Moeilijk zou ik het bij lange na niet moeten hebben, voor een Europeaan is het hemel op aarde, maar het voelt als een hel.
Alsof ik al dood van binnen ben, geëxecuteerd door de vloek op de overvloed van macht, status en geld.
Ik ben ziek en diep van binnen weet ik dat, niemand mij kan redden, niemand mij kan helpen, behalve mezelf.
Maar de vraag is of ik dat wil, en daarmee accepteer te figureren in een systeem dat destructief werkt.
Iedereen om me heen is besmet met hetzelfde virus, maar alles is kerngezond als niemand weet wat echt ziek is.
't stemt me verdrietig, de ruines die ik schets, de verwoesting, en alle liefde die ik voor haar heb. 't doet me zeer dat me woorden geen verschil maken, en ik zo vaak niet verder kom dan slechts een hopeloze schreeuw maken.
't zijn die momenten die me stil maken, me doen beseffen dat in mijzelf het antwoord ligt op veel vragen.