En ja hoor... Gisteren was het zover...
Toen ik in Antwerpen aankwam bleek het pokkedruk te zijn, en met vrees kroop ik gestaag richting Hof ter lo... Totaal niet wetende wat er gaande was, overal auto's geparkeerd, file van hier tot gunder... Bleek dat Justin Timberlake een beetje kwam kwelen in het sportpaleis... Wagens gevuld met tienermeisjes en bijhorende moeders, links en rechts zigzaggend om toch maar op tijd in het sportpaleis te zijn omdat dochterlief zo dicht mogelijk bij die janet van een Timberlake kon staan
Ik heb de obligatoire u-turn richting hof ter lo dan ook niet afgewacht tot aan de lichten maar ben uit pure frustratie gewoon over de middenberm gegaan, de claustrofobie werd me teveel... Omsingeld zijn door boom cars en gillende tieners is voor mij niet echt een leuk begin van een mooie avond.
Lekker te vroeg aangekomen in Hof ter Lo, meteen richting podium alwaar ik meteen richting backstage begeleid werd door het altijd vriendelijke personeel. Even met Steven en Colin gestaan, en daarna met de lieftallige bassiste van Pure Reason Revolution... Wat is dat een schatje zeg, ze is niet echt knap maar het is zo een lief ding... Heb dan ook maar meteen een cd van hen gekocht, aangezien de muziek ook meer dan de moeite waard is.
Tegen half tien begon Porcupine Tree, en na twee nummers verkondigde dhr. Wilson dat ze Fear of a Blank Planet integraal gingen spelen tijdens het "eerste deel" van de set. Het tweede deel zou bestaan uit nummers van hun "back catalogue". Mooier dan dit kon toch niet?
Zoals altijd speelt Porcupine Tree perfect, klinkt het perfect en de leuke additie van het scherm met de psychedelische beelden maakte het optreden redelijk compleet.
Een optreden van Porcupine Tree staat altijd garant voor pure zuivere kwaliteit, dit zijn muzikanten... Dit zijn muziekliefhebbers, wat zij doen, doen ze met hart en ziel.
Tot na één vierde in de show de manager de opdracht gaf aan een aantal medewerkers dat ze de mensen moesten vragen om geen foto's meer te maken. Ergens kan ik er wel inkomen, flitsers van fototoestellen kunnen irriterend zijn, maar blijkbaar was dat niet zijn probleem. Wel begon hij over portretrechten, wat natuurlijk absolute bullshit is.
Na een kleine discussie met de manager, heeft hij zijn vraag laten vallen. Mensen luisteren toch niet. De medewerkers hebben het natuurlijk ook niet gevraagd, het zou vrij nutteloos zijn anyway. En zolang de groep niet vraagt om te stoppen met fotograferen is er toch niets aan de hand?
Tussen de twee sets in kon ik het natuurlijk ook niet laten om me even te informeren bij Steven zelf, die ook uit lucht gevallen kwam en zelfs redelijk geïrriteerd bleek te zijn door de manier waarop de "manager" dit naar buiten had gebracht.
Hij zei me zelfs om het eventueel te "youtuben", free advertising is good.
Dus, Fear of a blank planet in zijn geheel maar ook ouder werk als Lightbulb sun, Trains, Blackest Eyes... En geen Arriving somewhere... Dat hadden ze al zo veel gespeeld volgens Wilson.
Twee uur lang heeft Porcupine Tree het beste van zichzelf gegeven, en voor mij bevestigen ze hun status als beste groep van het moment weer maar eens. Twee uur lang heb ik hun muziek over mij laten komen, en geabsorbeerd met een gelukzalige glimlach... Zo subtiel, soms zo pokkeloeihard maar alles in een perfecte balans, met zoveel hart en vakmanschap gebracht. Porcupine Tree verdient meer, maar aan de andere kant gun ik het ze niet... Kwestie van niet in een holle bak als het sportpaleis naar dergelijk goede groep te moeten gaan zien en luisteren. Dit is net goed, er was niet echt veel volk, de zaal was goed gevuld maar je kon makkelijk iets te drinken gaan halen en gewoon terug naar voor wandelen zonder je ergens moest drummen of wurmen...
Voor mij HET optreden van 2007, maar ik ben dan ook een regelrechte fanboy.
En nog nooit heb ik zoveel effectenpedaaltjes gezien voor één gitarist.
Later vandaag zal ik nog wat foto's uploaden en zal ik ook de "filmfragmenten" op youtube gooien.
Groetjes,
BongZ
. Ben eens benieuwd! De nieuwe CD van Blackfield is goed, maar ook niet schitterend. De eerste was net ietsje beter! My gift of Silence is wel een prachtig nummer, net als This Killer. Kga proberen na de show nog even met SW te praten, mss lost hij wel iets over Fear of a Blank planet
