Ge moet de leegte omarmen.
Ik zie het leven als een deterministisch geschenk.
Je hebt al een oneindig lange tijd doorgebracht in de leegte (de tijd voor u geboorte), opeens zonder keuze wordt u een bewustzijn geschonken (en in onze zalige maatschappij een soort van geestelijke vrijheid), u kan dingen beginnen waarnemen die er daadwerkelijk zijn (intreden in de realiteit en de observatie van de talkrijke kosmologische manifistaties, gaandeweg van een bloem, tot u vriendin tot een quasar), vervolgens gaat men terug naar de leegte ook hier heeft u uiteindelijk geen keuze (zelfmoord is het onvermijdelijke sneller laten verlopen =/= keuze)
De leegte is in principe iets familialer in mijn ogen als het leven zelf, aangezien u atomen structuur langer heeft bestaan zonder een bewustzijn te vormen, als de structuur dan uiteindelijk weer uiteenvalt en andere structuren gaat vormen is dat gewoon weer een nieuw hoofdstuk van u materie. Je persoon, je ego houdt wel op te bestaan.
Ik snap niet hoe sommige mensen zoveel moeite hebben om daar mee om te gaan, laat je gewoon voor de rest lijden door je biologische prikkels (nood aan sociaal contact, seks, eten, ...) en amuzeer je zoveel mogenlijk. heb respect voor iedereen die respect heeft voor de rest (zodat iedereen een zo leuk leven kan meemaken), hou wat minder rekening met de kleine frustraties (geld, carriere, relaties, materialisme, ...) en probeer je leven er niet teveel door te laten beinvloeden. Duld geen gedrag van personen die er voor zorgen dat jezelf of iemand anders geen zo positief mogenlijk leven kan lijden, heb enorm veel respect voor de natuur want jij bent de natuur en je leeft van en op de natuur en kan niet zonder de natuur.
En als je dan af en toe rationeel zou willen nadenken over het leven en dood, kruip dan niet weg in de valstrikken der godsdiensten/sektes/psuedo's/..., laat je niet leiden door angst en/of gemakzucht of de dierlijke drang naar (geestelijke) stabileit en zekerheid, aanvaard dat we nu (nog) niet sommige dingen kunnen verklaren en leg je neer bij je eigen nutteloosheid (ego)
We sterven allemaal, mensen, dieren, bacteriën en virussen. Sterren, planetoïden, zonnestelsels, melkwegen en universums. Allemaal hebben we een beginpunt en allemaal een eindpunt. Niets is statisch alles is dynamisch, alles heeft een zekere flow, een afstoting en een aantrekking (niet psuedo interpreteren aub). We zijn allemaal gebonden aan wetten, vrije wil is een prachtige illusie...
Eenzaamheid en angst zijn organische eigenschappen, hou er rekening mee dat deze zullen verdwijnen als u persona verdwijnt (sterven), er is geen reden tot negatieve gevoelens, doodgaan is leven, leven is doodgaan.
