 was het muziek voor iedereen die toe was aan een beetje vernieuwing. Juist omdat de roots van house uit het (zwarte) homocircuit van Chicago en techno uit het zwarte gedeelte van Detroit kwamen kon je je er aanvankelijk mee inlaten als je een beetje hip en open-minded was. House stond daardoor mede door de invloed van XTC gelijk aan love en peace als een soort gelijkheid, saamhorigheid en broederschap.
Net zoals vanuit de hiphopbeweging geleidelijk een hardere variant begon op te staan (eerst politiek getint zoals Public Enemy, later grof en vrouwonvriendelijk zoals NWA, en grof en gewelddadig zoals uit de stal van dr Dre) ontstond er na een tijdje ook een hardere variant van house/techno. In eerste instantie werd het hardcore genoemd, en noemden hun aanhangers zichzelf ook zo. (eigenlijk een beetje vreemd: "hardcore" betekent letterlijk "harde kern", dus als je werkelijk hardcore was zou dat betekenen dat je een homofiele ***** uit Chicago was die gek was van de muziek van Frankie Knuckels, maargoed, hardcore sloeg in dit geval meer op de eerste helft van het woord; "hard".). In ieder geval was gabber de term die ontstond nadat hardcoreliefhebbers deze naam zijn gaan dragen omdat er zo denigrerend vanuit Amsterdam over werd gesproken. ("Hardcore is muziek voor de lagere sociale klasse, de gabbers die in het weekeind samen met elkaar ook eens uit hun dak willen gaan", aldus KC the Funkaholic)
Een van de grondleggers van gabber was Paul Elstak, die geinspireerd was door 2 dingen. Het eerste was -toeval bestaat niet- de hiphop groep NWA (Niggaz With Attitude), het tweede was de club Parkzicht waar DJ Rob de scepter zwaaide.
De vergelijking met gangsta-rap gaat vanaf het allereerste begin van hardcore/gabber in een hoop opzichten al op, laat ik het even samenvatten tot grof, macho, vrouwonvriendelijk, openlijk met drugsgebruik koketteren en de "eastside-westside" ruzie.
Grove taal en machogedrag werden al snel in gang gebracht: bigger, bolder, rougher, tougher. "ik ben de beste, de enige echte" in other words, sucker, there is no other. I'm the one and only dominator. Dit was nog niet eerder zo gedaan, hooguit in een hele milde vorm met Hiphouse. Wat love and peace? Weg daarmee. Ook een verschuiving van erotisch getinte tracks ('lil Louis - french kiss) naar pornografisch (lovin'you-Neophyte remix ) vond plaats in de gabberwereld. Tracks als "dildo" van Interactive en "no women allowed" van Sperminator geven een expliciet seksueel getint, en in het laatste geval ook een nogal vrouwonvriendelijk beeld weer. Over grof taalgebruik kan ik kort zijn; het woordje "fuck" bijvoorbeeld werd al een enkele keer eerder gebruikt, maar kreeg nu een volledig nieuwe dimensie. (DJ fuckface, "I'm the fuck you man", "motherfucker man" en veelvuldig gesample uit de ultieme "fuck you!" film Scarface)
Maar laat ik niet te Balkenendiaans over normen en waarden in het taalgebruik gaan worden....
Openlijk de link leggen met drugsgebruik: Het was natuurlijk geen geheim dat XTC de smaakmaker was van House, maar meestal bleef dat gegeven vrij subtiel als het om teksten in tracks ging. Een van de eerste tracks van Human Resource liet er echter geen gras meer over groeien: "take pills". Ging het hier (vermoedelijk) nog om XTC, niet veel later werd het gebruik van andere middelen ook niet meer geschuwd. "the world of the LSD user", "gimmie a white line", en om nog maar weer eens terug te vallen op filmsamples: "have you ever fucked on cocaine?", een fragmentje uit Basic Instinct -waar Sharon Stone die vraag stelt aan Michael Douglas- dat in een aantal tracks werd gebruikt.
Vooral de "duistere" kant van (recreatief) drugsgebruik was voelbaar in een hoop tracks. Spookachtige geluiden, maar ook weer met gesampelde teksten zoals bijvoorbeeld in mr Kirk, your son is dead van de Deadkirks (gejat van 4hero, trouwens): "mr Kirk? -Yes. -Do you have son named Robert? I'm sorry mr Krik, your son is dead. -Dead? How??? -He died of an overdose", en de sample "ecstasy, ecstasy" daar fluisterend achteraan.
De "eastside-westside" ruzie: Vanaf het allereerste begin van gabber was er al de Rotterdam-Amsterdam tegenstelling. De eerste release van het label van Rotterdam Records was "Amsterdam, waar lech dat dan? / "Rotterdam, ech wel" / "fuck dj Murderhouse". Nogal provocerend, en gemaakt als antwoord op de kwestie dat vanuit Amsterdam laatdunkend over Hardcore en Rotterdam werd gesproken. Dat trots zijn op je eigen muziek en komaf werd nog meer versterkt toen ook het voetbal er bij betrokken werd. Op de release van "poing" van Rotterdam Termination Source stond ook de track "Feyenoord", en in het vinyl was het woord Feyenoord gekrast. Niet veel later kwamen nog enkele tracks uit met verwijzingen naar Feyenoord en Rotterdam. Nu was er ook de Feyenoord-Ajax tegenstelling bijgekomen ("joden, joden"). Later toen gabber steeds groter werd is dat chauvinisme voor enkelen de aanleiding geworden om vooral trots zijn op je eigen land en rechtstreekse haat naar buitenlanders toe. (Gabber stond door al het voorgaande al niet al te best bekend, maar dit was de spreekwoordelijke druppel voor velen.)
Ik heb het -op de laatste twee regels na- expres niet over aanhangers van gabber gehad, maar alleen over de muziek. Juist de muziek geeft namelijk precies aan waar grenzen werden verlegd/overschreden met betrekking tot andere house-stijlen en wat dus uiteindelijk de definitie van hardcore omschrijft. Ik heb ook bewust tracks gebruikt die (underground)hits waren in het allereerste begin van de gabberperiode (1991-1993). Uiteraard gebeurde er meer, zo was er ook een hang naar horror-achtige taferelen (nightmare, hellraiser als namen van feesten.), maar ik zou nog veel meer ruimte nodig moeten hebben dan het aantal regels tekst dat voor een column wenselijk is.
Waarom schrijf ik dit? Omdat ik me mateloos kan irriteren aan Hardcore liefhebbers die vinden dat er zo negatief over wordt geschreven. Zij zien het schijnbaar als iets dat persoonlijk tegen hun gericht is. Maar luister: als je fan bent van muziek die grof, macho, gewelddadig, vrouwonvriendelijk, chauvinistisch enz is kan ik me niet voorstellen dat je beledigd bent als iemand dat zegt. Het IS gewoon zo, net zoals gangsta-rap ook niet over vrede op aarde gaat, gaat hardcore dat ook niet. Het is voor mij persoonlijk ook onbegrijpelijk om te horen of lezen van gabbers dat het ze allemaal om respect gaat terwijl hun muziek juist op alle fronten zo respectloos is.
Misschien is het zo dat sommige hardcore-liefhebbers liever niet geconfronteerd willen worden met de duistere kant die van deze muziek uitgaat, maar vergeet niet; het imagoprobleem van gabber werd in de eerste plaats al veroorzaakt door de muziek zelf, pas daarna door een steeds groter wordende groep "gabbers" die zich begon te misdragen (agressie, nationalisme). Het lag dus niet alleen aan die ongewenste elementen.
Ik vind het af en toe best wel leuk een plaat van Snoop Doggy Dogg te horen, dat wil niet zeggen dat ik de hele dag schietend, crack rokend en drugsdealend door mijn staat loop en alle vrouwen voor hoer uitmaak. Andersom zullen er ook een hoop hardcore en gabberliefhebbers zijn (geweest) die niet aan het stereotype agressief, nationalistisch, en enorme hoeveelheden drugsgebruiken voldoen. Maar je moet in beide gevallen ook niet verwachten dat er ooit positief op deze muzieksoorten gereageerd zal gaan worden. Daar zijn ze gewoon te extreem voor.
Tijd voor een goede discussie en een gestaafde mening?
Voor mij is het simpel. Hij treft de nagel op de kop. Ook ik zie in dat zolang ik ga vertellen aan de mensen dat ik hardcoreliefhebber ben, dat ik dan af en toe eens ga moeten rekenen op een negatieve reactie... Maar ja, that's life en dat neem ik er gerust bij.
Misschien er wel bijvertellen dat het column dateert uit 2002 en dat er sinds kort in de hardcore muziek duidelijke signalen worden gegeven dat de muziek nu ook niets meer met "rechts" gedachtengoed wil te maken hebben.
Creëer je eigen sfeer. Doe ik al 10 jaar ... en ik ga gewoon verder. Gelukkiglijk zijn tegenwoordig de meerderheid van de aanwezigen op hardcorefeestjes mensen die komen voor de muziek. Het is al slechter geweest.
Die tekst in de beginpost vind ik maar een zeer objectieve vergelijking. Er zitten feiten in, maar je kan wel alles gaan staven met wat namen van liedjes die uiteindelijk maar een klein deeltje vormen.
)
ad: