kdenk dat dit één van de meest hillarische momenten was, ma pa en broer hebben hiermee tot 4-6 maandenn strike mee gelegen :
lang lang geleden waren wij op reis naar Frankrijk.
We hadden zo een huisje gehuurd niet ver van een dropje, met 1 bakker, 1 beenhouwer, en een supermarkt, je kent het wel, die typische verlaten vakantiedropjes.
Elke ochtend moest iemand naar dorp, te voet, om ontbijt etc te gaan halen.
Die ochtend was het mijn beurt.
Dus ik vraag aan mn moeder, wat moet ik meebrengen van de bakker?
zij antwoord " Un pain de saigle " ( dit betekent Granen-brood )
ik vertrek vol goede moed naar de bakker, terwijl ik onderweg ( kleine 10 minuutjes ) het steeds herhaal om het niet te vergeten...
door het doppler effect van mezelf steeds te horen voor ik het terug zei, kwam ik ietswat verward bij de bakker binnen.
"Que voulez vous" vroeg hij
en ik, heel droog " Un pain sainglé" ( wat zowat overeenkomt met " een zot brood ")
alle mensen in die winkel, inlc de 3 achter toonbank, en de pe in het achterste gedeelte van de winkel, lagen compleet toe.
op de koop toe was ik ervan overtuigd dat dit was wat ik nodig had.
Dus bleef ik er maar achter vragen.
Toen de verkoper met tranen in zn ogen mij vertelde dat zulks niet bestond, ben ik terleurgesteld en met lege handen huiswaarst gekeerd.
Eenmaal daar aangekomen, vertel ik mij ouders dat ze geen "pain sainglé" hebben.
U raad het al... ook daar laggen ze anderhalf uur toe...
Samen met mijn vader weer naar de bakker, wij komen daar toe, mijn vader vraagt "un pain de saigle" en iedereen schiet daar terug keihard in de lach...
het is een eeuwig trauma gebleven...