Volt
Legacy Member
Ik ben enkel gisteren (vrijdag) geweest en het was één van de beste festivaldagen die ik al ooit heb meegemaakt!
Het begon al vrij onderhoudend met The Robocop Kraus in de Marquee, zo'n beetje de Duitse Franz Ferdinand of Hot Hot Heat. Aanstekelijk, energetisch en entertainend!
Daarna heb ik ff staan lachen me die gastjes van Good Charlotte in afwachting voor de grunge/punkrockkerels van Nine Black Alps in de Club. Degelijke set met een paar leuke singles en lekkere rockriffs.
The Posies moesten op de Main Stage aandraven i.p.v. in de Marquee, zoals voorzien. Het resultaat was dat hun harmonische zang en goeie melodiëen een beetje verloren gingen voor de grote weide. Niet echt goed dus, en ze hadden geloof ik ook wat technische probleempjes. Jammer, maar in de Marquee was dit ongetwijfeld een hoogtepunt geweest.
Dan terug naar de Club, want door zou The National één van de eerste echt briljante optredens van de dag geven. De zanger moest er in het begin nog wat inkomen, maar na twee nummers waren ze helemaal in hun element, en duidelijk opgetogen met de positieve reacties vanuit het publiek. Heerlijke donkere rock die doet denken aan Afghan Whigs meets Nick Cave.
Zornik wou ik als de pest vermijden, maar helaas was er op dat moment ook niets anders. Dus vatte ik net buiten de Wablief! stage plaats om wat salsatonen mee te pikken van Nostoc vs. Squadra Bossa. Door tammigheid ben ik niet echt gaan kijken naar The Go! Team, maar vanop afstand klonk het toch niet zo denderend.
Aangezien The Futureheads één van de hoofdredenen was waarom ik vrijdag had gekozen, stond ik al een goeie drie kwartier voor hun optreden begon dicht tegen het podium geplakt. Het was het wachten waard, want de mannen uit Sunderland gaven een superdynamisch optreden waarin hun nummers zo mogelijk nog sneller gespeeld werden dan ze op CD al zijn. Met sommige nummers (waaronder uiteraard "The Hounds of Love") hadden ze hele publiek gemakkelijk mee. Een enorm lichtpunt, voor mij althans
Daarna ontstond er een heuse volksverhuizing naar Marilyn Manson, waar wij om de één of andere reden ook in verzeild zijn geraakt. Na 10 seconden de heer M.Manson te horen kwijlen en zagen in zijn microfoon, met op de achtergrond een "dreigende" gitaar, had ik al genoeg gezien alleszins.
Dus besloot ik maar gewoon te gaan wachten op The Arcade Fire. De Canadezen brachten één van de allerbeste optredens ooit in de Marquee waarbij het hele publiek meedeed en er ook enorm veel te beleven viel op het podium, zeker toen één van de bandleden tijdens hoogtepunt "Rebellion (Lies)" plots vanboven op de toren met speakers klom en daar lustig verdertrommelde. Meeslepend optreden dat volgens mij vele mensen in fans van de band heeft veranderd.
En toen was het eindelijk zover : The Pixies op Pukkelpop! Kort gezegd: alle juiste nummers gespeeld ongeveer (hadden wat meer tracks uit "Bossa Nova" mogen tussenzitten) en nog steeds snedig gitaarspel.
Dat was ongetwijfeld een hoogtepunt, maar ik keek bijna nog meer uit naar de slotact van die avond in de club. Maxïmo Park kwam, zag en overwon. Van bij de eerste noten van "Signal and Sign" tot en met de laatste gitaarlick van "Going Missing" hadden ze het publiek (merkbaar tegen hun verwachtingen in) volledig op hun hand. Een geweldige set waarin bijna alleen hoogtepunten zaten, en een perfecte afsluiter voor een vermoeiende, maar zeer bevredigende dag Pukkelpop...
-Stijn
Het begon al vrij onderhoudend met The Robocop Kraus in de Marquee, zo'n beetje de Duitse Franz Ferdinand of Hot Hot Heat. Aanstekelijk, energetisch en entertainend!
Daarna heb ik ff staan lachen me die gastjes van Good Charlotte in afwachting voor de grunge/punkrockkerels van Nine Black Alps in de Club. Degelijke set met een paar leuke singles en lekkere rockriffs.
The Posies moesten op de Main Stage aandraven i.p.v. in de Marquee, zoals voorzien. Het resultaat was dat hun harmonische zang en goeie melodiëen een beetje verloren gingen voor de grote weide. Niet echt goed dus, en ze hadden geloof ik ook wat technische probleempjes. Jammer, maar in de Marquee was dit ongetwijfeld een hoogtepunt geweest.
Dan terug naar de Club, want door zou The National één van de eerste echt briljante optredens van de dag geven. De zanger moest er in het begin nog wat inkomen, maar na twee nummers waren ze helemaal in hun element, en duidelijk opgetogen met de positieve reacties vanuit het publiek. Heerlijke donkere rock die doet denken aan Afghan Whigs meets Nick Cave.
Zornik wou ik als de pest vermijden, maar helaas was er op dat moment ook niets anders. Dus vatte ik net buiten de Wablief! stage plaats om wat salsatonen mee te pikken van Nostoc vs. Squadra Bossa. Door tammigheid ben ik niet echt gaan kijken naar The Go! Team, maar vanop afstand klonk het toch niet zo denderend.
Aangezien The Futureheads één van de hoofdredenen was waarom ik vrijdag had gekozen, stond ik al een goeie drie kwartier voor hun optreden begon dicht tegen het podium geplakt. Het was het wachten waard, want de mannen uit Sunderland gaven een superdynamisch optreden waarin hun nummers zo mogelijk nog sneller gespeeld werden dan ze op CD al zijn. Met sommige nummers (waaronder uiteraard "The Hounds of Love") hadden ze hele publiek gemakkelijk mee. Een enorm lichtpunt, voor mij althans
Daarna ontstond er een heuse volksverhuizing naar Marilyn Manson, waar wij om de één of andere reden ook in verzeild zijn geraakt. Na 10 seconden de heer M.Manson te horen kwijlen en zagen in zijn microfoon, met op de achtergrond een "dreigende" gitaar, had ik al genoeg gezien alleszins.
Dus besloot ik maar gewoon te gaan wachten op The Arcade Fire. De Canadezen brachten één van de allerbeste optredens ooit in de Marquee waarbij het hele publiek meedeed en er ook enorm veel te beleven viel op het podium, zeker toen één van de bandleden tijdens hoogtepunt "Rebellion (Lies)" plots vanboven op de toren met speakers klom en daar lustig verdertrommelde. Meeslepend optreden dat volgens mij vele mensen in fans van de band heeft veranderd.
En toen was het eindelijk zover : The Pixies op Pukkelpop! Kort gezegd: alle juiste nummers gespeeld ongeveer (hadden wat meer tracks uit "Bossa Nova" mogen tussenzitten) en nog steeds snedig gitaarspel.
Dat was ongetwijfeld een hoogtepunt, maar ik keek bijna nog meer uit naar de slotact van die avond in de club. Maxïmo Park kwam, zag en overwon. Van bij de eerste noten van "Signal and Sign" tot en met de laatste gitaarlick van "Going Missing" hadden ze het publiek (merkbaar tegen hun verwachtingen in) volledig op hun hand. Een geweldige set waarin bijna alleen hoogtepunten zaten, en een perfecte afsluiter voor een vermoeiende, maar zeer bevredigende dag Pukkelpop...
-Stijn
)en dropkick murphy's, die ik toch ook wel alles behalve slecht vond
Franz ferdinand van ver gezien, idem voor basement jaxx. Afsluiter van de dag, prodigy vond ik wel nog heel goed meevallen, vooral op het einde al hun hitjes natuurlijk
er was net superveel sfeer bij the prodigy (vooral dan helemaal vooraan rechts, waar ik erges stond 
)
VITALIC 
. Die break bij la rock was zo zalig 
)
)