Na het beluisteren van het debuut van The Doors heb ik besloten om me wat te verdiepen in de psychedelica. Ik vond dat het tijd werd om mezelf wat beter op te stellen voor de verschillende subgenres van het rock genre. Het eerste album na The Doors was Forever Changes van Love en ook Disraeli Gears van Cream dringde mijn oren binnen. Beide albums deden me wat, de een wat meer dan de ander, maar op de één of andere manier kon ik geen verbinding leggen tussen beiden en mijn hersenen. Alsof mijn hersenen het afstootte. Maar ik bleef verder verkennen. Ik hoorde van diverse leden dat Pink Floyd weleens mijn ding kon worden en ik begon wat op te zoeken.
Ik kende Pink Floyd al wat langer dan dit jaar en speelde ik geregeld Another Brick in the Wall, Pt. 2 en Money af. Nummers die ik nog altijd hoog in het vaandel kan dragen. Maar een heel album was een andere zaak. Ik begon wat te twijfelen omdat sommige nummers die ik op YouTube hoorde niet echt mijn ding waren in die tijd. Maar omdat ik mezelf oplegde dat ik wat ballen moest kweken, ben ik begonnen met wat (belangrijke) platen die wel een positieve opinie hadden. Die albums waren het debuut, Meddle, The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here, Animals en dit album hier.
Ik begon eerst met debuut (de chronologische volgorde) om dan verder te gaan met Meddle. Ik stopte even met de chronologische volgorde en beluisterde eerst Animal. Een plaat die ik ook minder vind, maar absoluut niet slecht. Toen restte er me nog drie albums. Die twee beluisterde ik dan wel weer volgens de volgorde. Maar toen stopte ik er even mee. Ik vond dat het even tijd was voor andere albums. Zo komt het dat ik nu enkele maanden verder ben en eindelijk dit album heb laten afspelen.
En ik ben teleurgesteld. Ik weet niet hoe erg, maar ik ben er niet blij om. Ik weet dat het aan mij ligt, maar toch ben ik een klein beetje teleurgesteld in Pink Floyd. Niet zo teleurgesteld dat ik me niet wil associëren met deze band, maar mijn waardering heeft toch wel een zware klap gekregen. Niet zozeer de waardering voor de band, maar meer de waardering voor The Wall. En begrijp me niet verkeerd, ik vind dit album allesbehalve slecht, maar als ik dit album in volgorde van kwaliteit (weer een woord die niet zozeer past, maar hopelijk begrijpen jullie wat ik bedoel) moet plaatsen dan kan het best zijn dat het op de laatste plaat zal staan. Of misschien niet. Ik heb het album namelijk nog niet vergeleken met Animals.
En nu neem ik een neerkijkende houding aan jegens Animals, maar ik bedoel ook niet dat het slecht is. Het behoort tot het rijtje waar The Wall zich nu ook bij schaart. Geen slechte albums, maar wel albums die psychische mankementen vertonen. Fysiek zeer sterk. En nu vragen jullie je waarschijnlijk af wat ik bedoel met psychisch en fysisch. Wel, met fysisch bedoel ik dat het kwalitatief zeer goed in orde zit. Het is technisch heel goed en ook het thema spreekt me wel aan. En ik kan het best geloven waarom het een plaats in de top 250 heeft en dat het globaal gezien wordt als een klassieker. Het tegenstellende, psychisch, met dat bedoel ik wat het album doet. Wat voor gevoelens er worden losgemaakt. In welk gedeelte van mijn hersenen werkt het album ? En doet de plaats iets met me ? Word ik in een trip opgezogen en dat ik dan plotseling zestig minuten (in dit geval tachtig minuten) verder ben ?
En daar slaat het album de plank mis. Zoals ik al zei is het technisch zeer sterk en is het verantwoord om dit als een klassieker te zien, maar het doet me niets. Nu wekte het album het één en ander los, maar niet in die mate dat mijn mond wijd open stond of ik daar achteruit lag te luisteren welke geluiden er op me af kwamen. Nee, ik zat daar koelbloedig te luisteren. En ik heb wel pogingen gedaan om het alsnog op me in te werken, maar het werkte niet. Daarom ook dat het voor mij aan sfeer miste. Andere Pink Floyd albums zuigen me op en zorgen er voor dat we plotseling zestig minuten verder zijn. En ook zorgden de andere albums er voor dat ik tijdens die muzikale trip echt in een soort van andere dimensie bevond waar ik soms euforisch werd. Ik kon me daar op concentreren. Tijdens het luisteren van muziek schijf ik af en toe wat, begin ik te discussiëren of lees ik wat. En dan werkt een albums als een The Dark Side Of The Moon of een The Piper at the Gates of Dawn heel goed.
Maar hier had ik dit niet. Ik kan het niet meer bijhouden hoe vaak ik op pauze klikte en ik even wat anders deed. En het was niet omdat het me wegjaagde, maar omdat ik niet in een andere dimensie zat. Ik had steeds een Been there-gevoel en ik ergerde me niet, maar het kwam wat vervelend over. Zeker als een album 80 minuten duurt is het niet aangenaam dat je daar 80% van de tijd staat te vervelen en door een gebrek aan concentratie altijd een pauze neemt. En dat vind ik heel erg teleurstellend.
Nu is dit album, zoals ik al honderden keren heb gezegd, niet slecht. Het is technisch zeer goed en nogmaals, het is verantwoord om dit als een klassieker te zien. En ookal kan ik me niet hechten aan het album, ik heb hele goede nummers gehoord. Zoals het geweldige Another Brick in the Wall, Pt. 2 en Comfortably Numb. Ook zijn er tig prima nummers, maar waar ik ook niet akkoord mee ben is dat sommige nummers soms maar een anderhalve minuut duren. En er zijn maar weinig artiesten die er in slagen om in dat kort tijdsbestek een sfeervol nummer af te leveren en helaas is Pink Floyd daar ook niet echt goed in dit album. Nu zijn er wel sommige korte nummers die me wat deden, maar dan wordt de sfeer onmiddellijk stop gezet. Iets dat ik heel jammer vind. De korte nummers die ze beter hadden weggelaten zijn trouwens Bring the Boys Back Home, The Show Must Go On, Stop en Outside The Wall.
Deze opgenoemde nummers zorgen er voor dat als ik toch enige sfeer voel dit direct wordt afgebroken. En het is geen toeval dat dit precies de nummers zijn die bij de laatste nummers horen. Dankzij Bring the Boys Back Home bijvoorbeeld duurt het wat langer om de impact van Comfortably Numb te voelen. En Show Must Go On bijvoorbeeld zorgt er voor dat het gevoel dat ik opgewekt heb bij Comfortably Numb wordt afgebroken. Maar ondanks dit gegeven blijft Comfortably Numb toch sterk en is het één van mijn favorieten van dit album.
Wat ik ook kan opmerken is het feit dat het album sterk begint, maar na enkele nummers al wat inkakt om dan een soort van dieptepunt te bereiken na Comfortable Numbs. Het wordt dan niet slecht, maar er is wel wat verschil meetbaar. The Trail vind ik bijvoorbeeld geen slecht nummer, maar omdat het niveau dan een soort van dieptepunt bereikt begon ik echt af te wachten wanneer dit album gedaan zou zijn. Daarom ook dat ik dit nummer in mijn vorige luisterbeurten in een ander dimensie plaatste, een dimensie waar alles slecht klinkt dan het eigenlijk is. Ik heb gisteren het album voor de vijfde keer beluisterd en daarnet heb ik even The Trail los beluisterd en eigenlijk is het nog niet zo slecht.
En het klinkt een beetje raar, aangezien Pink Floyd altijd van die conceptalbums maakt waar alles bij elkaar hangt. Maar wanneer ik dit album los beluister (dus niet in volgorde of na elkaar) dan springen er heel wat nummers beter uit dan wanneer ik dit achter mekaar beluister. En dat vind ik heel raar, want bij andere Pink Floyd albums moet ik dit niet eens proberen, want dan vind ik dat het sowieso aan sfeer mist en dat het wat minder is. Uitzonderingen zijn er uiteraard en dat zijn Bike (van The Piper at the Gates of Dawn), One of These Days (van Meddle) en Money (van The Dark Side of the Moon).
Mijn excuses alvast als ik op de tenen heb gestapt van degene die dit albums favoriseren en prefereren boven alle andere albums van Pink Floyd, maar ik kan geen verbinding leggen met dit album en mijn hersenen. Ik heb het geprobeerd, maar het externe apparaat was niet compatibel met het interne apparaat. Om het in computertermen af te sluiten.
. Heb er ook een tijdje naar moeten luisteren vooraleer het doordrong.
)