Toen ik nog in de kleutertuin zat, had ik eens in mn broek gedaan (grote boodschap). De rest van mn klas begon al een beetje op te merken dat iemand in zn broek gedaan had, waarop ik snel snel bij iemand in mn buurt ging staan en een beetje begon te snuiven en hem vies begon aan te kijken. Gevolg: iedereen keek hem plots vies aan en ging snel uit zn buurt
Afleidingstactiek geslaagd zou ik zo zeggen.
een ander uit de lagere school:
Iedereen in de klas was veel kabaal aan t maken, en dat werkte nu al een tijdje op de leerkracht zijn systeem. Plots roept die keikwaad naar de klas "EN GAAN JULLIE NU NOG ZWIJGEN OF HOE ZIT DAT!!" Hele klas meteen muisstil natuurlijk. Ondertussen was ik al een hele tijd achterover aan t leunen met mijn stoel, dat was zo'n beetje mn gewoonte toen. Welja, natuurlijk toen het echt zo superstil was en niemand meer durfde opkijken (die leerkracht was echt woedend, da was een toffe pee en zo, dus dat waren we helemaal niet gewend) hing ik iets te ver naar en achter en KABLANG! lag ik met stoel en al languit op de grond. Het ergste was dan nog dat ik met mn rooie kop niet meteen rechtgeraakte en herhaaldelijk opnieuw viel. Iedereen strijk natuurlijk, zelfs de leerkracht kon een lach niet verbergen ...
nog één, een recentere:
Ik en een vriendin vanop de peda (= kot van de hogeschool zelf) wilden samen iets gaan halen, en we hadden er niet beter op gevonden dan ondertussen in de gang een koerske te doen. Helaas staat daar ergens op het midden van onze weg een deur, waar maar één persoon tegelijkertijd door kan. Natuurlijk komen ik en mn vriendin daar gelijktijdig aan en proberen we allebei door die deur te geraken, met als gevolg dat ik met mn voet achter die deur blijf haken en voluit op mn bakkes val. Toen ik weer rechtstond had ik pijn aan mn voet, maar ik dacht van "jah das verstuikt, das ni erg, na enkele daagjes is dat weer gedaan". De volgende dag kon ik er echter met moeite op lopen, maar ik was mij natuurlijk nog altijd van geen kwaad bewust, maar toen ik in t weekend naar huis ging ben ik toch maar langs de dokter gegaan. Uitslag: zwaar verstuikt en na nader onderzoek in het ziekenhuis bleek er ook nog een botje in mn voet gebroken te zijn.
Nochtans was ik niet hard gevallen, ik vraag mij nog altijd af hoe ik dat in 's hemelsnaam voor elkaar gekregen heb.
Zeer recent:
Redelijk wa mensen zaten op dat moment in de keuken van de peda, en ik wou loempia’s bakken in frituurolie (er was geen friteuse). Natuurlijk heb ik die veel te lang laten staan op het vuur, met als gevolg dat die olie ontvlamt. Reactie van slimme moi? "oh, vuur, rap water op doen!" Jawadde, was me dat een steekvlam! Der staat nu nog een schone tekening van t roet op t plafond en muur.
ik heb er wel nog meer, maar die moet ik mij weer zien te herinneren. Ik heb al zo vaak van die toestanden voorgehad dat ik ze niet meer kan onthouden :/
Daaronder staat bv. ook verschillende keren dat ik iets grappigs vertel in een groep en hard begin te lachen. Helaas ben ik dan ook de enige die zit te lachen
TMI
ad:
"