Dakantochnie
Legacy Member
Al heel mijn leven vind ik maar zelden iets goed dat in de hitlijsten scoort.
De meeste muziek die je daar vindt is imo redelijk zwak (ik bedoel dan niet origineel, deuntjes die iedereen die met een pc werkt kan maken, slechte zangers/zangeressen, Britney brol, enz...), waardoor het binnen de halve minuut al terug afstaat.
Als je tegenwoordig TMF opzet dan zie je twee dingen: would be rappers en R&B trutten.
Die would be rappers (lees: ****** die *gaap* weeral maar is over hun bitches en hummers bezig zitten *gaapt nog wat harder* en in feite niks anders kunnen dan "yo" en "yeah bitch" zeggen) hangen mij hoe langer hoe meer zwaar de keel uit, en dat R&B gezaag kan mss wel smakeloze meisjes van 14 jaar boeien, maar die platte beat, de zwakke stemmen en het ongelooflijk afgezaagde concept doen mij gewoon walgen van die zever met een ultracommercieel laagje.
De weinige goede nummers die er dan tussen staan, blijken achteraf dan meestal zwakke covers te zijn.
Voor mijn part luistert iedereen naar wat hij wil natuurlijk (ik ga daar niemand scheef voor bekijken of zo), maar ik ben die hele supercommerciële bullshit die vele zenders (zowel tv als radio) ons voorschotelen gewoon kotsbeu.
Nu, langs de andere kant kan je natuurlijk discussiëren over wat commercieel is en wat niet he.
De laatst cd van Coldplay bijvoorbeeld (X&Y) vind ik zeer geslaagd, alhoewel hij volgens vele mensen diezelfde afgezaagde toon heeft als al de nummers van die groep.
U2 is ook een band die heel hoog scoort, ergens dus ook commercieel.
En toch, ik heb bij die twee bands (ik pakte die nu als voorbeeld omdat ze zo bekend zijn) niet het idee dat ze totaal geen moeite doen om nieuwe, deftige songs te maken.
En dat is iets wat ik vanaf de eerste noot R&B en of van die would be gangsta rap wel heb.
De meeste muziek die je daar vindt is imo redelijk zwak (ik bedoel dan niet origineel, deuntjes die iedereen die met een pc werkt kan maken, slechte zangers/zangeressen, Britney brol, enz...), waardoor het binnen de halve minuut al terug afstaat.
Als je tegenwoordig TMF opzet dan zie je twee dingen: would be rappers en R&B trutten.
Die would be rappers (lees: ****** die *gaap* weeral maar is over hun bitches en hummers bezig zitten *gaapt nog wat harder* en in feite niks anders kunnen dan "yo" en "yeah bitch" zeggen) hangen mij hoe langer hoe meer zwaar de keel uit, en dat R&B gezaag kan mss wel smakeloze meisjes van 14 jaar boeien, maar die platte beat, de zwakke stemmen en het ongelooflijk afgezaagde concept doen mij gewoon walgen van die zever met een ultracommercieel laagje.
De weinige goede nummers die er dan tussen staan, blijken achteraf dan meestal zwakke covers te zijn.
Voor mijn part luistert iedereen naar wat hij wil natuurlijk (ik ga daar niemand scheef voor bekijken of zo), maar ik ben die hele supercommerciële bullshit die vele zenders (zowel tv als radio) ons voorschotelen gewoon kotsbeu.
Nu, langs de andere kant kan je natuurlijk discussiëren over wat commercieel is en wat niet he.
De laatst cd van Coldplay bijvoorbeeld (X&Y) vind ik zeer geslaagd, alhoewel hij volgens vele mensen diezelfde afgezaagde toon heeft als al de nummers van die groep.
U2 is ook een band die heel hoog scoort, ergens dus ook commercieel.
En toch, ik heb bij die twee bands (ik pakte die nu als voorbeeld omdat ze zo bekend zijn) niet het idee dat ze totaal geen moeite doen om nieuwe, deftige songs te maken.
En dat is iets wat ik vanaf de eerste noot R&B en of van die would be gangsta rap wel heb.
).
