onsmozes
Legacy Member
Kwam ik gisteren binnen in de Spar, mijn favoriete mini-supermarkt, op zoek naar een tros van vijf bananen. Ik spoed mij naar de fruitafdeling, de meest voor de hand liggende plaats om de geel-groene vijfling aan te treffen. Maar wat ziet mijn loederig oog? Alleen maar abrikozen godverdomme, en dat terwijl het niet eens abrikozentijd is! Peren waren er ook wel, maar niet zoveel. En dan nog van die soort met peerschors godbetert. Abrikozen en peren! Ik ken smakelijkere manieren om een novemberse woensdagochtend gezond in te zetten! Ik moet zeggen dat ik met een goed humeur was opgestaan, en ik bovendien niet het type ben dat bij de minste tegenspoed het hoofd laat hangen. Maar deze tegenslag kwam me wel erg ongelegen.
Een uur voor aanvang van mijn fruitavontuur zat ik katerend op het toilet. Het bezinksel van het gerstenat, dat ik in de avond en nacht op voorhand in grote getale tot mij nam, bond zich onzichtbaar met de rest van de ongewoonlijk dunne brij. Onzichtbaar voor het oog, expliciet aanwezig volgens de neus. De dampen deden mij gefaseerd mijn nachtelijk bierparcours tot herinnering komen. Drie Tripels bij Pascal, twaalf Stella's in mijn stamcafé en nog eens drie streekbiertjes bij Pieter. Toen viel het me in: bananen. Heel de nacht aan niets anders gedacht. Bananen. Het waarom, het waar en wie schoten me niet meteen te binnen, maar bananen moest ik hebben. Op naar de winkel dus.
Zoals het lot wil, is het altijd op tijden als deze dat zelfs de kleinste gewoontes plaats moeten maken voor wat creativieit. Jawel, geen wc-papier meer. Normaal gezien lees ik altijd de krant tijdens de ontlasting. Ik ben nogal geïnteresseerd in de actualiteit en een geslaagde combinatie van de invulling van twee menselijke behoeftes beschouw ik als een persoonlijke overwinning. Nu wil het dat mijn moeder naar de dokter moest en de krant, De Morgen, meenam om de tijd, paradoxaal genoeg in een pand van genezing, te doden. Groot van geest had ik de Story ter hand genomen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het zicht van de bruine vegen op Hanne Troonbeeckx haar geile kop best wel kinky vond. Ik zou haast zeggen dat het naar meer smaakt, maar deze dubbelzinnigheid zou een meer perverse vorm van liefdesbedrijving kunnen veronderstellen, welke buiten mijn normen is. Al gauw maakte de voorbode van ejaculatie plaats voor een vorm van hevige huidirritatie. De full colourafdrukken hadden mij een koekje van eigen deeg gegeven en op hun beurt vegen achtergelaten. Mijn billen stonden in brand.
Met de broek aan de enkels strompelde ik tot bij de lavabo. Kraan open, afvoer dicht. Ik duwde mijn billen onder de kraan en zocht de meest effectieve pose om het water naar ground zero te leiden. Het bassin volgelopen zette ik mij neer in het H²O zo zalig. De spreekwoordelijke zucht van opluchting.
Wordt vervolgd...
Een uur voor aanvang van mijn fruitavontuur zat ik katerend op het toilet. Het bezinksel van het gerstenat, dat ik in de avond en nacht op voorhand in grote getale tot mij nam, bond zich onzichtbaar met de rest van de ongewoonlijk dunne brij. Onzichtbaar voor het oog, expliciet aanwezig volgens de neus. De dampen deden mij gefaseerd mijn nachtelijk bierparcours tot herinnering komen. Drie Tripels bij Pascal, twaalf Stella's in mijn stamcafé en nog eens drie streekbiertjes bij Pieter. Toen viel het me in: bananen. Heel de nacht aan niets anders gedacht. Bananen. Het waarom, het waar en wie schoten me niet meteen te binnen, maar bananen moest ik hebben. Op naar de winkel dus.
Zoals het lot wil, is het altijd op tijden als deze dat zelfs de kleinste gewoontes plaats moeten maken voor wat creativieit. Jawel, geen wc-papier meer. Normaal gezien lees ik altijd de krant tijdens de ontlasting. Ik ben nogal geïnteresseerd in de actualiteit en een geslaagde combinatie van de invulling van twee menselijke behoeftes beschouw ik als een persoonlijke overwinning. Nu wil het dat mijn moeder naar de dokter moest en de krant, De Morgen, meenam om de tijd, paradoxaal genoeg in een pand van genezing, te doden. Groot van geest had ik de Story ter hand genomen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het zicht van de bruine vegen op Hanne Troonbeeckx haar geile kop best wel kinky vond. Ik zou haast zeggen dat het naar meer smaakt, maar deze dubbelzinnigheid zou een meer perverse vorm van liefdesbedrijving kunnen veronderstellen, welke buiten mijn normen is. Al gauw maakte de voorbode van ejaculatie plaats voor een vorm van hevige huidirritatie. De full colourafdrukken hadden mij een koekje van eigen deeg gegeven en op hun beurt vegen achtergelaten. Mijn billen stonden in brand.
Met de broek aan de enkels strompelde ik tot bij de lavabo. Kraan open, afvoer dicht. Ik duwde mijn billen onder de kraan en zocht de meest effectieve pose om het water naar ground zero te leiden. Het bassin volgelopen zette ik mij neer in het H²O zo zalig. De spreekwoordelijke zucht van opluchting.
Wordt vervolgd...
.
ad:
