Archief - Welke "mentale stoornis" heb jij? #2

glashelder zei:

Het lukt mij wel om te stoppen hoor, geen probleem. Ik ben al verschillende keren gestopt. Dat is een paar dagen of een week of twee onaangenaam en that's it, dan ben ik gestopt. 't Is pas in de maanden daarna dat ik merk dat het leven langzaam maar zeker moeilijker wordt, dat mijn draagkracht minder wordt, dat alles zo vreselijk zwaar en moeilijk aanvoelt,... Iemand die zonder anti-epileptica weer aanvallen krijgt is toch ook niet verslaafd aan anti-epileptica?

Klik om te vergroten...

Het is moeilijk uit te maken of het brein bewust of onbewust de link legt tussen zich slecht voelen en het niet-nemen van pillen.
Ook is er in vele tests aangetoond dat antidepressiva een verslavende werking hebben an sich.

glashelder zei:

Ja.

Jij maakt precies de omgekeerde redenering: volgens mij heb ik een natuurlijke (genetische in combinatie met omgevingsfactoren, weet ik veel) aanleg voor depressie en is antidepressiva daar een ondersteunend middel in om dat tegen te gaan, maar volgens jou word ik depressief omdát ik mijn ('verslavende') medicatie niet heb. Terwijl ik mijn eerste depressieve periode al had op mijn 16de en er toen helemaal nog geen sprake was van antidepressiva... Ik word niet depressief door gebrek aan medicatie, ik word depressief en medicatie kan dat (in combinatie met) verhelpen.

Klik om te vergroten...

Dat is perfect mogelijk. Dat is ook de enige medische/lichamelijke reden die ik kan bedenken waarbij antidepressiva nodig zijn.
Het ambetante ervan is dat je tegenwoordig nog niet objectief kan vaststellen of iemand al dan niet een serotoninetekort heeft...

glashelder zei:

Ja, ik ben daar ook niet happy over hoor. Ik heb ook al gedacht aan hoe of wat tijdens een zwangerschap (en ik ben ontzettend bang voor een postnatale depressie). Aan de andere kant, zonder medicatie had ik misschien al vijf keer zelfmoord gepleegd. 't Is precies of je wil mij slecht doen voelen of zo, allez 'k bedoel, ik neem die medicatie al jaren, ik heb daar ook al over nagedacht hoor

Klik om te vergroten...

Ik wil jou absoluut niet slecht doen voelen. Ik ben net blij dat je openlijk toegeeft dat je medicatie neemt. Er zouden er dat veel meer moeten doen, want er rust nog een torenhoog taboe op. Ik hoop alleen dat dokters eindelijk eens gaan stoppen met uit gemakzucht, wat bij jou dan blijkbaar niet het geval was, pillen voor te schrijven die immense gevolgen hebben voor de patiënt.
Ivm pillen tijdens de zwangerschap, dat was bij ons ook een afweging: ofwel een niet-happy mama met alle gevolgen vandien ofwel een happy mama met mogelijks een huilbaby zeker de eerste dagen. Het is bij ons het laatste geworden en hopelijk valt dat goed mee. Als partner kan je alleen maar hopen op het beste...

glashelder zei:

Ik vermoed dat die afwijzing puur om ethische redenen was... Sorry, zoiets doe je niet en als dokter kan je dat helemaal niet maken. En ook wat als het wel misloopt? Stel het lukt niet met die placebo, haar depressieve aanleg is écht door een serotoninetekort en na drie maanden pleegt ze zelfmoord. Dat zal interessant worden, dokter zet depressieve vrouw op placebo waarna ze zelfmoord pleegt...

Klik om te vergroten...

Er zijn ongelooflijk veel studies die uitwijzen dat antidepressiva in het overgrote deel van de gevallen kunnen vervangen worden door een placebo. Als dokter moet je volgens mij het beste willen voor jouw patiënt. Als er een heel grote kans is dat een patiënt van zware medicatie, wat antidepressiva toch zijn, af kan geholpen worden door een placebo dan lijkt mij dit zeker de moeite om te proberen. Ze kon perfect wekelijks eens een klapke gaan doen met de huisdokter of wekelijks opgevolgd worden door een psycholoog/psychiater, wat hij zelfs niet wou overwegen. Ik was er ook nog dagelijks om haar te checken. Een 100% veilige omgeving creëer je zo niet, maar dichter kan je het wel niet benaderen volgens mij.

Edit: Ik wil jou dus absoluut niet aanvallen, als dat zo overkomt: mijn excuses.
Het lucht alleen even op om semi-anoniem eens mijn gedachten te kunnen schrijven/van me af schrijven.

TNTim zei:

Er zijn ongelooflijk veel studies die uitwijzen dat antidepressiva in het overgrote deel van de gevallen kunnen vervangen worden door een placebo. Als dokter moet je volgens mij het beste willen voor jouw patiënt. Als er een heel grote kans is dat een patiënt van zware medicatie, wat antidepressiva toch zijn, af kan geholpen worden door een placebo dan lijkt mij dit zeker de moeite om te proberen. Ze kon perfect wekelijks eens een klapke gaan doen met de huisdokter of wekelijks opgevolgd worden door een psycholoog/psychiater, wat hij zelfs niet wou overwegen. Ik was er ook nog dagelijks om haar te checken. Een 100% veilige omgeving creëer je zo niet, maar dichter kan je het wel niet benaderen volgens mij.

Klik om te vergroten...

Nee, 't is ook meer... Die dokter mag en kan niet zomaar experimenteren op je vriendin hé. Jouw vriendin is zijn patiënte, die mag niet zomaar in stiekem overleg met jou haar medicatie gaan zitten veranderen. Moest die huisarts bereid zijn om dat te doen zou ik daar vér vandaan blijven, dat is ethisch gewoon niet correct.

TNTim zei:

Edit: Ik wil jou dus absoluut niet aanvallen, als dat zo overkomt: mijn excuses.
Het lucht alleen even op om semi-anoniem eens mijn gedachten te kunnen schrijven/van me af schrijven.

Klik om te vergroten...

Ja, dat begrijp ik wel en ik weet ook wel dat jij mij niet wil aanvallen. 't Is alleen soms lastig om je altijd te moeten verdedigen i.v.m. medicatie En ja, dat komt omdat ik er zo open over ben (een beetje zoals bij Selah Sue, ik wil dat taboe doorbreken) en dan hoort dat er een beetje bij. Maar toch is het lastig dat mensen die medicatie altijd als iets enorm negatiefs zien, als iets waar je zo rap mogelijk vanaf moet en alleen maar brol is,... Ik zeg het, ik ben er ook niet happy mee dat ik dat al zo lang neem en waarschijnlijk nog heel lang moet nemen (ik ben niet van plan om te stoppen), maar ik voel me beter en gelukkiger met, zonder ben ik ongelukkig en depressief en ik heb geen bijwerkingen of wat dan ook. Dan vind ik het nogal wat om te gaan stoppen 'uit principe', of zo, gewoon omdat ik weet dat het niet lukt bij mij. Mijn leven is (eindelijk) goed zoals het nu is, en dan zeggen mensen "allez, die medicatie, neem je dat nu nog, wanneer ga je daar mee stoppen?" .... Terwijl ik denk van gastjes, komaan, ik heb éindelijk mijn leven op orde en alles gaat goed en ik wil niet dood van zodra ik mijn ogen open doe, hoeveel beter wil je het hebben?!

Ik kan jouw reactie wel plaatsen, want het is idd een tweespalt. Enerzijds neem je het liever niet, anderzijds kan je niet zonder.
Zoals je het cru stelt: liever een leven met dan geen leven zonder.

Alleszins leuk om te lezen dat je er zo open over bent, het kan andere lezers van deze thread alleen maar helpen.

glashelder zei:

Bijvoorbeeld omdat angsten of een depressie je verhinderen van inzet en motivatie te hebben om aan je probleem te werken.

Klik om te vergroten...

Dan is het goed dat ik morgen een afspraak heb met de huisdokter. Omdat heb hier nu al een anderhalve maand een aangetekende brief liggen voor een psychiater maar iets blokkeert mij vanbinnen om die te bellen.
Daar ga ik vragen of de dokter kan bellen naar psychiater, gewoon omdat ik het niet kan.

ShadowJoker zei:

Dan is het goed dat ik morgen een afspraak heb met de huisdokter. Omdat heb hier nu al een anderhalve maand een aangetekende brief liggen voor een psychiater maar iets blokkeert mij vanbinnen om die te bellen.
Daar ga ik vragen of de dokter kan bellen naar psychiater, gewoon omdat ik het niet kan.

Klik om te vergroten...

Waarom blokkeer je?

Is het gelukt bij de dokter?

ShadowJoker zei:

Dan is het goed dat ik morgen een afspraak heb met de huisdokter. Omdat heb hier nu al een anderhalve maand een aangetekende brief liggen voor een psychiater maar iets blokkeert mij vanbinnen om die te bellen.
Daar ga ik vragen of de dokter kan bellen naar psychiater, gewoon omdat ik het niet kan.

Klik om te vergroten...

Dat is een symptoom waar ik 'autisme' zou opplakken als achterliggend probleem.

Ik herken het alleszins.

Würzel zei:

Dat is een symptoom waar ik 'autisme' zou opplakken als achterliggend probleem.

Ik herken het alleszins.

Klik om te vergroten...

Wat zit jij hier nu autisme op alles te plakken? Zoveel mensen die een doorverwijsbrief laten liggen. Omdat ze bang zijn voor wat ze te horen zullen krijgen, omdat ze het uitstellen en dan steeds weer vergeten, omdat het ze eigenlijk niet interesseert, omdat ze geen goesting hebben om iets te doen aan het probleem, omdat ze telefoonangst hebben, omdat ze geloven dat het niet nodig is,... Je weet niet eens waarom er iets blokkeert bij ShadowJoker, laat staan dat je op basis van drie zinnen een diagnose op iemand kan plakken :ironic:

glashelder zei:

Wat zit jij hier nu autisme op alles te plakken? Zoveel mensen die een doorverwijsbrief laten liggen. Omdat ze bang zijn voor wat ze te horen zullen krijgen, omdat ze het uitstellen en dan steeds weer vergeten, omdat het ze eigenlijk niet interesseert, omdat ze geen goesting hebben om iets te doen aan het probleem, omdat ze telefoonangst hebben, omdat ze geloven dat het niet nodig is,... Je weet niet eens waarom er iets blokkeert bij ShadowJoker, laat staan dat je op basis van drie zinnen een diagnose op iemand kan plakken :ironic:

Klik om te vergroten...

Niet op alles, enkel op wat Joker vertelde.

Ik herken daar autisme in als ervaringsdeskundige.

Waar haal jij je kennis ter zake?

Würzel zei:

Niet op alles, enkel op wat Joker vertelde.

Ik herken daar autisme in als ervaringsdeskundige.

Waar haal jij je kennis ter zake?

Klik om te vergroten...

Moet ik hier nu mijn geesteszieke geschiedenis omschrijven? Haha. Allez, 't is goed.

Depressieve periodes sinds mijn 16de (waarvan de eerste de ergste was, zelfmoordgedachten en zelfbeschadiging), antidepressiva af en aan sinds mijn 17de (paar jaar gestopt, maar merendeel van de tijd wel; ervaring met Paxil/Seroxat, escitalopram/Lexapro/Sipralexa, Risperdal en Trazolan - nu neem ik nog 5 mg Sipralexa en 50 mg Trazolan), paar jaar moderator geweest op een forum voor zelfbeschadiging (subfora medication, abuse, off topic en sex & relationships), anderhalf jaar dagopname gehad en door de jaren heen in begeleiding geweest bij een neuroloog, twee psychiaters en vijf verschillende psychologen.

Dus allez, ook wel ervaringsdeskundige zeker

Maar dan nog. Op basis van drie zinnen kan je gewoon niks zeggen. Ze blokkeert als ze die psychiater moet bellen. Dat kan door 101 dingen zijn. Ik zou niet weten waarom dat dan ineens autisme moet zijn.

Ik wil maar zeggen, je moet soms opletten met wat je zegt daarover. Want soms steken mensen dingen in hun hoofd, denken ze dat ze autisme hebben en gaan ze zich ook daarnaar gedragen (of elke andere ziekte). Of nog erger, het wordt een soort competitie onderling wie de meeste labeltjes bijeen kan sprokkelen. Of je hebt zelf een diagnose gekregen en ineens zie je overal kenmerken en eigenschappen daarvan terug bij anderen, 'dus' hebben die ook die diagnose. Pas op, ik ben daar ook niet vrij van hoor, ik ben ook maar een mens, en ik denk dat ik hier al genoeg 9livers verveeld heb met mijn epistels over introversie, Centra voor Geestelijke Gezondheidszorg of antidepressiva. Maar als je zo nodig iemand wil helpen, stel dan vragen in plaats van te zeggen "ah je hebt dat want ik herken dat."

Net zoals op één van de vorige bladzijdes, dat als je jezelf de vraag stelt waarom iemand zo'n gezicht trekt in een gesprek, dat je dan waarschijnlijk autisme hebt. Ik heb dat ook al veel gedacht, maar dat komt omdat ik vrij onzeker ben en bang ben dat mensen negatieve gedachtes over mij hebben. Dus als die een bepaald gezicht trekken, zit ik dat helemaal te analyseren, wat dat zou kunnen betekenen en wat ze daarmee bedoelen. Dat is geen autisme, maar toch een reden om zo'n gedachte te hebben. Dat bedoel ik, het is niet zo zwart-wit.

Würzel zei:

Niet op alles, enkel op wat Joker vertelde.

Ik herken daar autisme in als ervaringsdeskundige.

Waar haal jij je kennis ter zake?

Klik om te vergroten...

Telefoonangst is toch een soort sociale fobie? Dat kunt ge ook zonder autisme hebben. Autisten zullen dat misschien meer hebben.
Zelfde met hoogsensitiviteit, dat kan ook los van autisme staan. Dat zijn autistische trekken maar op zich nog geen autisme.

glashelder zei:

...
Net zoals op één van de vorige bladzijdes, dat als je jezelf de vraag stelt waarom iemand zo'n gezicht trekt in een gesprek, dat je dan waarschijnlijk autisme hebt. Ik heb dat ook al veel gedacht, maar dat komt omdat ik vrij onzeker ben en bang ben dat mensen negatieve gedachtes over mij hebben. Dus als die een bepaald gezicht trekken, zit ik dat helemaal te analyseren, wat dat zou kunnen betekenen en wat ze daarmee bedoelen. Dat is geen autisme, maar toch een reden om zo'n gedachte te hebben. Dat bedoel ik, het is niet zo zwart-wit.

Klik om te vergroten...

Als je gelaatsuitdrukkingen niet begrijpt dan zou ik toch richting autisme gaan denken.

Als jij nu zegt, neen, dat staat volledig los van autisme, ok, voor mij is het goed.

Sneeuwstorm zei:

Ik hou niet echt van chaos, maar ik plan niet te veel, want hoe voller een planning staat, hoe moeilijker het wordt om die aan te houden en een planning die niet kan worden aangehouden zorgt dan uiteindelijk alleen maar tot stress en frustratie.
Mensen overtuigen is nooit echt mijn sterkte geweest. Ik denk dat ook veel te maken heeft met hoe zelfzeker ge overkomt. Dat is de laatste tijd wel verbeterd tegenover vroeger.
Op vlak van emoties lezen ben ik soms behoorlijk traag, alsof daar een paar seconden vertraging op zit. Soms duurt het wat langer eer dat doordringt. Als ik nieuws hoor dat iemand gestorven is (en het mij niet rechtstreeks aangaat) dan zit ik er daar over na te denken hoe ik daar zou op reageren. Bij de meeste mensen komt die reactie spontaan denk ik. Bij mij niet, ik heb moeite om spontaan te zijn.

Klik om te vergroten...

Ja, ik kom nogal arrogant over soms. Daarmee wellicht. Zelfzeker staat gelijk aan arrogantie. Als je bepaalde reacties op fb leest, of ziet waar de Amerikanen op stemmen, dan word je automatisch zelfzeker. Aleja. Sociaal gezien ben ik dan weer een leek, omdat ik niet zelfzeker ben omdat ik anderen succesvol zie worden in het leven en daar kan ik niet tegen en dat tast je zelfzekerheid wellicht aan (hoewel ik gewoon sociaal niet zo sterk ben..)

Zelfde bij mij: ik ben ook zelden spontaan. Tranen komen er nooit. En misschien nog het meest wanneer een dier overlijdt, dat ik emotioneel wordt (of in een film), maar traantjes komen daar nooit aan te pas. Enkel bij de buurvrouw heb ik me destijds moeten inhouden, maar voor de rest... nooit. En mijn eerste hond (maar das 2006-2007 ofzo, al of veel vroeger. Lang geleden), buurvrouw wel nog maar 3 jaar geleden. Anders nooit tranen gehad, maar bon.

Ik heb een tijd antidepressiva genomen, maar na een tijd (een maand), nadat ik wachtte tot het effect zou optreden ben ik gewoon gestopt omdat ik het niet voelde, en ik ook van mezelf wel weet dat ik depressief ben omwille van bepaalde redenen, niet omdat ik stoffen tekort kom of gewoon van mezelf ongelukkig ben. Ik heb niet het gevoel dat medicatie/pillen die depressie kunnen stoppen. Het moet van mezelf komen. Het grote probleem is dat ik me te veel zorgen maak in de maatschappij en de samenleving, weinig succes heb in het leven, niet echt iets heb om me aan op te trekken, en ik gewoon zot kom van die competitieve samenleving en ik me steeds ga spiegelen aan succesvolle mensen waardoor je de lat zodanig hoog legt voor jezelf, dat dat niet meer haalbaar is.

Ik leer ook veel te weinig mensen kennen omdat ik niemand aanspreek en ook gewoon nooit meer echt uitga. Ik ga niet alleen uitgaan en ik ken niet de mensen om mee uit te gaan, en bovendien doe ik het zelf niet graag.

Mocht ik succesvoller zijn in het leven, is die depressie gewoon vanzelf weg. Niet van een beetje medicatie...

Ben een introvert. Nuja, ook niet voor de volle 100%, maar herken mij in veel punten. Redelijke stille persoon, niet echt interesse om mensen te leren kennen, kan lang praten over zaken dat mij interesseren maar weet nooit hoe te reageren op bepaalde mopjes of reacties van mensen en klap dan snel dicht.
Voel mij ook een buitenbeentje. Vind mijn weg niet, geen idee wat ik wil en hoe ik het wil. Ik modder wat aan eigenlijk, doe mijn werk omdat ik er geld voor krijg, maar ontbreek ambitie en doorzettingsvermogen om iets te bereiken want stel mij de vraag waarom? Maar langs de andere kant wil ik wel iets bereiken en worstel ik dus met mijn innerlijke.

Heb ook de eigenschap om alles op te kroppen. Er met iemand over praten doe ik amper omdat het mijn probleem is en ikzelf daar de last van moet dragen. Maar dat zorgt ervoor dat ik soms een hevige stemmingswisseling krijg van blij naar kwaad naar terug normaal en soms zelfs verdrietig. Ik kan een hele dag met erge dingen in mijn hoofd zitten die ooit gebeurd zijn of die ik zelf verzonnen heb.
In mijzelf praten helpt wat om mezelf toch te ventileren en soms doe ik dit op plekken waar andere mensen zijn. Sta ik daar te "praten" en handgebaren te maken en zie je iedereen zo raar kijken

Vorm van autisme zal ik ook wel hebben. Heeft iedereen wel wat. Bij mijn vriendin is het haar planning. Mag niet van afgeweken worden of ze wordt slechtgezind.
Bij mezelf ook een beetje. Het moet volgens mijn manier gaan of het is niet goed. Terwijl ik er andere keren er geen probleem mee heb. Raar wel.

Ik herken dat hierboven wel. Als ik een probleem heb, dan zie ik er het nut niet van in om daar met iemand over te praten. Als ze mij dan zouden proberen te troosten, dan helpt dat toch niet om het eigenlijke probleem op te lossen. Mijn probleem is mijn eigen probleem en voor anderen is dat niet relevant, vind ik. Op bepaalde grapjes en geplaag weet ik dikwijls ook niet hoe ik moet reageren, en veel sociale grappen zijn gewoon niet grappig eigenlijk.

Ik vond dat vroeger ook altijd al zeer moeilijk om over mijzelf te praten eigenlijk. Als ik mij als kind moest voorstellen voor de klas dan wist ik nooit echt goed hoe te beginnen en dat was altijd het meest stresserende van de eerste schooldag. Idem met van die vragen op sollicitatiegesprekken waarbij je 3 goede en slechte punten moet geven van jezelf, dan stond ik altijd met mijn mond vol tanden.
Intussen werk ik al bijna 8 jaar trouwens en ik verdien wel niet slecht mijn boterham. Aan sommige zaken kan ik mij wel storen op het werk (zoals Indiërs, waar je alles met handen en voeten moet aan uitleggen), maar ik ben niet zo ondernemend om dan iets anders te zoeken, ik besef dat het op een ander dikwijls niet beter is eigenlijk.

Ik heb te weinig motivatie om nieuwe mensen te leren kennen en als ik dan buitenkom, verveel ik mij dikwijls behoorlijk snel eigenlijk en vind ik dikwijls mijn draai niet onder de mensen. Vaak amuseer ik mij ook beter alleen dan met anderen. Onder collega's en mensen die ik goed ken kan ik nog vrij sociaal zijn, maar het ontbreekt bij mij dikwijls aan initiatief daarbuiten, meestal spreken mensen mij aan eerst in plaats van omgekeerd. Alcohol maakt mij wel iets vlotter en socialer, hoewel dat denk ik bij iedereen wel zo is.

Ohm zei:

Ben een introvert. Nuja, ook niet voor de volle 100%, maar herken mij in veel punten. Redelijke stille persoon, niet echt interesse om mensen te leren kennen, kan lang praten over zaken dat mij interesseren maar weet nooit hoe te reageren op bepaalde mopjes of reacties van mensen en klap dan snel dicht.
Voel mij ook een buitenbeentje. Vind mijn weg niet, geen idee wat ik wil en hoe ik het wil. Ik modder wat aan eigenlijk, doe mijn werk omdat ik er geld voor krijg, maar ontbreek ambitie en doorzettingsvermogen om iets te bereiken want stel mij de vraag waarom? Maar langs de andere kant wil ik wel iets bereiken en worstel ik dus met mijn innerlijke.

Heb ook de eigenschap om alles op te kroppen. Er met iemand over praten doe ik amper omdat het mijn probleem is en ikzelf daar de last van moet dragen. Maar dat zorgt ervoor dat ik soms een hevige stemmingswisseling krijg van blij naar kwaad naar terug normaal en soms zelfs verdrietig. Ik kan een hele dag met erge dingen in mijn hoofd zitten die ooit gebeurd zijn of die ik zelf verzonnen heb.
In mijzelf praten helpt wat om mezelf toch te ventileren en soms doe ik dit op plekken waar andere mensen zijn. Sta ik daar te "praten" en handgebaren te maken en zie je iedereen zo raar kijken

Vorm van autisme zal ik ook wel hebben. Heeft iedereen wel wat. Bij mijn vriendin is het haar planning. Mag niet van afgeweken worden of ze wordt slechtgezind.
Bij mezelf ook een beetje. Het moet volgens mijn manier gaan of het is niet goed. Terwijl ik er andere keren er geen probleem mee heb. Raar wel.

Klik om te vergroten...

Hoe weet je dat?

Dat iemand (bijna) nooit 100% introvert of extravert is, dat is de normale reactie van de psyche, er is altijd compensatie, het eenzijdige introverte of extraverte karakter bestaat niet buiten de enkeling die in wezen geestelijk geatrofieerd is, en dus uitermate gestoord is.

Ook, introvert zijn wordt niet bepaald door uw aantal vrienden of hoe lang je praat en dergelijke meer, de begrippen introvert en extravert slaan op de manier waarop uw interactie met de realiteit plaatsvindt. De manier waarop het subject het object waarneemt en ervaart.

ElevationBoy zei:

Ik heb een tijd antidepressiva genomen, maar na een tijd (een maand), nadat ik wachtte tot het effect zou optreden ben ik gewoon gestopt omdat ik het niet voelde, en ik ook van mezelf wel weet dat ik depressief ben omwille van bepaalde redenen, niet omdat ik stoffen tekort kom of gewoon van mezelf ongelukkig ben. Ik heb niet het gevoel dat medicatie/pillen die depressie kunnen stoppen. Het moet van mezelf komen. Het grote probleem is dat ik me te veel zorgen maak in de maatschappij en de samenleving, weinig succes heb in het leven, niet echt iets heb om me aan op te trekken, en ik gewoon zot kom van die competitieve samenleving en ik me steeds ga spiegelen aan succesvolle mensen waardoor je de lat zodanig hoog legt voor jezelf, dat dat niet meer haalbaar is.

Mocht ik succesvoller zijn in het leven, is die depressie gewoon vanzelf weg. Niet van een beetje medicatie...

Klik om te vergroten...

Goh, de manier waarop je 'succesvol zijn' definieert, op welke manier je dat wil bereiken en je jezelf classificeert als al dan niet succesvol, kan natuurlijk ook een uiting zijn van depressie... Je zegt dat je je veel zorgen maakt, je spiegelt aan succesvolle mensen, de lat te hoog legt voor jezelf en niets heb om aan op te trekken. Waarom zie jij al die dingen als objectieve gegevens, en niet als een subjectieve waarneming? Waarom is dat voor jou het hoogst bereikbare, en niet iets dat jij je (misschien verkeerdelijk) aan jezelf oplegt? Waarom denk je dat als je succesvoller zou zijn, je gelukkiger zou zijn? Zou je niet gelukkiger zijn als je meer tevreden bent met jezelf tout court, onafhankelijk van hoe 'succesvol' je bent?

Wat ik wil zeggen: misschien is het idee dat je geen depressie zou hebben als je succesvoller zou zijn, een idee dat ontstaat uit die depressie zelf.

Würzel zei:

Ook, introvert zijn wordt niet bepaald door uw aantal vrienden of hoe lang je praat en dergelijke meer, de begrippen introvert en extravert slaan op de manier waarop uw interactie met de realiteit plaatsvindt. De manier waarop het subject het object waarneemt en ervaart.

Klik om te vergroten...

Ik geloof dat jij de definities van extravert en introvert vooral bij Jung haalt? Ik denk dat het algemeen geweten is dat daar ondertussen wel vanaf geweken wordt, zeker in het dagelijks gebruik of in het meten van psychologische types. Als iemand zegt dat hij extravert of introvert is, zal die persoon het dus eerder hebben over het populaire gebruik, niet over hoe Jung het zag. Misschien jammer voor Jung en vertroebeling van de begrippen, maar er is blijkbaar wel nood om die persoonlijkheidstypes te erkennen.

glashelder zei:

Waarom blokkeer je?

Is het gelukt bij de dokter?

Klik om te vergroten...

Ik blokkeer omdat het niet de eerste psychiater/psycholoog is die ik heb bezocht, door de jaren heen. Het kan met mij te maken hebben, maar als deze psychiater weer gaat afkomen met "je moet van jezelf leren houden zoals je op dit moment bent". Daar ga ik weer van afzien en blokkeren als ze dat tegen mij zeggen, want dat probeer ik al JAREN maar er zijn moeilijkheden door het echte leven.

De huisdokter probeerde een afspraak te maken, maar het was het antwoordapparaat van de psychiater (kan met de feestdagen te maken hebben), en toen zei ie om elke dag 2 of meer keer te bellen voor een afspraak, zelfs als ik alleen het antwoordapparaat krijg. En dan na een aantal dagen dat te doen, ben ik dat normaal gezien gewoon van te bellen. Mocht ik tegen Driekoningen nog geen afspraak hebben, dan moest ik gewoon terug naar de dokter en dan wordt een andere psychiater aanbevolen. Omdat dan zou het wel heel lang duren om een afspraak bij iemand te maken.

Heb gisteren 2 keer gebeld, vandaag ga ik dat ook doen, morgen, overmogen, zelfs in het weekend.

Het gaat hier wel over iets heel specifieks, wat ik niet op dit forum ga zetten. Niet over autisme (zoals Würzelf beweert) of depressie. Want had gevraagd voor medicatie om mezelf op te krikken/beter te voelen, of dat bestond in ieder geval. Maar de huisdokter zei dat hij alleen voorschreef bij mensen met een serieuze depressie. En ik gedroeg me niet zoals iemand die met een depressie rondloopt. Het is alleen dat specifieke waar ik problemen mee heb.

ShadowJoker zei:

Heb gisteren 2 keer gebeld, vandaag ga ik dat ook doen, morgen, overmogen, zelfs in het weekend.

Klik om te vergroten...

Hopelijk kan de psycholoog je helpen bij dat probleem.

Alles zit tegen vandaag:
- Iphone heeft de geest gegeven.
- Ik bestel tickets voor de Kinepolis voor de verkeerde datum.
- De weerkaarten zitten ook tegen (voor winterliefhebbers zoals ik).
- Ik heb mij deze middag moeten afleggen, wegens opkomende hoofdpijn, gelukkig is dat nu beter na 1g paracetamol, maar ik voel mij nog altijd groggy.
- Morgen moet ik dan ook nog naar een begrafenis.

Ik zou moeten verder doen met mijn werk, maar heb totaal geen zin om nog iets te doen eigenlijk. Pfff.

Ik heb last van angst/paniekstoornissen, mss sociale fobie of stress vermoed ik.. In ieder geval wordt ik serieus onrustig als ik ergens heen moet (repetitie met vrienden of ergens waar veel mensen zijn). En dan probeer ik daar van onder te muizen. Ik zat 2 jaar in een sportclub en ben daar ook uit gegaan (dat komt mss omdat ik gwn de sport niet meer fijn vond maar kreeg wel stress op training en wedstrijden..)