Mijn vriendin doet Biochemie op de UA, en heeft hier een paper voor bio-ethiek over geschreven. Het leek me inderdaad een heel interessant onderwerp.
De voordelen zijn uiteraard duidelijk: je weet waar je moet op letten, en voorkomt daarbij misschien omstandigheden waar je anders zonder te weten in zou zijn gesukkeld.
De nadelen zijn echter wel zeer moeilijk te bestrijden. DNA-tests worden zo gemakkelijk en goedkoop, dat deze data wel héél gemakkelijk te verkrijgen gaat zijn. Zo is er in Groot-Brittanië momenteel reeds een DNA-databank van iedere brit die ooit met het gerecht in contact is gekomen (zelfs al ben je nooit schuldig bevonden, zit je er toch in). En als deze data beschikbaar wordt, zullen privébedrijven over niet al te lange tijd ook over deze gegevens beschikken. Dit is geen dwaze conspiracy-theory, maar gebaseerd op de praktijken van bepaalde grote privé firma's.
Zo kunnen verzekeraars bijvoorbeeld die data gebruiken (misbruiken?) om je al dan niet te weigeren een levens/ziekteverzekering af te sluiten, of op z'n minst je premie enorm te laten stijgen. Werkgevers zouden de data kunnen raadplegen via HR-kantoren om te zien of je geen te groot risico bent voor het bedrijf, en je op basis daarop niet aannemen/ontslaan. Ze zouden zelfs de data zelf kunnen verzamelen, aan de hand van het glas dat je vasthad tijdens je sollicitatie.
Allemaal goed en wel, zul je denken, maar de wet beschermt ons hier toch tegen? Blijkbaar niet. Blijkbaar is de wetgeving hierrond nog zo vaag of zo weinig gedefinieerd dat veel bedrijven met dit soort data kunnen doen wat ze willen. De politiek staat hopeloos achter, en dit probleem is veel groter dan het momenteel lijkt.
Het tweede probleem zit 'em in het gemak van de test: je hebt uiteindelijk maar 1 cel nodig om alles te verkennen. Momenteel kunnen we al tests uitvoeren op foetussen/embryo's om het risico op Down-syndroom te bepalen, en aan de hand daarvan beslissen of we aborteren of niet. Ik ben hier absoluut niet tegen, maar hoe ver kunnen we dit drijven? Stel dat je weet dat je kind 70% kans heeft om op 50-jarige leeftijd Alzheimer te ontwikkelen, aborteer je het dan? Of als je kind 35% kans heeft op bloedkanker vanaf z'n 10 jaar, wat doe je dan? Het aantal panikerende mensen zou het aantal abortussen gevaarlijk omhoog laten gaan, ten nadele van zij die het werkelijk nodig hebben.
Het derde probleem vind je bij het gevolg van dit soort testen: deze proeven zetten de deuren open naar DNA-wijzigingen om die problemen op te lossen. Op zich een goede zaak, ware het niet dat we hier spreken over DNA. Willen we echt dat ouders gaan beslissen of ze kinderen met blauwe ogen, bleke huid en blond haar krijgen? Willen we echt dat ouders gaan beslissen dat hun kind extra slim, extra gespierd en extra sportief wordt? De diversiteit van de mens zal stilaan hiermee minderen, zeker voor zij die het zich kunnen veroorloven, en de lange-termijn gevolgen zijn hiervan niet te overzien.
)
