Archief - Het grote stoner & doomtopic
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
de Waaslandwolf
Legacy Member
Ik heb er anders een paar eerder betoeterd zien rondlopen hoor. Vrij zeker dat dat niet speciaal van de rookwaren was.^^VooDoo^^ zei:
Belgisch bier in het Patronaat ftw overigens. 13cl winst voor dezelfde prijs.
Ik dacht te gaan zien, tot ik bij de Green Room aankwam. Stampvol.syndrom zei:
^^VooDoo^^
Legacy Member
CisnerosIsGod zei:Man, 'k heb daar 40€ gespendeerd op 1 avond aan die halve liters en 'k ni da'k zelfs remotely dronken was.
Een half literke Jupiler of 4 daarna op mijn crashplace werkte al iets beter
Yep inderdaad.
Ik was trouwens nog een serieus hoogtepunt voor mij vergeten .. Kong was echt fucking goe man.
CisnerosIsGod
Legacy Member
You ask, ik schrijf.sevencrowns zei:Seg en maak er eens wél werk van om een review te schrijven. Reviews lezen is in general gewoon heel cool.
HUP.
Roadburn 2012: A Marijn Story
Dag 1
Het was mijn eerste Roadburn. Met veel zenuwen en een breed verwachtingspatroon vertrok ik richting Tilburg. Ik had het geluk op het kot van een vriend te kunnen blijven slapen omdat die in Zuid Afrika zat. Score!
Aangekomen, uitgepakt, pintje knallen en richting 013. Ik was al een paar keer in Tilburg geweest dus no problems there. Na een goede 600 meter wandelen kwam ik Jelle & zijn 'crew' tegen! (Hoi Shiftyke btw, nice meeting you!) Samen trokken we naar de 013 de main stage in, klaar om Agalloch te bekijken. Eerste optreden, exciting! Agalloch vond ik een beetje water noch wijn, ik had de indruk dat de band zelf een beetje niet goed wist waarheen. De ene seconde spelen ze black metal, de andere moment sta ik naar ambient doom ofzoiets te luisteren. Allemaal geen probleem moest het allemaal 'passen'. Dat deed het niet echt vond ik. Al bij al wel enjoyable, maar daar had het verse overweldigend gevoel van Roadburn en de anticipatie van OM wel iets mee te maken denk ik.
Het hoogtepunt voor mij op deze Roadburn zat er al snel aan te komen. Het is tijd voor mijn muzikale godheid en favoriete groep OM. Ik posteerde me linksvooraan naast een bekend gezicht en wachtte op de meester. Die kwam, en hoe! Beginnend met het nieuwe nummer Sinai dat alles omvat waarom ik zo van de nieuwe OM hou: Al's mantra-achtige vocals, Emil's opzwepende, complexe-maar-bijpassende percussie en Robert's input die gedurende de hele set geweldig blijft. Meditation is the practice of death is een geweldig nummer en ik ben wederom verheugd dat dit op de setlist staat. Uitvoering is niet minder dan Genial. Doodsimpele bassriffs en Emil die z'n handen kapotslaat op z'n drumkit. Yep. Omdat de setlist dezelfde is als in Brussel weet ik wat me te wachten staat: Rays of the sun/To the Shrinebuilder, met Al's distorted Bass die zijn hand channelt door de geluidsgolven en me rechtstreeks rond m'n kop slaat. Heerlijk, hier doen we het toch voor? De volgende nummers zijn niet minder dan transcendent, ik space helemaal out met m'n hoofd dat nog rustig mee op en neer deint op de tonen van Gebel Barkal, Cremation Ghat I & II & Bhima's theme voor ik uit m'n roes gerukt wordt door helse stilte. Spijtig dat het allemaal zo snel gaat.
Na dit hoogtepunt had ik niet echt zin om naar iets te kijken dat'k niet echt kende, dus ik besloot Killing Joke dan maar over te slaan. Ff ergens iets eten, dan terug naar de Main Stage om vast te stellen dat iemand vergeten is om Ulver te vertellen dat ze niet op het Eurovisiesongfestival staan. Teh fuck was dat? Dan maar stukje Spiders en Orchid meegepakt, alletwee niet veel soeps en messy.
Justin K. Broadrick had'k nog nooit aan het werk gezien, maar deze Roadburn zorgt hij voor mij zowel voor een hoogtepuntje als een dieptepuntje (daarover later meer). White Static Demon/JK Flesh is de meest pure vorm van Justin's muzikale uitlaatklep, de meest zuivere, de meest ongecensureerde en ongekanaliseerde. Het voelt als een deurtje opendoen naar het creative centrum van JKB's brein, om dan in fel helder licht staren dat zo mooi is dat het je de pijn die het veroorzaakt er maar al te graag bij neemt. Snoeihard, beukend, doods, traag, droney, I like! A lot!
Halfdoof het patronaat uitstrompelen, nog steeds niet goed weten wat er gebeurd is, en op naar m'n crashplaats.
Dag 2
Overslapen, fuck! Half hexvessel gemist. Achja, echt overtuigend waren ze niet, al was de mooie melancholische zang van zanger McNerney wel een mooie en leuke verwelkoming na dat gebeuk van gisterenavond. Solstafir was een van de groepen waar'k wel wat naar uitkeek, maar weinig materiaal van kende. Algemene reactie: Meh. Ik vond het nog al gemakkelijk, eager-to-please en het begon nogal snel te vervelen. Halverwege ongeveer weggegaan en nog even gaan kijken naar J. Masics die aan het drummen was bij Witch. Niet slecht. Helaas stopte ze al na 45 minuten spelen en heb ik dus maar een kwartiertje gezien.
Besloten om enkel Quantum Mystic mee te maken, 'k ben geen al te grote Yob fan en 'k wou echt wel een leuk plaatsje bij Barn Owl. Quantum Mystic was ja, goed. Klonk mooi, zuiver en net als de albumversie. Mr. Scheidt doet dat "bijlange ni slecht". Echt blown away was'k nu ook niet.
Barn Owl!!! Hier keek'k nu eens hard naar uit. Ik zocht me een paar halve liters bier en legde me klaar vanboven in het patronaat in een hoekje. En als ik zeg, bedoel ik liggen. Plat. Wat een manier om deze glazige pure dronebroeders mee te maken. Ik voelde mijn lichaam langzaam omwikkeld worden en meegenomen worden om eens van dichtbij een kijkje te nemen in de Hubble spacetelescoop. Helaas werd ik op een bepaald moment uit m'n tripje gehaald door 2 duitsers die het nodig achtten om m'n pintje uit m'n hand te nemen (ze dachten dat'k aan't slapen was en vreesden dat'k ging morsen.). Snel terug oogjes dicht en verder genieten. Heerlijk dit, en een perfecte mood setter voor GNOD
Tot 2 dagen voor het fest stond tijdens Gnod AUN op m'n programma. Gelukkig heeft David Terry (Bassist en zanger bij Bong) me kunnen overtuigen om toch naar deze Engelse krautrockers te gaan zien. En wat was het geweldig. Helemaal ver weg was ik, genietend van de repetitieve en opzwepende ritmes en baslijnen van deze zotte groep. Sinds ik ze gezien heb staat er maar weinig anders op m'n iPod op. Hell yes dit! Beste non-Cisnerosiaanse act op dit festival (tesamen met Bong).
Celeste dan, als je één groep moet kiezen op deze roadburn om je dromerige trip te beëindigen dan zijn zij het wel: Veel rook, fietslichtjes op hun hoofd, alle andere lichten uit en een stroboscoop. Fuck yeah. Erg atmosferische black/doom metal, wel spijtig dat de vocals niet beter uitkwamen. Halverwege de set werd het mij een beetje te veel van het goede en ben ik wezen kip eten en slapen.
Dag 3
Dark Buddha Rising Yesyesyes! Ook hoog op m'n lijstje, deze finse gekken. Geweldige albums die serieus wat uren door m'n hoofdtelefoon hebben geblazen. De zanger maakte er een mooie show van en overgoot zijn naakt bovenlichaam met bloed. Sexy.
Het paste wel bij de sfeer, dat wel: Dark Buddha Rising kwam aan als een trage, pijnlijke, genadeloze doodstrijd, en ja, dat heb'k graag hé! Serieus genieten van deze neerwaartse trip en zeker een ervaring rijker.
Op naar het patronaat voor een uurtje 'The Justin K Broadrick Singing Lessons Fundraiser' ofte Jesu . Deed niet voor mij als wat het deed voor Jelle, die vrij dol stond te gaan. Spijtige en pijnlijke zaak, met alle respect voor al wat Justin al gedaan heeft in zijn leven en nog zal doen in zijn leven, maar als je niet kan zingen - zing dan niet. In plaats van te genieten van zijn drumcomputer en gitaarriffs voelde ik enkel plaatsvervangende schaamte telkens hij in de buurt van de mic kwam. Nowhere near overtuigend dit.
Eten en daarna het glorieuze Mars Red Sky, met een frontman die minstens een halve meter kleiner is dan ik. Dat gezegd zijnde staat hij er wel. Mars Red Sky klinkt perfect, en het musicmanship van het trio druipt eraf. Geweldige songs, lekker groovy en stoner met leuke, hoge, zweverige vocals.
Het deed serieus veel pijn om deze drie te verlaten. Ach ja, 'The greater good' zeggen ze dan zeker. In dit geval niet enkel 'The Greater Good', maar ook The Slower, The Better & The Heavier Good. Sleep nam mijn trommelvliezen en gehoorcentrum voor een magisch ritje door the riff filled land. Oh jongens wat waren ze hard. Hoogtepunten, vraagt u? De eerste 20 minuten van Dopesmoker die integraal door de speakers knallen, Al Cisneros die om een joint vraagt en Matt Pike die er hoogzwanger uitziet. Wat hou ik van deze groep. Antarticus Thawed was lang, meeslepend en mijn persoonlijke hoogtepunt van de set. Nomnomnomnom.
Nog even snel checken wat we op de afterburner mogen verwachten van Bongripper, en na al dat rechtstaan bij Sleep en Mars Red Sky had ik wel eens zin om me languit te leggen op de grond in het patronaat. Zo gezegd zo gedaan. Een beetje een paradoxaal zicht, 30 à 40 mensen die vanboven in het patronaat liggen te 'chillen' (zoals dat dan heet) terwijl Bongripper beneden Universum na Universum kapotscheurt. Heerlijk.
Afterburner
Fuck. Weer overslapen en Mount Fuji gemist. Oops.
Dan maar droog naar Bongripper's Satan Worshipping Doom set, een schijf die bij mij de laatste paar maanden vaaaaak de revue is gepasseerd. Heerlijk om dat live mee te maken, zeker wanneer de volumeknop op 13 gedraaid wordt en je elke drop, baslijn en riff vanbuiten kent. Ik denk niet dat'k ooit al zo hard heb geheadbanged als op deze show. In fact weet'k het zeker. Geweldige stuff, en een kwartiertje later nog even naar hun merch booth gegaan en een vijftal minuutjes staan praten met de bassist. Geweldige kerel, supervriendelijk, die er een beetje uitziet als een typische amerikaanse college/frat boy.
Yob wist me weer niet te overtuigen, ik weet niet hoe het komt, maar ik geraak er niet helemaal into. Misschien gewoon niet helemaal mijn ding. Laat ons het daar op houden.
Ondertussen kom ik in de gangen van de 013 David van Bong tegen die me zegt dat hij eigenlijk niet echt uitkijkt naar z'n set vanavond. Hij weet me echter wel te zeggen dat ze tot 1u mogen doorgaan. Dat belooft.
Fleshpress was mooi, sfeervol en hard genoeg. De set duurde maar een halfuurtje maar was zeker wel ok. Positieve verrassing!
Wat keek ik uit naar Bong, hun nieuwe nummer ManaYoodSushai (waarvan ik wist dat ze dat gingen spelen) is belachelijk goed, en David had me verteld dat dat ze het 'more droney' gingen spelen, en 'more droney' was het. Het geweldige nummer mondde uit in één lange drone waarbij ik niet goed meer wist waar/wie/hoe. Ik stond vanvoor en had m'n hoofd op een monitor gelegd en m'n ogen toegedaan. Zelden zo'n concertexperience meegemaakt, en het evenaarde op deze roadburn zeker Barn Owl en bijna OM. Het enige mindere was dat ze reeds om 00.30 besloten ermee op te houden, terwijl ik aan het hopen was op nog een halfuur van dat. De enige die blij waren dat het gedaan was waren mijn oren, want fuck wat was het hard. Heerlijkheerlijkheerlijk, een geweldige afsluiter van een geweldige 4 daagse!
Aan iedereen die'k daar gezien heb en niet gezien heb: Cheers, en tot volgend jaar!
jazicher
Legacy Member
syndrom zei:
Jawel jawel jong
. Gezien in de Mag 4 en de dag nadien van verliefdheid naar Diksmuide gereden. Waar ze haar set na 40 minuten moest afbreken, verkoudheid... jammer. In Brussel was het muzikaal zeer goed, in Diksmuide vond ik het goed omdat ik 40 minuten pal voor haar neus gestaan heb Radbraker
Legacy Member
Check mijn post een paar pagina's terug luiaard !
Ik herinner mij dat Hexvessel en Saturnalia Temple de enige bands waren die effectief hun gekregen speeltijd volgebracht hebben. Beiden kregen een uur en speelden ook een uur. Bij enorm veel bands was het maar 40 of 50 minuten. Ze beginnen allemaal op tijd maar stoppen ook veel vroeger. Dusja, daardoor vallen die overlappingen dan weer mee.
Daardoor kon ik Year of the Goat volledig zien terwijl er eigenlijk nog een kwartier Disembowelment geprogrammeerd stond.
Hexvessel was dik in orde, het was in ieder geval het rustigste wat ik gezien heb. Heb wel de plaat nog niet. Het publiek wist het ook te smaken.
Saturnalia Temple was ook dik in orde. Veel beter dan op Hell's Pleasure (aangenamer publiek). Geen Fall jammer genoeg, mijn favoriet nummer van hun full.
Ik wou Sleep checken maar na 1 nummer heb ik het gehad, Necros Christos al een paar keer gezien maar ze blijven even geniaal. Meeste nummers kwamen van het nieuwe album. Terecht, want die krijgt lichtjes de bovenhand bij mij. Zaal was niet stampvol maar dat vond ik absoluut niet erg.
Orchid was samen met Witch 1 van de hoogtepunten. Gewoon lekker en harde stoner/rock (metal). Misschien wel de beste Sabbath kloon die er is ook al klinken ze nog wat anders. Een tweede gitarist is niet nodig.
Ik herinner mij dat Hexvessel en Saturnalia Temple de enige bands waren die effectief hun gekregen speeltijd volgebracht hebben. Beiden kregen een uur en speelden ook een uur. Bij enorm veel bands was het maar 40 of 50 minuten. Ze beginnen allemaal op tijd maar stoppen ook veel vroeger. Dusja, daardoor vallen die overlappingen dan weer mee.
Daardoor kon ik Year of the Goat volledig zien terwijl er eigenlijk nog een kwartier Disembowelment geprogrammeerd stond.
Hexvessel was dik in orde, het was in ieder geval het rustigste wat ik gezien heb. Heb wel de plaat nog niet. Het publiek wist het ook te smaken.
Saturnalia Temple was ook dik in orde. Veel beter dan op Hell's Pleasure (aangenamer publiek). Geen Fall jammer genoeg, mijn favoriet nummer van hun full.
Ik wou Sleep checken maar na 1 nummer heb ik het gehad, Necros Christos al een paar keer gezien maar ze blijven even geniaal. Meeste nummers kwamen van het nieuwe album. Terecht, want die krijgt lichtjes de bovenhand bij mij. Zaal was niet stampvol maar dat vond ik absoluut niet erg.
Orchid was samen met Witch 1 van de hoogtepunten. Gewoon lekker en harde stoner/rock (metal). Misschien wel de beste Sabbath kloon die er is ook al klinken ze nog wat anders. Een tweede gitarist is niet nodig.
syndrom
Legacy Member
jazicher zei:Jawel jawel jong
ik kon de zaterdag niet, anders zou ik ook wel nog es een tripje naar diksmuide gedaan hebben. Wat een stem.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.