bestendigheid
Legacy Member
_________________________
Ik moet afstand nemen van de wereld; van alle mensen, van alle bezigheden van mensen,
als ik de ruimte wil creëren om te groeien;
om me volledig toe te leggen op wat ik wil.
Het doet me geen goed te wensen dat.
Het doet me geen goed te denken dat
Het doet me geen goed te fantaseren over.
Mijn hartslag moet omlaag;
mijn inzicht dieper;
mijn hart ommuurd.
Simpel is het niet;
belonend des te meer.
Mij kan het niet schelen waar ik sta,
mij kan het schelen wie ik ben.
Verkleuterd.
In plaats van volwassen
Ook ik ben erin getrapt;
en toch ken ik de geheime uitgang.
--------------------------------------------
De stem van irritatie.
De grote getallen van de meerderheid.
De juistheid van ‘ik’.
Overweldigende storm van haat
Een golfbreker bestaat niet
Ik ben er nog
Gehavend, getekend, en niet noodzakelijk sterker.
Mijn stem is geen priem.
Hardheid niet mijn sterkste kant.
Als de wereld toch zo hard is,
dan ben ik met plezier zacht.
--------------------------------
Aan de zwever van Lier.
Dan stond u daar,
bovenop de richel.
Je glimlach deed me beter voelen
en je gezicht glunderde van geluk.
En zo zou iedereen zich moeten voelen.
Toch?
Dat denk ik maar.
En de gelukkige mensen zijn niet met zoveel
Dus kijk ik op naar hen,
zonder dat zij het weten.
Soms zeg ik het eens om hen een duwtje in de rug te geven.
Het is geen blinde adoratie.
Maar zoals ik ooit gelezen heb: Je moet alles liefhebben, zonder grenzen, zonder regels.
Liefde werkt niet met regels,
liefde werkt niet met grenzen.
Aan de bodem van verandering ligt een nieuwe zoektocht naar liefde.
Mensen zijn de manier van transportatie,
maar verandering brengt niet altijd geluk.
Vandaar het belang van het verleden,
en de grote mensen van het verleden.
Ik zeg niet dat alles koek en ei is op aarde,
omdat er zogezegd veel liefde zou zijn.
Die is er, maar als je niet meer kijkt,u
kun je het niet meer zien.
Vandaar dat ik het ben om half blind te zijn.
Met de ene voet naar mijn hart,
de ander naar mijn ondergang.
Red mij, o grote god van de muziek.
red mij zoals nooit tevoren.
Ik zal mijn oren spitsen,
en schreeuwen als nooit tevoren.
-------------------------------------------
Mijn ogen zijn groter dan mijn maag.
Ik betreur niets. Niets.
Oké, enkele dingen.
Maar ik ben een goed mens.
Niemand neemt mij dat besef af.
Ook niet in de gevangenis.
Al beland ik daar.
Dat zou ik niet erg vinden.
Zolang ik maar kan ontsnappen.
Lichamelijk dan.
Ik ben slim genoeg.
Maar ik moet mezelf meer uitdagen.
Zonder mezelf te verliezen in eindeloze dromen.
Dromen is slecht.
Ik weet dit alles,
maar gelukkig zijn is geen sinecure.
Het is geen zekerheid.
Het is enkel mogelijk met genoeg inzet,
een correcte visie op de dingen,
en een sprankeltje hoop.
Meer is er echt niet nodig.
Enkel een sprankeltje,
dat dan kan groeien, tot een grote golf van hoop.
Waar hoop overgaat in zekerheid,
daar kan ik leven
in vrede.
------------------------------------
Elk mens moet worden liefgehad door het weinige dat ze goed doen, en niet gehaat door het vele dat ze verkeerd doen. De sleutel tot de wereld en jezelf liefhebben zit in dit besef. Wie elke dag gebukt gaat onder angst, frustratie, haat, woede, welke andere negatieve emoties ook, die leeft zijn leven nooit comfortabel of gelukkig of vrij. Ik erken mezelf als ongelukkig, in die zin dat ik de mogelijkheid erken dat ik me veel beter kan voelen dan nu het geval is. Maar daarin schuilt er hoop voor mij; de mogelijkheid dat alles veel beter kan worden is een grote drijfveer die ervoor zorgt dat ik nooit te erg ten onder ga aan de pijnen van deze wereld, dit lichaam, etc. Ik ben niet zo heel verschillend van andere mensen. Alleen is mijn leven meer expirementeel geweest dan dat van de meesten.
Ik kan met geluk zeggen dat ik al veel nagedacht heb over mijn eigen leven. over alles. En dat zorgt ervoor dat ik na al deze jaren met een drukke geest een redelijk helder beeld heb van het leven en alles wat dat inhoudt. En dat is maar best ook. Want pijnen van deze wereld, zo bestaan er veel van. Ik weet daar alles, toch op zijn minst genoeg van. Maar hoezeer ik pijn ook haat, dat gehele proces is er één die vermeden kan worden, daar ben ik zeker van. Ik heb zelf al enkele momenten van complete vrijheid ervaren, enkele momenten waarin besef, bewustzijn en mijn gehele geest vernietigd waren en herleid tot de rauwe natuur van alle dingen, de meest objectieve gewaarwording van het gehele leven, dat heb ik al enkele keren mogen beleven.
Dus wil ik enkel nog daar naartoe. Op die plaats waar ik gelukkig ben, enkel daar kan ik het best gedijen. Ik kan mezelf planten, ik kan mezelf water geven, maar ik kan mezelf ook van licht beroven door altijd in de schaduw te staan. Dat is uiteraard niet goed, maar een fysieke schaduw is makkelijk te vermijden door in de zon te gaan staan, een emotionele schaduw van andere mensen, daar ontsnap je zo makkelijk niet aan omdat je andere mensen nodig hebt om te overleven. Maar toch is ook dat nodig. Vrijheid bestaat erin dat je de keuze hebt om lief te hebben, want enkel liefde is vrij. Daar waar de vrijheid wordt ingeperkt in de naam van alle goeie dingen, daar komt een gefrustreerde, bekrompen en gestoorde maatschappij van waar iedereen spreekt over geluk en liefde, maar niemand dat echt -of toch tenminste meer dan de helft van de tijd- beleeft.
Ik wil compleet gelukkig zijn, geen middelwegen, geen omwegen. Ik weet dat het mogelijk is, ik weet echter ook dat het moeilijk is. Maar ik moet daar hoe dan ook geraken. Alleen of niet. Levend of .;. niet. Ik zal toch ooit doodgaan, dus ik kan maar best mijn zoektocht naar geluk niet uitstellen. Hoe raar het ook is; hoe armer en hoe marginaler ik ben geworden, hoe gelukkiger. 1 van de regels van een bekrompen, gestoorde en gefrustreerde maatschappij is dat gelukkige individuen uitgestoten en uitgelachen worden.
En misschien is dat maar goed ook. Want moest ik elke keer dat ik negatief beoordeeld werd door andere mensen een klein stukje ongelukkiger zijn geworden, dan zou ik tegen nu een suicidale, chronisch depressieve psychoot zijn die zijn 27e zelfmoordpoging zou ondernemen. Alhoewel ik een zekere gelijkenis ondervind tussen de mythische kat en zijn negen levens, toch acht ik mezelf niet onsterfelijk, en versta dat een groot deel van volwassenheid er simpelweg uit bestaat om niet meer kinderlijk grote fouten te maken in je leven. Zelf heb ik er een tiental opzitten, tien teveel, maar misschien honderd te weinig tot aan mijn dood. Dat zou fantastisch zijn, want ik ben tegenwoordig voorzichtiger dan wie ook. Misschien iets te paranoide als het aankomt op vlak van gezondheid, misschien iets te hypocriet voor wie niet mij is, toch zie ik dat mijn gehele leven één grote overwinning is geweest, die resoneert in het heden. Geen enkele matierele waarde lijkt spirituele overwinning te kunnen beinvloeden, enkel de indirecte kans dat een mens met meer materiele waarden een grotere kans heeft om te overleven. Maar als dat al beantwoord wordt, kun je jezelf zowel bezighouden met spirituele overwinning, niet alleen materiele.
-------------------------------
Ik moet afstand nemen van de wereld; van alle mensen, van alle bezigheden van mensen,
als ik de ruimte wil creëren om te groeien;
om me volledig toe te leggen op wat ik wil.
Het doet me geen goed te wensen dat.
Het doet me geen goed te denken dat
Het doet me geen goed te fantaseren over.
Mijn hartslag moet omlaag;
mijn inzicht dieper;
mijn hart ommuurd.
Simpel is het niet;
belonend des te meer.
Mij kan het niet schelen waar ik sta,
mij kan het schelen wie ik ben.
Verkleuterd.
In plaats van volwassen
Ook ik ben erin getrapt;
en toch ken ik de geheime uitgang.
--------------------------------------------
De stem van irritatie.
De grote getallen van de meerderheid.
De juistheid van ‘ik’.
Overweldigende storm van haat
Een golfbreker bestaat niet
Ik ben er nog
Gehavend, getekend, en niet noodzakelijk sterker.
Mijn stem is geen priem.
Hardheid niet mijn sterkste kant.
Als de wereld toch zo hard is,
dan ben ik met plezier zacht.
--------------------------------
Aan de zwever van Lier.
Dan stond u daar,
bovenop de richel.
Je glimlach deed me beter voelen
en je gezicht glunderde van geluk.
En zo zou iedereen zich moeten voelen.
Toch?
Dat denk ik maar.
En de gelukkige mensen zijn niet met zoveel
Dus kijk ik op naar hen,
zonder dat zij het weten.
Soms zeg ik het eens om hen een duwtje in de rug te geven.
Het is geen blinde adoratie.
Maar zoals ik ooit gelezen heb: Je moet alles liefhebben, zonder grenzen, zonder regels.
Liefde werkt niet met regels,
liefde werkt niet met grenzen.
Aan de bodem van verandering ligt een nieuwe zoektocht naar liefde.
Mensen zijn de manier van transportatie,
maar verandering brengt niet altijd geluk.
Vandaar het belang van het verleden,
en de grote mensen van het verleden.
Ik zeg niet dat alles koek en ei is op aarde,
omdat er zogezegd veel liefde zou zijn.
Die is er, maar als je niet meer kijkt,u
kun je het niet meer zien.
Vandaar dat ik het ben om half blind te zijn.
Met de ene voet naar mijn hart,
de ander naar mijn ondergang.
Red mij, o grote god van de muziek.
red mij zoals nooit tevoren.
Ik zal mijn oren spitsen,
en schreeuwen als nooit tevoren.
-------------------------------------------
Mijn ogen zijn groter dan mijn maag.
Ik betreur niets. Niets.
Oké, enkele dingen.
Maar ik ben een goed mens.
Niemand neemt mij dat besef af.
Ook niet in de gevangenis.
Al beland ik daar.
Dat zou ik niet erg vinden.
Zolang ik maar kan ontsnappen.
Lichamelijk dan.
Ik ben slim genoeg.
Maar ik moet mezelf meer uitdagen.
Zonder mezelf te verliezen in eindeloze dromen.
Dromen is slecht.
Ik weet dit alles,
maar gelukkig zijn is geen sinecure.
Het is geen zekerheid.
Het is enkel mogelijk met genoeg inzet,
een correcte visie op de dingen,
en een sprankeltje hoop.
Meer is er echt niet nodig.
Enkel een sprankeltje,
dat dan kan groeien, tot een grote golf van hoop.
Waar hoop overgaat in zekerheid,
daar kan ik leven
in vrede.
------------------------------------
Elk mens moet worden liefgehad door het weinige dat ze goed doen, en niet gehaat door het vele dat ze verkeerd doen. De sleutel tot de wereld en jezelf liefhebben zit in dit besef. Wie elke dag gebukt gaat onder angst, frustratie, haat, woede, welke andere negatieve emoties ook, die leeft zijn leven nooit comfortabel of gelukkig of vrij. Ik erken mezelf als ongelukkig, in die zin dat ik de mogelijkheid erken dat ik me veel beter kan voelen dan nu het geval is. Maar daarin schuilt er hoop voor mij; de mogelijkheid dat alles veel beter kan worden is een grote drijfveer die ervoor zorgt dat ik nooit te erg ten onder ga aan de pijnen van deze wereld, dit lichaam, etc. Ik ben niet zo heel verschillend van andere mensen. Alleen is mijn leven meer expirementeel geweest dan dat van de meesten.
Ik kan met geluk zeggen dat ik al veel nagedacht heb over mijn eigen leven. over alles. En dat zorgt ervoor dat ik na al deze jaren met een drukke geest een redelijk helder beeld heb van het leven en alles wat dat inhoudt. En dat is maar best ook. Want pijnen van deze wereld, zo bestaan er veel van. Ik weet daar alles, toch op zijn minst genoeg van. Maar hoezeer ik pijn ook haat, dat gehele proces is er één die vermeden kan worden, daar ben ik zeker van. Ik heb zelf al enkele momenten van complete vrijheid ervaren, enkele momenten waarin besef, bewustzijn en mijn gehele geest vernietigd waren en herleid tot de rauwe natuur van alle dingen, de meest objectieve gewaarwording van het gehele leven, dat heb ik al enkele keren mogen beleven.
Dus wil ik enkel nog daar naartoe. Op die plaats waar ik gelukkig ben, enkel daar kan ik het best gedijen. Ik kan mezelf planten, ik kan mezelf water geven, maar ik kan mezelf ook van licht beroven door altijd in de schaduw te staan. Dat is uiteraard niet goed, maar een fysieke schaduw is makkelijk te vermijden door in de zon te gaan staan, een emotionele schaduw van andere mensen, daar ontsnap je zo makkelijk niet aan omdat je andere mensen nodig hebt om te overleven. Maar toch is ook dat nodig. Vrijheid bestaat erin dat je de keuze hebt om lief te hebben, want enkel liefde is vrij. Daar waar de vrijheid wordt ingeperkt in de naam van alle goeie dingen, daar komt een gefrustreerde, bekrompen en gestoorde maatschappij van waar iedereen spreekt over geluk en liefde, maar niemand dat echt -of toch tenminste meer dan de helft van de tijd- beleeft.
Ik wil compleet gelukkig zijn, geen middelwegen, geen omwegen. Ik weet dat het mogelijk is, ik weet echter ook dat het moeilijk is. Maar ik moet daar hoe dan ook geraken. Alleen of niet. Levend of .;. niet. Ik zal toch ooit doodgaan, dus ik kan maar best mijn zoektocht naar geluk niet uitstellen. Hoe raar het ook is; hoe armer en hoe marginaler ik ben geworden, hoe gelukkiger. 1 van de regels van een bekrompen, gestoorde en gefrustreerde maatschappij is dat gelukkige individuen uitgestoten en uitgelachen worden.
En misschien is dat maar goed ook. Want moest ik elke keer dat ik negatief beoordeeld werd door andere mensen een klein stukje ongelukkiger zijn geworden, dan zou ik tegen nu een suicidale, chronisch depressieve psychoot zijn die zijn 27e zelfmoordpoging zou ondernemen. Alhoewel ik een zekere gelijkenis ondervind tussen de mythische kat en zijn negen levens, toch acht ik mezelf niet onsterfelijk, en versta dat een groot deel van volwassenheid er simpelweg uit bestaat om niet meer kinderlijk grote fouten te maken in je leven. Zelf heb ik er een tiental opzitten, tien teveel, maar misschien honderd te weinig tot aan mijn dood. Dat zou fantastisch zijn, want ik ben tegenwoordig voorzichtiger dan wie ook. Misschien iets te paranoide als het aankomt op vlak van gezondheid, misschien iets te hypocriet voor wie niet mij is, toch zie ik dat mijn gehele leven één grote overwinning is geweest, die resoneert in het heden. Geen enkele matierele waarde lijkt spirituele overwinning te kunnen beinvloeden, enkel de indirecte kans dat een mens met meer materiele waarden een grotere kans heeft om te overleven. Maar als dat al beantwoord wordt, kun je jezelf zowel bezighouden met spirituele overwinning, niet alleen materiele.
-------------------------------
